Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Notes on Kurdish Culture, Literature and Art Conference in Diyarbakir
As 2010 was coming to an end, one could make a forceful argument that the year was an intriguing and fruitful one when it came to the long neglected Kurdish language, art, and literature. Kurdish intellectuals, politicians, and activists in the homeland and Diaspora for the first time discussed their shared interests and aspirations to ensure that they re-discover, reassert and regain their role in studying, safeguarding, and representing their cultural legacy and ethnic and linguistic identity.
From Dec 11 to Dec 12, 2010, many well known Kurdish intellectuals, artists, and performers met in one of the cultural capitals of Kurdistan, Diayarbakir or Amed, an old city on the plains of Tigris River to discuss Kurdish history, both ancient and contemporary, the current situation, and future directions and perspectives on the Kurdish culture. This was the first Kurdish Culture, Literature and Art Conference organized by the Democratic Society Congress (DTK), Mesopotamia Cultural Centers (MKM) and Diyarbakir Municipality. This pioneering initiative had received the support of Kurdish politicians, activists, intellectuals and artists from different parts of the land. The conference organizers deserve congratulations for two days of stimulating and inspiring talks on the issues that the Kurdish nation faces in these difficult but promising times. Indeed, the conference promoters deserve the immense success that their conference enjoyed. For the conferees it was a great joy and privilege to have met many fellow Kurds from different parts of our land. Kurds from Western, Southern, Northern, Central and Eastern Kurdistan had converged on Amed as had Kurds in Diaspora: from Russia, European countries, and the U.S. Some participants, particularly women organizers were dressed in the brightly colorful Kurdish dresses, giving the event a festive mood, accentuated by podium sized floral designs made of colorful fabric, emblematic of the Kurdish flag. The stage in the Gegerxwin Cultural Hall was decorated with iconic images of Kurdish prominent literary and historical figures such as Ahmad Khani, Baba Tahir e Oryan, Malaye Jaziri, Hemin, Fatma Isa, Musa Anter, Cegerxwin, Osman Sebri, Aysha Shan, Ibrahim Ahmad, Hejar, and Qanate Kurdo on a backdrop. The organizers were very earthbound, offering their guests; more than 250 delegates the legendary Kurdish hospitality. To facilitate communication among speakers of different dialects of Kurdish and non-Kurdish speakers, simultaneous interpretations were provided in Sorani, Kurmanji, English, and Turkish. Through the efforts of the organizers, scores of well known participants from different domains of knowledge and academic disciplines exchanged ideas and debated their perspectives on a variety of topics. Community leaders and associations such as The Kurdish Institute in Istanbul, Mesopotamia Cultural Centers were represented. Browsing through the program schedule, one could see many prominent figures such as Ozkan Kuchuk, Kurdologist, Jalile Jalil, Kurdologist, historian, and writer., Hashem Ahmadzadeh, author and director of Kurdish studies Sami Tan, the Director of Kurdish Institute in Istanbul, Mikail Aslan, composer and musician, and Mushin Osman, film director.
The conference organizers had also brought together a great many Kurdish politicians and parliamentarians and officials such as Ahmet Turk, co-president of the Peace and Democracy Party, Osman Baydemir, the mayor of Diayarbakir. A delegation from the Kurdish Regional Government (KRG) was also present throughout the conference as there were several panelists from KRG. As noted by the organizers “For the first time in the history of our people, Kurdish intellectuals, writers and artists had the opportunity to discuss the historical resources, current situation and future perspective of the Kurdish culture”.
Ahmet Turk, in inaugurating the conference spoke of the rich history of Kurdish people and its colorful culture. He called for improving conditions for Kurdish people and the major dialects. He stressed the need for the unwavering participation of politicians and the internalization of the democratization process. He described the Kurdish people as friendly and peace loving but resistant to discrimination. He concluded by emphasizing the right to education in the mother tongue as an inalienable right.
One of the underlying themes in the panel on the ancient history of the land and its culture was the originality of Kurdistan geography and its autochthonous people. The Kurdish contribution to the Neolithic era was acknowledged, particularly the distinct role of women in the evolution of communal life, language, and culture. It was stated that archeologists have established based on their findings in Kurdistan that Mesopotamia has long been a haven for human life and one of the loci of human civilization in the beginning of sedentary life, agriculture, and invention of tools, a history traceable to 8000 years B.C.E.an evolutionary process that originated in what is now the Kurdish ancestral land and then spread to other parts. Kurds were defined as creators of culture, institutions, animal domestication, and agriculture. Ahmet Yildrim referred to the Diyarbakir basin and Hasankeyf as key sites for many civilizations. It was argued that the ancestors of Kurds have made tremendous contributions to the material conditions for the emergence of civil structures and that Middle Eastern people should be indebted to the Kurds for their preservation of and respect for nature. The panelists bemoaned the fact that Kurds are now suffering and derided by forces of tyranny and subjected to “two hundred years of genocide and assimilation”.
The panels on culture and literature discussed the development processes, the problems that the Kurdish literature confronts along with the Kurdish language itself. A broad concern was how to develop Kurdish literature and art in the absence of the most fundamental rights, literacy, and channels of communication and dissemination of literature in the face of restrictions, linguistic, political and cultural divisions that Kurds are grappling with. Hashem Ahamadzadeh spoke about the relation between language and political power, the modern legacies and historiography of state making, dialectal variations and conditions of repression as impediments to communication among Kurdish literates. Abas Wali focused on the interdependency of literacy and socio-political processes and the role of intelligentsia in defining culture. A considerable amount of time was devoted to delineating the roles and responsibilities of the intellectuals and artists. Jalile Jalil, a Kurdologist and historian observed “ Our language is wounded; we have yet to understand the richness of our language… that terminological and literary niceties are all great, but how can literature grow if Kurdish children can not read what we write? We do not understand the language of our Denbejs (traditional Kurdish singers or bards) our neighbors.” Film makers, actors, and playwrights stressed the need for exploring and producing films and plays on local and universal themes; however, As Shirin Jihani, the first Kurdish woman film director pointed out, in the absence of such a culture and independent institutions, film makers face major difficulties in producing, presenting, and promoting their work.
The panelists in discussing the state of Kurdish music, argued that despite customary celebration of music in Kurdish daily, ethnic, social and political life and its lofty and sacred position, particularly in religious practices and cultural rituals and the distinct place of musicians and vocalists in Kurdish culture, we do not really know what an original and varied treasure we have. They stressed the need for ethno musicological research to identify different types of genres, compositions and their aesthetic modes in different areas, particularly those rich in musical traditions such as Hakkari… It was pointed out that our musical tradition has been threatened and now is lending itself to imitation. Mikail Aslan, composer, musician, and vocalist spoke about the deplorable condition in which Zaza speakers and their music once lived and how they had become alienated and removed from themselves once the language was colonized and conquered. “If one is separated from language, one loses himself or herself. This is how our music was seized’ then they humiliated us by saying that this is the language of peasants; many lost their psychological balance by subjecting themselves to self-censorship. He argued that the youth fall prey to this ideology easily and we have to fight against this ruthless assimilation.
The importance of language standardization on the basis of the common features of the different dialects was discussed. At the end a flexible linguistic identity inclusive of all dialects was what many panelists and members of the audience called for instead of a fixed, homogeneous linguistic identity.
It was noted that although Kurds face similar problems in neighboring countries, the Kurds in Turkey have faced frightening discrimination, a belligerent nationalism and a ruthless repression of their language and identity. Some of the presenters highlighted the dogmatic and assimilationist ideology that has penetrated the very fabric of the Turkish society and the media. It was pointed out that despite some positive developments; the Turkish media continues to portray Kurds in a negative light as an affront to Kurdish ideals. The presenters stressed the need for debunking these misguided and dangerous images by reclaiming the rich and colorful life and traditions of the Kurdish people through creating and expanding Kurdish media for self-representations.
The Kurdish intellectuals were called upon to be ready to take up new and dynamic challenges to reexamine and adapt to their conceptions of their identities. They were urged to develop new paradigms which would illuminate their political and social responsibilities towards freedom, peace and justice. “to stop cultural genocide and recreate ourselves” Kurdish women were described as the main bearers of the struggle of Kurdishness.”
We should register our regret at the absence of the term language in the very title of this conference, on which depends the very foundation and existence of the other categories that the conference discussed. Needless to say that relentless repression of the Kurdish language in Turkey would have merited special attention, particularly in a country that to this day, the public use of the language in what it has been termed a liberal milieu is still frowned upon and its educational use as a mother tongue continues to be forbidden. Although the conference was attended by several prominent novelists, writers and poets, issues of language and ideology, and language discrimination could have been constructively and effectively discussed by linguists and anthropologists; there were many occasions that linguists could have made informative contributions to the discussions. Although Dillan Roshani, was given a few minutes to present a proposal for unifying the various dialects, linguistics, not to be confused with general notions of language, was peripheral to the conference.
Likewise, although all the experts in attendance made a tremendous contribution to the conference, the relative absence of anthropological and sociological expertise may have left some unanswered questions. Experts in these fields would have been able to provide both theoretical and methodological insights and outlooks into the broad sociocultural and linguistic issues by presenting their research and identifying and setting goals for new research in anthropological and sociological investigations.
One issue that received the wide presence of the Turkish media was the signing of a resolution by Ahmed Turk and DTP representatives. The resolution stressed the importance of the peace process and the need to put an end to repression and urged the Turkish government to recognize the sociocultural and political rights of the Kurdish people with particular emphasis on the right to education in the mother tongue.
One of the highlights of the conference was a tribute paid to Aram Tigran, the famous Armenian singer, musician, and composer, who has created a vast and varied musical repertoire in Kurdish, thus contributing to the preservation of musical and oral traditions of Kurds. His wife related the passion Aram had for singing in Kurdish and celebrating Kurdishness to the last moment of his life.
The conference ended with a resolution formulated by a working committee and endorsed by the attendees. It was agreed that the working committee would plan the second conference to be held next year in Hawler (Erbil). The overall proceedings can be summarized as follows: increasing pressure on the Turkish government to allow public education in Kurdish, creating the contexts for and increasing dialogue among different Kurdish intellectuals and artists, pursuing the objectives of the conference persistently, working on overcoming the challenges of reclaiming and reconstructing Kurdish cultural heritage, resources, and past, recognizing diversity among Kurdish communities as a historical and political reality ,working on the challenges of connecting with the general public, setting objectives and pathways relevant to future conferences. The working committee will be publishing the proceedings and the presentations. A cursory search of the main stream media both Turkish and Western media shows fragmentary and sporadic coverage of the conference. Perhaps the conference organizers should launch the official website of the conference as soon as possible to post the conference proceedings and start blogging and tweeting to communicate the ideas discussed in the conference to other Kurdish intellectuals, artists, and the general public. This conference’s best practices in general and more specifically the contributions of the Kurdish intellectuals and artists to cultural preservation and promotion of Kurdish cultural values that embrace democracy and diversity, could serve as a platform for other Kurdish communities to exchange, debate and share their experiences, proposals, practices and processes for the development of Kurdish national aspirations.
The conference culminated in a dinner reception where the mayor of Diyarbakir, Osman Baydemir, once again highlighted the significance of the conference in the resurgence of Kurdish identity and the quest for fundamental rights and freedoms; he thanked the participants for contributing to one of the greatest events in the contemporary history of Kurds. Then an array of famous and popular musicians, vocalists, and composers from different parts of Kurdistan performed multiple pieces of authentic Kurdish music in different genres such as dengbeji, loosely, bards’ tradition, stranbeji, minstrels , heyrans, and love songs as the audience sang and danced along to the accompaniment of musical instruments all night.
KurdishMedia.com
From Dec 11 to Dec 12, 2010, many well known Kurdish intellectuals, artists, and performers met in one of the cultural capitals of Kurdistan, Diayarbakir or Amed, an old city on the plains of Tigris River to discuss Kurdish history, both ancient and contemporary, the current situation, and future directions and perspectives on the Kurdish culture. This was the first Kurdish Culture, Literature and Art Conference organized by the Democratic Society Congress (DTK), Mesopotamia Cultural Centers (MKM) and Diyarbakir Municipality. This pioneering initiative had received the support of Kurdish politicians, activists, intellectuals and artists from different parts of the land. The conference organizers deserve congratulations for two days of stimulating and inspiring talks on the issues that the Kurdish nation faces in these difficult but promising times. Indeed, the conference promoters deserve the immense success that their conference enjoyed. For the conferees it was a great joy and privilege to have met many fellow Kurds from different parts of our land. Kurds from Western, Southern, Northern, Central and Eastern Kurdistan had converged on Amed as had Kurds in Diaspora: from Russia, European countries, and the U.S. Some participants, particularly women organizers were dressed in the brightly colorful Kurdish dresses, giving the event a festive mood, accentuated by podium sized floral designs made of colorful fabric, emblematic of the Kurdish flag. The stage in the Gegerxwin Cultural Hall was decorated with iconic images of Kurdish prominent literary and historical figures such as Ahmad Khani, Baba Tahir e Oryan, Malaye Jaziri, Hemin, Fatma Isa, Musa Anter, Cegerxwin, Osman Sebri, Aysha Shan, Ibrahim Ahmad, Hejar, and Qanate Kurdo on a backdrop. The organizers were very earthbound, offering their guests; more than 250 delegates the legendary Kurdish hospitality. To facilitate communication among speakers of different dialects of Kurdish and non-Kurdish speakers, simultaneous interpretations were provided in Sorani, Kurmanji, English, and Turkish. Through the efforts of the organizers, scores of well known participants from different domains of knowledge and academic disciplines exchanged ideas and debated their perspectives on a variety of topics. Community leaders and associations such as The Kurdish Institute in Istanbul, Mesopotamia Cultural Centers were represented. Browsing through the program schedule, one could see many prominent figures such as Ozkan Kuchuk, Kurdologist, Jalile Jalil, Kurdologist, historian, and writer., Hashem Ahmadzadeh, author and director of Kurdish studies Sami Tan, the Director of Kurdish Institute in Istanbul, Mikail Aslan, composer and musician, and Mushin Osman, film director.
The conference organizers had also brought together a great many Kurdish politicians and parliamentarians and officials such as Ahmet Turk, co-president of the Peace and Democracy Party, Osman Baydemir, the mayor of Diayarbakir. A delegation from the Kurdish Regional Government (KRG) was also present throughout the conference as there were several panelists from KRG. As noted by the organizers “For the first time in the history of our people, Kurdish intellectuals, writers and artists had the opportunity to discuss the historical resources, current situation and future perspective of the Kurdish culture”.
Ahmet Turk, in inaugurating the conference spoke of the rich history of Kurdish people and its colorful culture. He called for improving conditions for Kurdish people and the major dialects. He stressed the need for the unwavering participation of politicians and the internalization of the democratization process. He described the Kurdish people as friendly and peace loving but resistant to discrimination. He concluded by emphasizing the right to education in the mother tongue as an inalienable right.
One of the underlying themes in the panel on the ancient history of the land and its culture was the originality of Kurdistan geography and its autochthonous people. The Kurdish contribution to the Neolithic era was acknowledged, particularly the distinct role of women in the evolution of communal life, language, and culture. It was stated that archeologists have established based on their findings in Kurdistan that Mesopotamia has long been a haven for human life and one of the loci of human civilization in the beginning of sedentary life, agriculture, and invention of tools, a history traceable to 8000 years B.C.E.an evolutionary process that originated in what is now the Kurdish ancestral land and then spread to other parts. Kurds were defined as creators of culture, institutions, animal domestication, and agriculture. Ahmet Yildrim referred to the Diyarbakir basin and Hasankeyf as key sites for many civilizations. It was argued that the ancestors of Kurds have made tremendous contributions to the material conditions for the emergence of civil structures and that Middle Eastern people should be indebted to the Kurds for their preservation of and respect for nature. The panelists bemoaned the fact that Kurds are now suffering and derided by forces of tyranny and subjected to “two hundred years of genocide and assimilation”.
The panels on culture and literature discussed the development processes, the problems that the Kurdish literature confronts along with the Kurdish language itself. A broad concern was how to develop Kurdish literature and art in the absence of the most fundamental rights, literacy, and channels of communication and dissemination of literature in the face of restrictions, linguistic, political and cultural divisions that Kurds are grappling with. Hashem Ahamadzadeh spoke about the relation between language and political power, the modern legacies and historiography of state making, dialectal variations and conditions of repression as impediments to communication among Kurdish literates. Abas Wali focused on the interdependency of literacy and socio-political processes and the role of intelligentsia in defining culture. A considerable amount of time was devoted to delineating the roles and responsibilities of the intellectuals and artists. Jalile Jalil, a Kurdologist and historian observed “ Our language is wounded; we have yet to understand the richness of our language… that terminological and literary niceties are all great, but how can literature grow if Kurdish children can not read what we write? We do not understand the language of our Denbejs (traditional Kurdish singers or bards) our neighbors.” Film makers, actors, and playwrights stressed the need for exploring and producing films and plays on local and universal themes; however, As Shirin Jihani, the first Kurdish woman film director pointed out, in the absence of such a culture and independent institutions, film makers face major difficulties in producing, presenting, and promoting their work.
The panelists in discussing the state of Kurdish music, argued that despite customary celebration of music in Kurdish daily, ethnic, social and political life and its lofty and sacred position, particularly in religious practices and cultural rituals and the distinct place of musicians and vocalists in Kurdish culture, we do not really know what an original and varied treasure we have. They stressed the need for ethno musicological research to identify different types of genres, compositions and their aesthetic modes in different areas, particularly those rich in musical traditions such as Hakkari… It was pointed out that our musical tradition has been threatened and now is lending itself to imitation. Mikail Aslan, composer, musician, and vocalist spoke about the deplorable condition in which Zaza speakers and their music once lived and how they had become alienated and removed from themselves once the language was colonized and conquered. “If one is separated from language, one loses himself or herself. This is how our music was seized’ then they humiliated us by saying that this is the language of peasants; many lost their psychological balance by subjecting themselves to self-censorship. He argued that the youth fall prey to this ideology easily and we have to fight against this ruthless assimilation.
The importance of language standardization on the basis of the common features of the different dialects was discussed. At the end a flexible linguistic identity inclusive of all dialects was what many panelists and members of the audience called for instead of a fixed, homogeneous linguistic identity.
It was noted that although Kurds face similar problems in neighboring countries, the Kurds in Turkey have faced frightening discrimination, a belligerent nationalism and a ruthless repression of their language and identity. Some of the presenters highlighted the dogmatic and assimilationist ideology that has penetrated the very fabric of the Turkish society and the media. It was pointed out that despite some positive developments; the Turkish media continues to portray Kurds in a negative light as an affront to Kurdish ideals. The presenters stressed the need for debunking these misguided and dangerous images by reclaiming the rich and colorful life and traditions of the Kurdish people through creating and expanding Kurdish media for self-representations.
The Kurdish intellectuals were called upon to be ready to take up new and dynamic challenges to reexamine and adapt to their conceptions of their identities. They were urged to develop new paradigms which would illuminate their political and social responsibilities towards freedom, peace and justice. “to stop cultural genocide and recreate ourselves” Kurdish women were described as the main bearers of the struggle of Kurdishness.”
We should register our regret at the absence of the term language in the very title of this conference, on which depends the very foundation and existence of the other categories that the conference discussed. Needless to say that relentless repression of the Kurdish language in Turkey would have merited special attention, particularly in a country that to this day, the public use of the language in what it has been termed a liberal milieu is still frowned upon and its educational use as a mother tongue continues to be forbidden. Although the conference was attended by several prominent novelists, writers and poets, issues of language and ideology, and language discrimination could have been constructively and effectively discussed by linguists and anthropologists; there were many occasions that linguists could have made informative contributions to the discussions. Although Dillan Roshani, was given a few minutes to present a proposal for unifying the various dialects, linguistics, not to be confused with general notions of language, was peripheral to the conference.
Likewise, although all the experts in attendance made a tremendous contribution to the conference, the relative absence of anthropological and sociological expertise may have left some unanswered questions. Experts in these fields would have been able to provide both theoretical and methodological insights and outlooks into the broad sociocultural and linguistic issues by presenting their research and identifying and setting goals for new research in anthropological and sociological investigations.
One issue that received the wide presence of the Turkish media was the signing of a resolution by Ahmed Turk and DTP representatives. The resolution stressed the importance of the peace process and the need to put an end to repression and urged the Turkish government to recognize the sociocultural and political rights of the Kurdish people with particular emphasis on the right to education in the mother tongue.
One of the highlights of the conference was a tribute paid to Aram Tigran, the famous Armenian singer, musician, and composer, who has created a vast and varied musical repertoire in Kurdish, thus contributing to the preservation of musical and oral traditions of Kurds. His wife related the passion Aram had for singing in Kurdish and celebrating Kurdishness to the last moment of his life.
The conference ended with a resolution formulated by a working committee and endorsed by the attendees. It was agreed that the working committee would plan the second conference to be held next year in Hawler (Erbil). The overall proceedings can be summarized as follows: increasing pressure on the Turkish government to allow public education in Kurdish, creating the contexts for and increasing dialogue among different Kurdish intellectuals and artists, pursuing the objectives of the conference persistently, working on overcoming the challenges of reclaiming and reconstructing Kurdish cultural heritage, resources, and past, recognizing diversity among Kurdish communities as a historical and political reality ,working on the challenges of connecting with the general public, setting objectives and pathways relevant to future conferences. The working committee will be publishing the proceedings and the presentations. A cursory search of the main stream media both Turkish and Western media shows fragmentary and sporadic coverage of the conference. Perhaps the conference organizers should launch the official website of the conference as soon as possible to post the conference proceedings and start blogging and tweeting to communicate the ideas discussed in the conference to other Kurdish intellectuals, artists, and the general public. This conference’s best practices in general and more specifically the contributions of the Kurdish intellectuals and artists to cultural preservation and promotion of Kurdish cultural values that embrace democracy and diversity, could serve as a platform for other Kurdish communities to exchange, debate and share their experiences, proposals, practices and processes for the development of Kurdish national aspirations.
The conference culminated in a dinner reception where the mayor of Diyarbakir, Osman Baydemir, once again highlighted the significance of the conference in the resurgence of Kurdish identity and the quest for fundamental rights and freedoms; he thanked the participants for contributing to one of the greatest events in the contemporary history of Kurds. Then an array of famous and popular musicians, vocalists, and composers from different parts of Kurdistan performed multiple pieces of authentic Kurdish music in different genres such as dengbeji, loosely, bards’ tradition, stranbeji, minstrels , heyrans, and love songs as the audience sang and danced along to the accompaniment of musical instruments all night.
KurdishMedia.com
Για το κουρδικό κίνημα
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ kiousis@enet.gr
Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά πολιτικοποιήθηκαν με τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της Αφρικής και της Ασίας, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά.
Ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση είχε και ένα θύμα, τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994. «Οι Κούρδοι» (εκδόσεις Γόρδιος), τηλ.: 210-8252279. Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας, αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του. Πρόλογος Μιχάλη Χαραλαμπίδη, εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη
Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά πολιτικοποιήθηκαν με τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της Αφρικής και της Ασίας, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά.
Ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση είχε και ένα θύμα, τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994. «Οι Κούρδοι» (εκδόσεις Γόρδιος), τηλ.: 210-8252279. Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας, αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του. Πρόλογος Μιχάλη Χαραλαμπίδη, εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη
Κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Κουρδιστάν
Πρόκειται για μια εξέλιξη ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας, η οποία ενδεχομένως άπτεται και του μέλλοντος του Ιράκ…
Όπως ανακοινώθηκε, βρετανική εταιρία που είχε αναλάβει να διεξάγει έρευνες στο Ιρακινό Κουρδιστάν, ανακοίνωσε ότι εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Πρόκειται για την εταιρία Heritage Oil, η οποία εκτιμά ότι το σημείο στο οποίο ανακαλύφθηκε το κοίτασμα, στο Δυτικό τμήμα του Κουρδιστάν, περιέχει 12,3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου!
Η εταιρία εκτιμά ότι η άντληση του φυσικού αερίου μπορεί να ξεκινήσει το 2015.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Βόρειο Ιράκ, συνιστά επί της ουσίας κράτος εν αναμονή.
Η επιπρόσθετη ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή ενισχύει σενάρια όπως αυτό της τριχοτόμησης του Ιράκ, ανάμεσα σε Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους.
Ενδεχόμενη απόσχιση του Κουρδιστάν και δημιουργία κράτους θα δημιουργήσει μέγιστο πρόβλημα σε Τουρκία, Συρία και Ιράν, αφού όλες αυτές οι χώρες έχουν κουρδικούς πληθυσμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε γειτονικές με το ιρακινό Κουρδιστάν περιοχές.
Η εδαφική συνέχεια είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις στις προαναφερθείσες χώρες, με αποτέλεσμα την αστάθεια στην περιοχή, μια εξέλιξη η οποία, ενδεχομένως, εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς δυτικών δυνάμεων για την ευρύτερη περιοχή, αφού θα ασκήσει πίεση σε καθεστώτα τα οποία θεωρούνται από προβληματικά μέχρι «μη φιλικά».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση θα σηματοδοτήσει εξελίξεις, ενώ βραχυπρόθεσμα θα προκαλέσει εντάσεις και στο πλαίσιο των εύθραυστων ισορροπιών ανάμεσα σε σουνίτες, σιίτες και Κούρδους στο καθεστώς της Βαγδάτης.
Source : Defencenet. bogspot
Όπως ανακοινώθηκε, βρετανική εταιρία που είχε αναλάβει να διεξάγει έρευνες στο Ιρακινό Κουρδιστάν, ανακοίνωσε ότι εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Πρόκειται για την εταιρία Heritage Oil, η οποία εκτιμά ότι το σημείο στο οποίο ανακαλύφθηκε το κοίτασμα, στο Δυτικό τμήμα του Κουρδιστάν, περιέχει 12,3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου!
Η εταιρία εκτιμά ότι η άντληση του φυσικού αερίου μπορεί να ξεκινήσει το 2015.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Βόρειο Ιράκ, συνιστά επί της ουσίας κράτος εν αναμονή.
Η επιπρόσθετη ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή ενισχύει σενάρια όπως αυτό της τριχοτόμησης του Ιράκ, ανάμεσα σε Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους.
Ενδεχόμενη απόσχιση του Κουρδιστάν και δημιουργία κράτους θα δημιουργήσει μέγιστο πρόβλημα σε Τουρκία, Συρία και Ιράν, αφού όλες αυτές οι χώρες έχουν κουρδικούς πληθυσμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε γειτονικές με το ιρακινό Κουρδιστάν περιοχές.
Η εδαφική συνέχεια είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις στις προαναφερθείσες χώρες, με αποτέλεσμα την αστάθεια στην περιοχή, μια εξέλιξη η οποία, ενδεχομένως, εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς δυτικών δυνάμεων για την ευρύτερη περιοχή, αφού θα ασκήσει πίεση σε καθεστώτα τα οποία θεωρούνται από προβληματικά μέχρι «μη φιλικά».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση θα σηματοδοτήσει εξελίξεις, ενώ βραχυπρόθεσμα θα προκαλέσει εντάσεις και στο πλαίσιο των εύθραυστων ισορροπιών ανάμεσα σε σουνίτες, σιίτες και Κούρδους στο καθεστώς της Βαγδάτης.
Source : Defencenet. bogspot
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
Double standards for the Kurdish language
Tayyip Erdogan, who is in Kiev yesterday on an official visit, accompanied by 600 Turkish businessmen, had an urgent request for a meeting with the president of the national parliament of the Crimean Tatars, Mustafa Ampntoultzemil Kerimoglou. Kerimoglou, which for decades considered career in the Diplomatic Body in Ankara asked the Prime Minister Tayyip Erdogan to include in the agenda of talks with the Ukrainian government, the issue of education of Tatars in their native language , which is Turkish.
Please note that Turkey denies the right to its no-turkish citizens to talk any other language besides turkish and refuses to grant the right to mother tongue education in Kurdish who reside in their own country, which has been conquered and enslaved by the Turks.
It is what our people say: My own mine and yours mine!
These are the Turks, " The Curse of Asia ", as they had been named by the late George Horton.
Source: http://www.internethaber.com
0 Share
Please note that Turkey denies the right to its no-turkish citizens to talk any other language besides turkish and refuses to grant the right to mother tongue education in Kurdish who reside in their own country, which has been conquered and enslaved by the Turks.
It is what our people say: My own mine and yours mine!
These are the Turks, " The Curse of Asia ", as they had been named by the late George Horton.
Source: http://www.internethaber.com
0 Share
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Ομοσπονδία Κούρδων - Τουρκίας
Του Γιάννου Χαραλαμπίδη
Εάν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία, από την εποχή του Νιχάτ Ερίμ ώς σήμερα, θα διαπιστώσει ότι οι Τούρκοι έχουν μια σταθερή πολιτική - στρατηγική, η οποία επικεντρώνεται μεταξύ άλλων στην εξής αξίωση: Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο ήθελαν και θέλουν να ασκούν συγκυριαρχία επί της Κύπρου, ως ενδιάμεσο στάδιο του πλήρους ελέγχου επί της νήσου. Διότι, έτσι επιβάλλει το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό μοντέλο επί του οποίου στηρίζεται η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Βεβαίως, οι Τούρκοι επιμένουν και σε κάτι άλλο: Στην επικυριαρχία της Άγκυρας μέσω του συστήματος εγγυήσεων και ασφάλειας.
Παιχνίδια κυριαρχίας
Οι τελευταίες προτάσεις του Ντερβίς Έρογλου, στο πλαίσιο των συνομιλιών, επί της διακυβέρνησης και των εγγυήσεων είναι ενταγμένες σε αυτή την τουρκική στρατηγική, όπως καθορίστηκε από το 1956. Ο Έρογλου και η Άγκυρα: α) Θέλουν τουρκικές εγγυήσεις επί του συνόλου της Κύπρου για να τη θέτουν εσαεί υπό τη δική τους ομηρία. β) Ισχυρίζονται ότι οι προτάσεις τους βρίσκονται εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Γιατί; Διότι, κατά τον τουρκικό ισχυρισμό, γίνεται αποδοχή ότι το πολιτειακό σύστημα, το οποίο θα προκύψει από τη λύση, θα έχει κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια.
Όμως, όπως διευκρινίζεται, κυριαρχία θα διαθέτουν και τα «δύο συνιστώντα κράτη», τα οποία θα είναι ισότιμα. Η τουρκική θέση μπορεί να στηριχθεί σε διάφορες νομικές ερμηνείες και αξιώματα που καταλήγουν στο ίδιο διχοτομικό ή τριχοτομικό συμπέρασμα και αποτέλεσμα (Για να μην πούμε τετραχοτομικό εάν λάβει κάποιος υπόψη τη ζώνη των «συμβατικώς κυρίαρχων Βρετανικών Βάσεων»). Εντός αυτή της νομικής και πολιτικής λογικής θα μπορούν να προβληθούν οι εξής ισχυρισμοί και θέσεις:
1. Υπάρχει γενικά η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά ασκείται από τα «δύο συνιστώντα κράτη». Οι κυριαρχίες είναι μεταξύ τους τυπικά ισότιμες, όπως και το σχέδιο Ανάν προέβλεπε. Άρα έχουμε τρεις κυριαρχίες ισοϋψείς, όπως έλεγαν οι Χάνεϊ και Ντε Σότο. Ακόμη και αν φραστικά γίνεται αναφορά στη «μία κυριαρχία», δεν αλλάζει η διχοτομική και τριχοτομική της υφή, καθότι θα υπάρχουν άλλες «δυο ισοϋψείς». Μια για κάθε «συνιστών κράτος». Όλες οι κυριαρχίες θα είναι της ίδιας τυπικής ισχύος. Εν ολίγοις, η μία δεν θα μπορεί να υπερισχύσει της άλλης.
2. Υπάρχει μεν η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία φραστικά μπορεί να χαρακτηρίζεται ως μία ή ακόμη και ενιαία, όμως ενδέχεται να έχει δύο πηγές. Αυτήν του ελληνοκυπριακού και εκείνην του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους» ή των δύο Κοινοτήτων. Αυτή η διχοτομική λογική διέπνεε τις προτάσεις του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, όπως αυτές κατατέθηκαν τον Ιανουάριο του 2010. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί υιοθετηθεί, όπως συνέβη και επί σχεδίου Ανάν. Μέσω, δηλαδή, της εποικοδομητικής ασάφειας, που παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε πλευρά να δίδει τις δικές της ερμηνείες.
Για παράδειγμα, στο σχέδιο Ανάν γινόταν λόγος για έγκριση της λύσης με χωριστά δημοψηφίσματα από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους.
Ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, για να σώσει τα προσχήματα, υποστήριζε ότι το δημοψήφισμα γινόταν από την τουρκοκυπριακή Κοινότητα και από την ελληνοκυπριακή Κοινότητα, όπως αυτές είναι κατοχυρωμένες στο σύνταγμα της Ζυρίχης, ενώ τη τουρκική ισχυριζόταν ότι ασκείτο το χωριστό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και άρα πάμε σε διπλή κυριαρχική και πρωτογενή πηγή εξουσίας, δηλαδή παρθενογένεση. Ερώτημα και τότε και σήμερα: Τι θα γινόταν σε περίπτωση διαζυγίου; Ποιος θα αναγνωριζόταν; Το ελληνοκυπριακό, το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος ή κεντρική εξουσία-Κυβέρνηση; Όλοι και τίποτα; Λογικά θα έπαιρνε ο καθένας την κυριαρχία του και θα έφευγε.
Οι ασκούμενοι δικηγόροι...
Μέσα σε αυτήν τη λογική των χωριστών και ισοϋψών - ισότιμων κυριαρχιών, καθώς και των δύο πηγών εξουσίας, κινείται ο Έρογλου και η Τουρκία. Και η νομική τους αντίληψη στηρίζεται σε αυτό το οποίο μαθαίνουν οι ασκούμενοι δικηγόροι. Ότι, δηλαδή, όταν συστήνεις ένα συνεταιρισμό, εξυπαρχής πρέπει να καθορίσεις και να γνωρίζεις τι θα συμβεί σε περίπτωση διάλυσης. Και η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί να ξαναζήσει ό,τι έζησε το 1964, όταν δηλαδή το Συμβούλιο Ασφαλείας αναγνώρισε ως νόμιμη Κυβέρνηση και ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο επί τη βάσει του ψηφίσματος 186. Οι δε λόγοι που αναγνωρίστηκε ο Μακάριος είναι πολλοί:
Πρώτο, εάν οι Βρετανοί δεν αναγνώριζαν τη συνέχεια του κράτους της Ζυρίχης και διαλυόταν, χωρίς συμφωνία για τη δημιουργία νέου πολιτειακού συστήματος, τότε θα έμενε νομικά και διεθνώς μετέωρο και το καθεστώς των Βάσεων. Πότε; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Βάσεις θεωρούνταν υψίστης στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά και για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Δεύτερο, το κράτος της Ζυρίχης είναι ενιαίο και όχι ομοσπονδιακό. Ούτε στηριζόταν στη φόρμουλα της εκ περιτροπής Προεδρίας. Αρχηγός του κράτους ήταν ο Ελληνοκύπριος Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος ο εκλεγμένος Τουρκοκύπριος ηγέτης. Συνεπώς, δεν υπήρχε χωριστό έδαφος και Τουρκοκυπριακή Διοίκηση διεθνώς αναγνωρισμένη. Οι Τουρκοκύπριοι με εντολές της Τουρκίας είχαν κλειστεί σε θυλάκους και επιζητούσαν την διά πυρός και σιδήρου ένωση των περιοχών τους και την αναγνώρισή τους ως χωριστής ομοσπονδιακής οντότητας, η οποία θα συνεταιριζόταν με τους Ελληνοκυπρίους σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με διπλή πηγή εξουσίας - κυριαρχίας, όπως έλεγε ο τότε Τουρκοκύπριος ηγέτης Φαζίλ Κιουτσούκ στις αρχές Φεβρουαρίου του 1965.
Τα «συνιστώντα κράτη» Καταλανών και των Βάσκων
ΥΠΟ αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι, η εκ περιτροπής Προεδρία και η έννοια των χωριστών «συνιστώντων κρατών», είναι φόρμουλες διχοτομικές και αντίθετες με τους πυλώνες της βιωσιμότητας της λύσης. Τροφοδοτούν την εν συνεχεία απόσχιση. Διότι, αυτός είναι ο στόχος της τουρκικής πλευράς. Δηλαδή να μη συμβεί, σε περίπτωση κρίσης, ό,τι και το 1964. Δηλαδή να μη δοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας στους Ελληνοκυπρίους. Εάν το ΄63-΄64 υπήρχε καθεστώς διεθνικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με εκ περιτροπής Προεδρία, πόσο δύσκολο θα ήταν να αναγνωριστούν από τη διεθνή κοινότητα «δύο κράτη»;
Ένα για τον έναν εκ περιτροπής και έναν για τον άλλο εκ περιτροπής Πρόεδρο. Αυτό δεν συνέβη με την πολυεθνική Σοβιετική Ομοσπονδία και τη Γιουγκοσλαβία, καθώς και με το βελούδινο διαζύγιο της Τσεχοσλοβακίας; Η γερμανική ή η αμερικανική ομοσπονδία καμία σχέση δεν έχουν με την υπό συζήτηση λύση. Οι πολιτείες της δεν είναι φυλετικά ή εθνικά - εθνολογικά διαχωρισμένες και οι εξουσίες δεν κατανέμονται ανάλογα με την εθνική ταυτότητα καταγωγής των Αμερικανών.
Όσο δε για τους Γερμανούς, δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν τη δημιουργία ενός «τουρκικού συνιστώντος κράτους». Άλλωστε, ο όρος «συνιστών», που έγινε δεκτός ως βάση λύσης με τη συμφωνία της 23ης Μαΐου, μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ, έχει ακριβώς το διχοτομικό χαρακτήρα που οδηγεί στη λογική των δύο ισότιμων συστατικών στοιχείων του πολιτειακού συστήματος με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, νομικά και συνταγματικά, επιτρέποντας ερμηνείες περί διπλής πηγής εξουσίας και κυριαρχίας με πολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις.
Πέραν των ανωτέρω, θα μπορούσε κάποιος να τονίσει και το εξής: Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε εάν το πολιτειακό σύστημα της Ισπανίας ήταν ομοσπονδιακό και αν οι Βάσκοι και οι Καταλανοί είχαν «συνιστώντα states» ανάλογα με τα προτεινόμενα στην περίπτωση της Κύπρου; Προφανώς, θα ήταν προ πολλού ανεξάρτητα κράτη, είτε αιματηρώς είτε αναιμάκτως.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να ήταν, εντός της Ε.Ε. και διεθνώς, η εξής: Εφ' όσον η Τουρκία ισχυρίζεται ότι είναι τόσο καλή η υπό συζήτηση λύση, γιατί δεν δημιουργεί μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με τους Κούρδους, η οποία θα περιλαμβάνει εκ περιτροπής Προεδρία και σταθμισμένη ψήφο;
Ο Πόντιος Πιλάτος και ο μύθος του ΟΗΕ
ΟΡΘΩΣ ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε στο Εθνικό ότι θα ξεκαθαρίσει στις 26 του μήνα στη Γενεύη προς τον ίδιο τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ότι οι προτάσεις Έρογλου είναι εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Επιπροσθέτως δε, θα πρέπει να διευκρινίσει και κάτι άλλο: Οι προτάσεις Έρογλου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποσυρθούν. Διαφορετικά, ο Πρόεδρος θα αποσύρει τα δώρα του περί της εκ περιτροπής Προεδρίας, της σταθμισμένης ψήφου, καθώς και της παραμονής 50 χιλιάδων εποίκων ως βάσης για συζήτηση, διότι η καλή του πρόθεση έχει παρεξηγηθεί και δεν έχει εκτιμηθεί.
Η τουρκική πλευρά θα πρέπει να τεθεί ενώπιον των ευθυνών της. Και αυτό μπορεί να συμβεί μέσω Ην. Εθνών, τα οποία οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους: Εάν, δηλαδή, θεωρούν ή όχι τις προτάσεις Έρογλου εντός ή εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Εάν τα Ην. Έθνη συμπεριφερθούν ποντιοπιλατικά, τότε γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς! Σπάει μύθος του δίκαιου ΟΗΕ. Ένας μύθος που θα έπρεπε να είχε σπάσει προ πολλού. Ειδικώς την περίοδο του σχεδίου Ανάν, το οποίο απειλεί να επανέλθει με χειρότερη έκδοση. Και εφ' όσον σπάει ο μύθος, γεννάται ο ρεαλισμός που επιβάλλει σχέδιο Β και νέα στρατηγική...
ΓΙΑΝΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Δρ Διεθνών Σχέσεων -Sigmalive.com
Εάν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία, από την εποχή του Νιχάτ Ερίμ ώς σήμερα, θα διαπιστώσει ότι οι Τούρκοι έχουν μια σταθερή πολιτική - στρατηγική, η οποία επικεντρώνεται μεταξύ άλλων στην εξής αξίωση: Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο ήθελαν και θέλουν να ασκούν συγκυριαρχία επί της Κύπρου, ως ενδιάμεσο στάδιο του πλήρους ελέγχου επί της νήσου. Διότι, έτσι επιβάλλει το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό μοντέλο επί του οποίου στηρίζεται η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Βεβαίως, οι Τούρκοι επιμένουν και σε κάτι άλλο: Στην επικυριαρχία της Άγκυρας μέσω του συστήματος εγγυήσεων και ασφάλειας.
Παιχνίδια κυριαρχίας
Οι τελευταίες προτάσεις του Ντερβίς Έρογλου, στο πλαίσιο των συνομιλιών, επί της διακυβέρνησης και των εγγυήσεων είναι ενταγμένες σε αυτή την τουρκική στρατηγική, όπως καθορίστηκε από το 1956. Ο Έρογλου και η Άγκυρα: α) Θέλουν τουρκικές εγγυήσεις επί του συνόλου της Κύπρου για να τη θέτουν εσαεί υπό τη δική τους ομηρία. β) Ισχυρίζονται ότι οι προτάσεις τους βρίσκονται εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Γιατί; Διότι, κατά τον τουρκικό ισχυρισμό, γίνεται αποδοχή ότι το πολιτειακό σύστημα, το οποίο θα προκύψει από τη λύση, θα έχει κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια.
Όμως, όπως διευκρινίζεται, κυριαρχία θα διαθέτουν και τα «δύο συνιστώντα κράτη», τα οποία θα είναι ισότιμα. Η τουρκική θέση μπορεί να στηριχθεί σε διάφορες νομικές ερμηνείες και αξιώματα που καταλήγουν στο ίδιο διχοτομικό ή τριχοτομικό συμπέρασμα και αποτέλεσμα (Για να μην πούμε τετραχοτομικό εάν λάβει κάποιος υπόψη τη ζώνη των «συμβατικώς κυρίαρχων Βρετανικών Βάσεων»). Εντός αυτή της νομικής και πολιτικής λογικής θα μπορούν να προβληθούν οι εξής ισχυρισμοί και θέσεις:
1. Υπάρχει γενικά η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά ασκείται από τα «δύο συνιστώντα κράτη». Οι κυριαρχίες είναι μεταξύ τους τυπικά ισότιμες, όπως και το σχέδιο Ανάν προέβλεπε. Άρα έχουμε τρεις κυριαρχίες ισοϋψείς, όπως έλεγαν οι Χάνεϊ και Ντε Σότο. Ακόμη και αν φραστικά γίνεται αναφορά στη «μία κυριαρχία», δεν αλλάζει η διχοτομική και τριχοτομική της υφή, καθότι θα υπάρχουν άλλες «δυο ισοϋψείς». Μια για κάθε «συνιστών κράτος». Όλες οι κυριαρχίες θα είναι της ίδιας τυπικής ισχύος. Εν ολίγοις, η μία δεν θα μπορεί να υπερισχύσει της άλλης.
2. Υπάρχει μεν η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία φραστικά μπορεί να χαρακτηρίζεται ως μία ή ακόμη και ενιαία, όμως ενδέχεται να έχει δύο πηγές. Αυτήν του ελληνοκυπριακού και εκείνην του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους» ή των δύο Κοινοτήτων. Αυτή η διχοτομική λογική διέπνεε τις προτάσεις του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, όπως αυτές κατατέθηκαν τον Ιανουάριο του 2010. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί υιοθετηθεί, όπως συνέβη και επί σχεδίου Ανάν. Μέσω, δηλαδή, της εποικοδομητικής ασάφειας, που παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε πλευρά να δίδει τις δικές της ερμηνείες.
Για παράδειγμα, στο σχέδιο Ανάν γινόταν λόγος για έγκριση της λύσης με χωριστά δημοψηφίσματα από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους.
Ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, για να σώσει τα προσχήματα, υποστήριζε ότι το δημοψήφισμα γινόταν από την τουρκοκυπριακή Κοινότητα και από την ελληνοκυπριακή Κοινότητα, όπως αυτές είναι κατοχυρωμένες στο σύνταγμα της Ζυρίχης, ενώ τη τουρκική ισχυριζόταν ότι ασκείτο το χωριστό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και άρα πάμε σε διπλή κυριαρχική και πρωτογενή πηγή εξουσίας, δηλαδή παρθενογένεση. Ερώτημα και τότε και σήμερα: Τι θα γινόταν σε περίπτωση διαζυγίου; Ποιος θα αναγνωριζόταν; Το ελληνοκυπριακό, το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος ή κεντρική εξουσία-Κυβέρνηση; Όλοι και τίποτα; Λογικά θα έπαιρνε ο καθένας την κυριαρχία του και θα έφευγε.
Οι ασκούμενοι δικηγόροι...
Μέσα σε αυτήν τη λογική των χωριστών και ισοϋψών - ισότιμων κυριαρχιών, καθώς και των δύο πηγών εξουσίας, κινείται ο Έρογλου και η Τουρκία. Και η νομική τους αντίληψη στηρίζεται σε αυτό το οποίο μαθαίνουν οι ασκούμενοι δικηγόροι. Ότι, δηλαδή, όταν συστήνεις ένα συνεταιρισμό, εξυπαρχής πρέπει να καθορίσεις και να γνωρίζεις τι θα συμβεί σε περίπτωση διάλυσης. Και η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί να ξαναζήσει ό,τι έζησε το 1964, όταν δηλαδή το Συμβούλιο Ασφαλείας αναγνώρισε ως νόμιμη Κυβέρνηση και ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο επί τη βάσει του ψηφίσματος 186. Οι δε λόγοι που αναγνωρίστηκε ο Μακάριος είναι πολλοί:
Πρώτο, εάν οι Βρετανοί δεν αναγνώριζαν τη συνέχεια του κράτους της Ζυρίχης και διαλυόταν, χωρίς συμφωνία για τη δημιουργία νέου πολιτειακού συστήματος, τότε θα έμενε νομικά και διεθνώς μετέωρο και το καθεστώς των Βάσεων. Πότε; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Βάσεις θεωρούνταν υψίστης στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά και για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Δεύτερο, το κράτος της Ζυρίχης είναι ενιαίο και όχι ομοσπονδιακό. Ούτε στηριζόταν στη φόρμουλα της εκ περιτροπής Προεδρίας. Αρχηγός του κράτους ήταν ο Ελληνοκύπριος Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος ο εκλεγμένος Τουρκοκύπριος ηγέτης. Συνεπώς, δεν υπήρχε χωριστό έδαφος και Τουρκοκυπριακή Διοίκηση διεθνώς αναγνωρισμένη. Οι Τουρκοκύπριοι με εντολές της Τουρκίας είχαν κλειστεί σε θυλάκους και επιζητούσαν την διά πυρός και σιδήρου ένωση των περιοχών τους και την αναγνώρισή τους ως χωριστής ομοσπονδιακής οντότητας, η οποία θα συνεταιριζόταν με τους Ελληνοκυπρίους σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με διπλή πηγή εξουσίας - κυριαρχίας, όπως έλεγε ο τότε Τουρκοκύπριος ηγέτης Φαζίλ Κιουτσούκ στις αρχές Φεβρουαρίου του 1965.
Τα «συνιστώντα κράτη» Καταλανών και των Βάσκων
ΥΠΟ αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι, η εκ περιτροπής Προεδρία και η έννοια των χωριστών «συνιστώντων κρατών», είναι φόρμουλες διχοτομικές και αντίθετες με τους πυλώνες της βιωσιμότητας της λύσης. Τροφοδοτούν την εν συνεχεία απόσχιση. Διότι, αυτός είναι ο στόχος της τουρκικής πλευράς. Δηλαδή να μη συμβεί, σε περίπτωση κρίσης, ό,τι και το 1964. Δηλαδή να μη δοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας στους Ελληνοκυπρίους. Εάν το ΄63-΄64 υπήρχε καθεστώς διεθνικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με εκ περιτροπής Προεδρία, πόσο δύσκολο θα ήταν να αναγνωριστούν από τη διεθνή κοινότητα «δύο κράτη»;
Ένα για τον έναν εκ περιτροπής και έναν για τον άλλο εκ περιτροπής Πρόεδρο. Αυτό δεν συνέβη με την πολυεθνική Σοβιετική Ομοσπονδία και τη Γιουγκοσλαβία, καθώς και με το βελούδινο διαζύγιο της Τσεχοσλοβακίας; Η γερμανική ή η αμερικανική ομοσπονδία καμία σχέση δεν έχουν με την υπό συζήτηση λύση. Οι πολιτείες της δεν είναι φυλετικά ή εθνικά - εθνολογικά διαχωρισμένες και οι εξουσίες δεν κατανέμονται ανάλογα με την εθνική ταυτότητα καταγωγής των Αμερικανών.
Όσο δε για τους Γερμανούς, δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν τη δημιουργία ενός «τουρκικού συνιστώντος κράτους». Άλλωστε, ο όρος «συνιστών», που έγινε δεκτός ως βάση λύσης με τη συμφωνία της 23ης Μαΐου, μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ, έχει ακριβώς το διχοτομικό χαρακτήρα που οδηγεί στη λογική των δύο ισότιμων συστατικών στοιχείων του πολιτειακού συστήματος με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, νομικά και συνταγματικά, επιτρέποντας ερμηνείες περί διπλής πηγής εξουσίας και κυριαρχίας με πολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις.
Πέραν των ανωτέρω, θα μπορούσε κάποιος να τονίσει και το εξής: Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε εάν το πολιτειακό σύστημα της Ισπανίας ήταν ομοσπονδιακό και αν οι Βάσκοι και οι Καταλανοί είχαν «συνιστώντα states» ανάλογα με τα προτεινόμενα στην περίπτωση της Κύπρου; Προφανώς, θα ήταν προ πολλού ανεξάρτητα κράτη, είτε αιματηρώς είτε αναιμάκτως.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να ήταν, εντός της Ε.Ε. και διεθνώς, η εξής: Εφ' όσον η Τουρκία ισχυρίζεται ότι είναι τόσο καλή η υπό συζήτηση λύση, γιατί δεν δημιουργεί μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με τους Κούρδους, η οποία θα περιλαμβάνει εκ περιτροπής Προεδρία και σταθμισμένη ψήφο;
Ο Πόντιος Πιλάτος και ο μύθος του ΟΗΕ
ΟΡΘΩΣ ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε στο Εθνικό ότι θα ξεκαθαρίσει στις 26 του μήνα στη Γενεύη προς τον ίδιο τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ότι οι προτάσεις Έρογλου είναι εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Επιπροσθέτως δε, θα πρέπει να διευκρινίσει και κάτι άλλο: Οι προτάσεις Έρογλου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποσυρθούν. Διαφορετικά, ο Πρόεδρος θα αποσύρει τα δώρα του περί της εκ περιτροπής Προεδρίας, της σταθμισμένης ψήφου, καθώς και της παραμονής 50 χιλιάδων εποίκων ως βάσης για συζήτηση, διότι η καλή του πρόθεση έχει παρεξηγηθεί και δεν έχει εκτιμηθεί.
Η τουρκική πλευρά θα πρέπει να τεθεί ενώπιον των ευθυνών της. Και αυτό μπορεί να συμβεί μέσω Ην. Εθνών, τα οποία οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους: Εάν, δηλαδή, θεωρούν ή όχι τις προτάσεις Έρογλου εντός ή εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Εάν τα Ην. Έθνη συμπεριφερθούν ποντιοπιλατικά, τότε γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς! Σπάει μύθος του δίκαιου ΟΗΕ. Ένας μύθος που θα έπρεπε να είχε σπάσει προ πολλού. Ειδικώς την περίοδο του σχεδίου Ανάν, το οποίο απειλεί να επανέλθει με χειρότερη έκδοση. Και εφ' όσον σπάει ο μύθος, γεννάται ο ρεαλισμός που επιβάλλει σχέδιο Β και νέα στρατηγική...
ΓΙΑΝΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Δρ Διεθνών Σχέσεων -Sigmalive.com
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Περί σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Μετά τη σύλληψη της Semira Varlı, προέδρου της Νομαρχιακής Επιτροπής Βαν, του κόμματος BDP, ο βουλευτής του νομού, Οζντάλ Ουτσέρ (Özdal Üçer), δήλωσε ότι μετά τη σύλληψή της η πρόεδρος υπέστη βάναυση προσβολή και κακοποίηση από τις τουρκικές αρχές.
Ο Οτσέρ είπε επί λέξει τα εξής:
"Αν δεν μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια την πατρίδα μας, στον ίδιο το νομό και στο ίδιο το χωριό μας, τότε και μεις θα απαγορεύσουμε στο νομάρχη, τον εισαγγελέα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό να κινείται εντός του νομού. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στην νόμιμη αυτοάμυνα. Απευθύνω έκκληση στον νομάρχη: Σύνελθε και μάθε πού βρίσκεσαι. Γιατί αν δεν το μάθεις, θα σου το μάθουμε εμείς μαζί με το λαό μας."
Ο Ουτσέρ, που έκανε δηλώσεις στα ΜΜΕ μπροστά στο κτίριο της νομαρχιακής, είπε ότι σε περίπτωση που συνεχιστούν οι παράνομες επιθέσεις του κράτους εναντίον των Κούρδων, θα δοθεί πολύ σκληρή απάντηση.
Αναφερόμενος στη σύλληψη της Βαρλί, ο Ουτσέρ είπε ότι μετά τη σύλληψη, που ήταζν παράνομη, υπέστη βάναυση προσβολή και συνέχισε:
"Η Βαρλί, ήταν υπό ολοήμερη παρακολούθηση με εντολή εισαγγελέα, λες και πρόκειται για μέλος και εκπρόσωπο παράνομης οργάνωσης. Όταν την συνέλαβαν την προσέβαλαν μπροστά στους συντρόφους της και την οδήγησαν στη φυλακή, μετά από ψεύτικη καταγγελία.
Απευθύνω από δω έκκληση.
Είτε πρόκειται για δικαστή, είτε πρόκειται για εισαγγελέα, νομάρχη ή πρωθυπουργό. Αν συνεχίσετε να περιπαίζετε και να προσβάλετε αυτόν τον λαό, αν να συνεχίσετε να αδικείτε αυτόν τον λαό, τότε αυτός ο λαός θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Να μάθετε να συμπεριφέρεστε και να μάθετε πού βρίσκεστε, ασχέτως αν είστε δικαστή, εισαγγελέας. Το δηλώνω ξεκάθαρα επό αυτή εδώ τη θέση. Εαν εμείς, δεν μπορύμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια μας την πατρίδα, στο νομό και το χωριό μας, εάν δεν μπορεί να κινηθεί ο βουλευτής, ο πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου, ο εργαζόμενος στο κόμμα μας, ο μαθητής, ο εργάτης και ο συνταξιούχος, τότε θα απαγορεύσουμε να κινείται στο νομό και στον ίδιο το νομάρχη, τον εισαγγελά και τον πρωθυπουργό.
Απευθύνω έκκληση στους βουλευτές του ΑΚΡ και στον πρωθυπουργό. Σταματήστε αμέσως τις παράνομες επιθέσεις και προσβολές. Θα πρέπει να απελευθερωθούν οι σύντροφοί μας που κρατούνται. Αν συνεχιστούν οι επιθέσεις εναντίον εκπροσώπων και στελεχών του κόματός μας, θα απαντήσουμε με μεγάλη σκληρότητα.
Απευθύνομαι στον Διευθυντή Ασφάλειας και του λέω φθάνει πια. Εδώ και χρόνια υπομένουμε τη βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στη νόμιμη αυτοάμυνα. Μάθετε να συμπεριφέρεστε και μάθετε πού βρίσκεστε. Απευθύνομαι στο νομάρχη και του λέω να συμμαζευτεί. Ειδάλλως θα τον συμμαζέψουμε εμείς".
Πηγή: http://www.internethaber.com
Ο Οτσέρ είπε επί λέξει τα εξής:
"Αν δεν μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια την πατρίδα μας, στον ίδιο το νομό και στο ίδιο το χωριό μας, τότε και μεις θα απαγορεύσουμε στο νομάρχη, τον εισαγγελέα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό να κινείται εντός του νομού. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στην νόμιμη αυτοάμυνα. Απευθύνω έκκληση στον νομάρχη: Σύνελθε και μάθε πού βρίσκεσαι. Γιατί αν δεν το μάθεις, θα σου το μάθουμε εμείς μαζί με το λαό μας."
Ο Ουτσέρ, που έκανε δηλώσεις στα ΜΜΕ μπροστά στο κτίριο της νομαρχιακής, είπε ότι σε περίπτωση που συνεχιστούν οι παράνομες επιθέσεις του κράτους εναντίον των Κούρδων, θα δοθεί πολύ σκληρή απάντηση.
Αναφερόμενος στη σύλληψη της Βαρλί, ο Ουτσέρ είπε ότι μετά τη σύλληψη, που ήταζν παράνομη, υπέστη βάναυση προσβολή και συνέχισε:
"Η Βαρλί, ήταν υπό ολοήμερη παρακολούθηση με εντολή εισαγγελέα, λες και πρόκειται για μέλος και εκπρόσωπο παράνομης οργάνωσης. Όταν την συνέλαβαν την προσέβαλαν μπροστά στους συντρόφους της και την οδήγησαν στη φυλακή, μετά από ψεύτικη καταγγελία.
Απευθύνω από δω έκκληση.
Είτε πρόκειται για δικαστή, είτε πρόκειται για εισαγγελέα, νομάρχη ή πρωθυπουργό. Αν συνεχίσετε να περιπαίζετε και να προσβάλετε αυτόν τον λαό, αν να συνεχίσετε να αδικείτε αυτόν τον λαό, τότε αυτός ο λαός θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Να μάθετε να συμπεριφέρεστε και να μάθετε πού βρίσκεστε, ασχέτως αν είστε δικαστή, εισαγγελέας. Το δηλώνω ξεκάθαρα επό αυτή εδώ τη θέση. Εαν εμείς, δεν μπορύμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια μας την πατρίδα, στο νομό και το χωριό μας, εάν δεν μπορεί να κινηθεί ο βουλευτής, ο πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου, ο εργαζόμενος στο κόμμα μας, ο μαθητής, ο εργάτης και ο συνταξιούχος, τότε θα απαγορεύσουμε να κινείται στο νομό και στον ίδιο το νομάρχη, τον εισαγγελά και τον πρωθυπουργό.
Απευθύνω έκκληση στους βουλευτές του ΑΚΡ και στον πρωθυπουργό. Σταματήστε αμέσως τις παράνομες επιθέσεις και προσβολές. Θα πρέπει να απελευθερωθούν οι σύντροφοί μας που κρατούνται. Αν συνεχιστούν οι επιθέσεις εναντίον εκπροσώπων και στελεχών του κόματός μας, θα απαντήσουμε με μεγάλη σκληρότητα.
Απευθύνομαι στον Διευθυντή Ασφάλειας και του λέω φθάνει πια. Εδώ και χρόνια υπομένουμε τη βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στη νόμιμη αυτοάμυνα. Μάθετε να συμπεριφέρεστε και μάθετε πού βρίσκεστε. Απευθύνομαι στο νομάρχη και του λέω να συμμαζευτεί. Ειδάλλως θα τον συμμαζέψουμε εμείς".
Πηγή: http://www.internethaber.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)