Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Notes on Kurdish Culture, Literature and Art Conference in Diyarbakir
As 2010 was coming to an end, one could make a forceful argument that the year was an intriguing and fruitful one when it came to the long neglected Kurdish language, art, and literature. Kurdish intellectuals, politicians, and activists in the homeland and Diaspora for the first time discussed their shared interests and aspirations to ensure that they re-discover, reassert and regain their role in studying, safeguarding, and representing their cultural legacy and ethnic and linguistic identity.
From Dec 11 to Dec 12, 2010, many well known Kurdish intellectuals, artists, and performers met in one of the cultural capitals of Kurdistan, Diayarbakir or Amed, an old city on the plains of Tigris River to discuss Kurdish history, both ancient and contemporary, the current situation, and future directions and perspectives on the Kurdish culture. This was the first Kurdish Culture, Literature and Art Conference organized by the Democratic Society Congress (DTK), Mesopotamia Cultural Centers (MKM) and Diyarbakir Municipality. This pioneering initiative had received the support of Kurdish politicians, activists, intellectuals and artists from different parts of the land. The conference organizers deserve congratulations for two days of stimulating and inspiring talks on the issues that the Kurdish nation faces in these difficult but promising times. Indeed, the conference promoters deserve the immense success that their conference enjoyed. For the conferees it was a great joy and privilege to have met many fellow Kurds from different parts of our land. Kurds from Western, Southern, Northern, Central and Eastern Kurdistan had converged on Amed as had Kurds in Diaspora: from Russia, European countries, and the U.S. Some participants, particularly women organizers were dressed in the brightly colorful Kurdish dresses, giving the event a festive mood, accentuated by podium sized floral designs made of colorful fabric, emblematic of the Kurdish flag. The stage in the Gegerxwin Cultural Hall was decorated with iconic images of Kurdish prominent literary and historical figures such as Ahmad Khani, Baba Tahir e Oryan, Malaye Jaziri, Hemin, Fatma Isa, Musa Anter, Cegerxwin, Osman Sebri, Aysha Shan, Ibrahim Ahmad, Hejar, and Qanate Kurdo on a backdrop. The organizers were very earthbound, offering their guests; more than 250 delegates the legendary Kurdish hospitality. To facilitate communication among speakers of different dialects of Kurdish and non-Kurdish speakers, simultaneous interpretations were provided in Sorani, Kurmanji, English, and Turkish. Through the efforts of the organizers, scores of well known participants from different domains of knowledge and academic disciplines exchanged ideas and debated their perspectives on a variety of topics. Community leaders and associations such as The Kurdish Institute in Istanbul, Mesopotamia Cultural Centers were represented. Browsing through the program schedule, one could see many prominent figures such as Ozkan Kuchuk, Kurdologist, Jalile Jalil, Kurdologist, historian, and writer., Hashem Ahmadzadeh, author and director of Kurdish studies Sami Tan, the Director of Kurdish Institute in Istanbul, Mikail Aslan, composer and musician, and Mushin Osman, film director.
The conference organizers had also brought together a great many Kurdish politicians and parliamentarians and officials such as Ahmet Turk, co-president of the Peace and Democracy Party, Osman Baydemir, the mayor of Diayarbakir. A delegation from the Kurdish Regional Government (KRG) was also present throughout the conference as there were several panelists from KRG. As noted by the organizers “For the first time in the history of our people, Kurdish intellectuals, writers and artists had the opportunity to discuss the historical resources, current situation and future perspective of the Kurdish culture”.
Ahmet Turk, in inaugurating the conference spoke of the rich history of Kurdish people and its colorful culture. He called for improving conditions for Kurdish people and the major dialects. He stressed the need for the unwavering participation of politicians and the internalization of the democratization process. He described the Kurdish people as friendly and peace loving but resistant to discrimination. He concluded by emphasizing the right to education in the mother tongue as an inalienable right.
One of the underlying themes in the panel on the ancient history of the land and its culture was the originality of Kurdistan geography and its autochthonous people. The Kurdish contribution to the Neolithic era was acknowledged, particularly the distinct role of women in the evolution of communal life, language, and culture. It was stated that archeologists have established based on their findings in Kurdistan that Mesopotamia has long been a haven for human life and one of the loci of human civilization in the beginning of sedentary life, agriculture, and invention of tools, a history traceable to 8000 years B.C.E.an evolutionary process that originated in what is now the Kurdish ancestral land and then spread to other parts. Kurds were defined as creators of culture, institutions, animal domestication, and agriculture. Ahmet Yildrim referred to the Diyarbakir basin and Hasankeyf as key sites for many civilizations. It was argued that the ancestors of Kurds have made tremendous contributions to the material conditions for the emergence of civil structures and that Middle Eastern people should be indebted to the Kurds for their preservation of and respect for nature. The panelists bemoaned the fact that Kurds are now suffering and derided by forces of tyranny and subjected to “two hundred years of genocide and assimilation”.
The panels on culture and literature discussed the development processes, the problems that the Kurdish literature confronts along with the Kurdish language itself. A broad concern was how to develop Kurdish literature and art in the absence of the most fundamental rights, literacy, and channels of communication and dissemination of literature in the face of restrictions, linguistic, political and cultural divisions that Kurds are grappling with. Hashem Ahamadzadeh spoke about the relation between language and political power, the modern legacies and historiography of state making, dialectal variations and conditions of repression as impediments to communication among Kurdish literates. Abas Wali focused on the interdependency of literacy and socio-political processes and the role of intelligentsia in defining culture. A considerable amount of time was devoted to delineating the roles and responsibilities of the intellectuals and artists. Jalile Jalil, a Kurdologist and historian observed “ Our language is wounded; we have yet to understand the richness of our language… that terminological and literary niceties are all great, but how can literature grow if Kurdish children can not read what we write? We do not understand the language of our Denbejs (traditional Kurdish singers or bards) our neighbors.” Film makers, actors, and playwrights stressed the need for exploring and producing films and plays on local and universal themes; however, As Shirin Jihani, the first Kurdish woman film director pointed out, in the absence of such a culture and independent institutions, film makers face major difficulties in producing, presenting, and promoting their work.
The panelists in discussing the state of Kurdish music, argued that despite customary celebration of music in Kurdish daily, ethnic, social and political life and its lofty and sacred position, particularly in religious practices and cultural rituals and the distinct place of musicians and vocalists in Kurdish culture, we do not really know what an original and varied treasure we have. They stressed the need for ethno musicological research to identify different types of genres, compositions and their aesthetic modes in different areas, particularly those rich in musical traditions such as Hakkari… It was pointed out that our musical tradition has been threatened and now is lending itself to imitation. Mikail Aslan, composer, musician, and vocalist spoke about the deplorable condition in which Zaza speakers and their music once lived and how they had become alienated and removed from themselves once the language was colonized and conquered. “If one is separated from language, one loses himself or herself. This is how our music was seized’ then they humiliated us by saying that this is the language of peasants; many lost their psychological balance by subjecting themselves to self-censorship. He argued that the youth fall prey to this ideology easily and we have to fight against this ruthless assimilation.
The importance of language standardization on the basis of the common features of the different dialects was discussed. At the end a flexible linguistic identity inclusive of all dialects was what many panelists and members of the audience called for instead of a fixed, homogeneous linguistic identity.
It was noted that although Kurds face similar problems in neighboring countries, the Kurds in Turkey have faced frightening discrimination, a belligerent nationalism and a ruthless repression of their language and identity. Some of the presenters highlighted the dogmatic and assimilationist ideology that has penetrated the very fabric of the Turkish society and the media. It was pointed out that despite some positive developments; the Turkish media continues to portray Kurds in a negative light as an affront to Kurdish ideals. The presenters stressed the need for debunking these misguided and dangerous images by reclaiming the rich and colorful life and traditions of the Kurdish people through creating and expanding Kurdish media for self-representations.
The Kurdish intellectuals were called upon to be ready to take up new and dynamic challenges to reexamine and adapt to their conceptions of their identities. They were urged to develop new paradigms which would illuminate their political and social responsibilities towards freedom, peace and justice. “to stop cultural genocide and recreate ourselves” Kurdish women were described as the main bearers of the struggle of Kurdishness.”
We should register our regret at the absence of the term language in the very title of this conference, on which depends the very foundation and existence of the other categories that the conference discussed. Needless to say that relentless repression of the Kurdish language in Turkey would have merited special attention, particularly in a country that to this day, the public use of the language in what it has been termed a liberal milieu is still frowned upon and its educational use as a mother tongue continues to be forbidden. Although the conference was attended by several prominent novelists, writers and poets, issues of language and ideology, and language discrimination could have been constructively and effectively discussed by linguists and anthropologists; there were many occasions that linguists could have made informative contributions to the discussions. Although Dillan Roshani, was given a few minutes to present a proposal for unifying the various dialects, linguistics, not to be confused with general notions of language, was peripheral to the conference.
Likewise, although all the experts in attendance made a tremendous contribution to the conference, the relative absence of anthropological and sociological expertise may have left some unanswered questions. Experts in these fields would have been able to provide both theoretical and methodological insights and outlooks into the broad sociocultural and linguistic issues by presenting their research and identifying and setting goals for new research in anthropological and sociological investigations.
One issue that received the wide presence of the Turkish media was the signing of a resolution by Ahmed Turk and DTP representatives. The resolution stressed the importance of the peace process and the need to put an end to repression and urged the Turkish government to recognize the sociocultural and political rights of the Kurdish people with particular emphasis on the right to education in the mother tongue.
One of the highlights of the conference was a tribute paid to Aram Tigran, the famous Armenian singer, musician, and composer, who has created a vast and varied musical repertoire in Kurdish, thus contributing to the preservation of musical and oral traditions of Kurds. His wife related the passion Aram had for singing in Kurdish and celebrating Kurdishness to the last moment of his life.
The conference ended with a resolution formulated by a working committee and endorsed by the attendees. It was agreed that the working committee would plan the second conference to be held next year in Hawler (Erbil). The overall proceedings can be summarized as follows: increasing pressure on the Turkish government to allow public education in Kurdish, creating the contexts for and increasing dialogue among different Kurdish intellectuals and artists, pursuing the objectives of the conference persistently, working on overcoming the challenges of reclaiming and reconstructing Kurdish cultural heritage, resources, and past, recognizing diversity among Kurdish communities as a historical and political reality ,working on the challenges of connecting with the general public, setting objectives and pathways relevant to future conferences. The working committee will be publishing the proceedings and the presentations. A cursory search of the main stream media both Turkish and Western media shows fragmentary and sporadic coverage of the conference. Perhaps the conference organizers should launch the official website of the conference as soon as possible to post the conference proceedings and start blogging and tweeting to communicate the ideas discussed in the conference to other Kurdish intellectuals, artists, and the general public. This conference’s best practices in general and more specifically the contributions of the Kurdish intellectuals and artists to cultural preservation and promotion of Kurdish cultural values that embrace democracy and diversity, could serve as a platform for other Kurdish communities to exchange, debate and share their experiences, proposals, practices and processes for the development of Kurdish national aspirations.
The conference culminated in a dinner reception where the mayor of Diyarbakir, Osman Baydemir, once again highlighted the significance of the conference in the resurgence of Kurdish identity and the quest for fundamental rights and freedoms; he thanked the participants for contributing to one of the greatest events in the contemporary history of Kurds. Then an array of famous and popular musicians, vocalists, and composers from different parts of Kurdistan performed multiple pieces of authentic Kurdish music in different genres such as dengbeji, loosely, bards’ tradition, stranbeji, minstrels , heyrans, and love songs as the audience sang and danced along to the accompaniment of musical instruments all night.
KurdishMedia.com
From Dec 11 to Dec 12, 2010, many well known Kurdish intellectuals, artists, and performers met in one of the cultural capitals of Kurdistan, Diayarbakir or Amed, an old city on the plains of Tigris River to discuss Kurdish history, both ancient and contemporary, the current situation, and future directions and perspectives on the Kurdish culture. This was the first Kurdish Culture, Literature and Art Conference organized by the Democratic Society Congress (DTK), Mesopotamia Cultural Centers (MKM) and Diyarbakir Municipality. This pioneering initiative had received the support of Kurdish politicians, activists, intellectuals and artists from different parts of the land. The conference organizers deserve congratulations for two days of stimulating and inspiring talks on the issues that the Kurdish nation faces in these difficult but promising times. Indeed, the conference promoters deserve the immense success that their conference enjoyed. For the conferees it was a great joy and privilege to have met many fellow Kurds from different parts of our land. Kurds from Western, Southern, Northern, Central and Eastern Kurdistan had converged on Amed as had Kurds in Diaspora: from Russia, European countries, and the U.S. Some participants, particularly women organizers were dressed in the brightly colorful Kurdish dresses, giving the event a festive mood, accentuated by podium sized floral designs made of colorful fabric, emblematic of the Kurdish flag. The stage in the Gegerxwin Cultural Hall was decorated with iconic images of Kurdish prominent literary and historical figures such as Ahmad Khani, Baba Tahir e Oryan, Malaye Jaziri, Hemin, Fatma Isa, Musa Anter, Cegerxwin, Osman Sebri, Aysha Shan, Ibrahim Ahmad, Hejar, and Qanate Kurdo on a backdrop. The organizers were very earthbound, offering their guests; more than 250 delegates the legendary Kurdish hospitality. To facilitate communication among speakers of different dialects of Kurdish and non-Kurdish speakers, simultaneous interpretations were provided in Sorani, Kurmanji, English, and Turkish. Through the efforts of the organizers, scores of well known participants from different domains of knowledge and academic disciplines exchanged ideas and debated their perspectives on a variety of topics. Community leaders and associations such as The Kurdish Institute in Istanbul, Mesopotamia Cultural Centers were represented. Browsing through the program schedule, one could see many prominent figures such as Ozkan Kuchuk, Kurdologist, Jalile Jalil, Kurdologist, historian, and writer., Hashem Ahmadzadeh, author and director of Kurdish studies Sami Tan, the Director of Kurdish Institute in Istanbul, Mikail Aslan, composer and musician, and Mushin Osman, film director.
The conference organizers had also brought together a great many Kurdish politicians and parliamentarians and officials such as Ahmet Turk, co-president of the Peace and Democracy Party, Osman Baydemir, the mayor of Diayarbakir. A delegation from the Kurdish Regional Government (KRG) was also present throughout the conference as there were several panelists from KRG. As noted by the organizers “For the first time in the history of our people, Kurdish intellectuals, writers and artists had the opportunity to discuss the historical resources, current situation and future perspective of the Kurdish culture”.
Ahmet Turk, in inaugurating the conference spoke of the rich history of Kurdish people and its colorful culture. He called for improving conditions for Kurdish people and the major dialects. He stressed the need for the unwavering participation of politicians and the internalization of the democratization process. He described the Kurdish people as friendly and peace loving but resistant to discrimination. He concluded by emphasizing the right to education in the mother tongue as an inalienable right.
One of the underlying themes in the panel on the ancient history of the land and its culture was the originality of Kurdistan geography and its autochthonous people. The Kurdish contribution to the Neolithic era was acknowledged, particularly the distinct role of women in the evolution of communal life, language, and culture. It was stated that archeologists have established based on their findings in Kurdistan that Mesopotamia has long been a haven for human life and one of the loci of human civilization in the beginning of sedentary life, agriculture, and invention of tools, a history traceable to 8000 years B.C.E.an evolutionary process that originated in what is now the Kurdish ancestral land and then spread to other parts. Kurds were defined as creators of culture, institutions, animal domestication, and agriculture. Ahmet Yildrim referred to the Diyarbakir basin and Hasankeyf as key sites for many civilizations. It was argued that the ancestors of Kurds have made tremendous contributions to the material conditions for the emergence of civil structures and that Middle Eastern people should be indebted to the Kurds for their preservation of and respect for nature. The panelists bemoaned the fact that Kurds are now suffering and derided by forces of tyranny and subjected to “two hundred years of genocide and assimilation”.
The panels on culture and literature discussed the development processes, the problems that the Kurdish literature confronts along with the Kurdish language itself. A broad concern was how to develop Kurdish literature and art in the absence of the most fundamental rights, literacy, and channels of communication and dissemination of literature in the face of restrictions, linguistic, political and cultural divisions that Kurds are grappling with. Hashem Ahamadzadeh spoke about the relation between language and political power, the modern legacies and historiography of state making, dialectal variations and conditions of repression as impediments to communication among Kurdish literates. Abas Wali focused on the interdependency of literacy and socio-political processes and the role of intelligentsia in defining culture. A considerable amount of time was devoted to delineating the roles and responsibilities of the intellectuals and artists. Jalile Jalil, a Kurdologist and historian observed “ Our language is wounded; we have yet to understand the richness of our language… that terminological and literary niceties are all great, but how can literature grow if Kurdish children can not read what we write? We do not understand the language of our Denbejs (traditional Kurdish singers or bards) our neighbors.” Film makers, actors, and playwrights stressed the need for exploring and producing films and plays on local and universal themes; however, As Shirin Jihani, the first Kurdish woman film director pointed out, in the absence of such a culture and independent institutions, film makers face major difficulties in producing, presenting, and promoting their work.
The panelists in discussing the state of Kurdish music, argued that despite customary celebration of music in Kurdish daily, ethnic, social and political life and its lofty and sacred position, particularly in religious practices and cultural rituals and the distinct place of musicians and vocalists in Kurdish culture, we do not really know what an original and varied treasure we have. They stressed the need for ethno musicological research to identify different types of genres, compositions and their aesthetic modes in different areas, particularly those rich in musical traditions such as Hakkari… It was pointed out that our musical tradition has been threatened and now is lending itself to imitation. Mikail Aslan, composer, musician, and vocalist spoke about the deplorable condition in which Zaza speakers and their music once lived and how they had become alienated and removed from themselves once the language was colonized and conquered. “If one is separated from language, one loses himself or herself. This is how our music was seized’ then they humiliated us by saying that this is the language of peasants; many lost their psychological balance by subjecting themselves to self-censorship. He argued that the youth fall prey to this ideology easily and we have to fight against this ruthless assimilation.
The importance of language standardization on the basis of the common features of the different dialects was discussed. At the end a flexible linguistic identity inclusive of all dialects was what many panelists and members of the audience called for instead of a fixed, homogeneous linguistic identity.
It was noted that although Kurds face similar problems in neighboring countries, the Kurds in Turkey have faced frightening discrimination, a belligerent nationalism and a ruthless repression of their language and identity. Some of the presenters highlighted the dogmatic and assimilationist ideology that has penetrated the very fabric of the Turkish society and the media. It was pointed out that despite some positive developments; the Turkish media continues to portray Kurds in a negative light as an affront to Kurdish ideals. The presenters stressed the need for debunking these misguided and dangerous images by reclaiming the rich and colorful life and traditions of the Kurdish people through creating and expanding Kurdish media for self-representations.
The Kurdish intellectuals were called upon to be ready to take up new and dynamic challenges to reexamine and adapt to their conceptions of their identities. They were urged to develop new paradigms which would illuminate their political and social responsibilities towards freedom, peace and justice. “to stop cultural genocide and recreate ourselves” Kurdish women were described as the main bearers of the struggle of Kurdishness.”
We should register our regret at the absence of the term language in the very title of this conference, on which depends the very foundation and existence of the other categories that the conference discussed. Needless to say that relentless repression of the Kurdish language in Turkey would have merited special attention, particularly in a country that to this day, the public use of the language in what it has been termed a liberal milieu is still frowned upon and its educational use as a mother tongue continues to be forbidden. Although the conference was attended by several prominent novelists, writers and poets, issues of language and ideology, and language discrimination could have been constructively and effectively discussed by linguists and anthropologists; there were many occasions that linguists could have made informative contributions to the discussions. Although Dillan Roshani, was given a few minutes to present a proposal for unifying the various dialects, linguistics, not to be confused with general notions of language, was peripheral to the conference.
Likewise, although all the experts in attendance made a tremendous contribution to the conference, the relative absence of anthropological and sociological expertise may have left some unanswered questions. Experts in these fields would have been able to provide both theoretical and methodological insights and outlooks into the broad sociocultural and linguistic issues by presenting their research and identifying and setting goals for new research in anthropological and sociological investigations.
One issue that received the wide presence of the Turkish media was the signing of a resolution by Ahmed Turk and DTP representatives. The resolution stressed the importance of the peace process and the need to put an end to repression and urged the Turkish government to recognize the sociocultural and political rights of the Kurdish people with particular emphasis on the right to education in the mother tongue.
One of the highlights of the conference was a tribute paid to Aram Tigran, the famous Armenian singer, musician, and composer, who has created a vast and varied musical repertoire in Kurdish, thus contributing to the preservation of musical and oral traditions of Kurds. His wife related the passion Aram had for singing in Kurdish and celebrating Kurdishness to the last moment of his life.
The conference ended with a resolution formulated by a working committee and endorsed by the attendees. It was agreed that the working committee would plan the second conference to be held next year in Hawler (Erbil). The overall proceedings can be summarized as follows: increasing pressure on the Turkish government to allow public education in Kurdish, creating the contexts for and increasing dialogue among different Kurdish intellectuals and artists, pursuing the objectives of the conference persistently, working on overcoming the challenges of reclaiming and reconstructing Kurdish cultural heritage, resources, and past, recognizing diversity among Kurdish communities as a historical and political reality ,working on the challenges of connecting with the general public, setting objectives and pathways relevant to future conferences. The working committee will be publishing the proceedings and the presentations. A cursory search of the main stream media both Turkish and Western media shows fragmentary and sporadic coverage of the conference. Perhaps the conference organizers should launch the official website of the conference as soon as possible to post the conference proceedings and start blogging and tweeting to communicate the ideas discussed in the conference to other Kurdish intellectuals, artists, and the general public. This conference’s best practices in general and more specifically the contributions of the Kurdish intellectuals and artists to cultural preservation and promotion of Kurdish cultural values that embrace democracy and diversity, could serve as a platform for other Kurdish communities to exchange, debate and share their experiences, proposals, practices and processes for the development of Kurdish national aspirations.
The conference culminated in a dinner reception where the mayor of Diyarbakir, Osman Baydemir, once again highlighted the significance of the conference in the resurgence of Kurdish identity and the quest for fundamental rights and freedoms; he thanked the participants for contributing to one of the greatest events in the contemporary history of Kurds. Then an array of famous and popular musicians, vocalists, and composers from different parts of Kurdistan performed multiple pieces of authentic Kurdish music in different genres such as dengbeji, loosely, bards’ tradition, stranbeji, minstrels , heyrans, and love songs as the audience sang and danced along to the accompaniment of musical instruments all night.
KurdishMedia.com
Για το κουρδικό κίνημα
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ kiousis@enet.gr
Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά πολιτικοποιήθηκαν με τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της Αφρικής και της Ασίας, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά.
Ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση είχε και ένα θύμα, τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994. «Οι Κούρδοι» (εκδόσεις Γόρδιος), τηλ.: 210-8252279. Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας, αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του. Πρόλογος Μιχάλη Χαραλαμπίδη, εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη
Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά πολιτικοποιήθηκαν με τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της Αφρικής και της Ασίας, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά.
Ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση είχε και ένα θύμα, τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994. «Οι Κούρδοι» (εκδόσεις Γόρδιος), τηλ.: 210-8252279. Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας, αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του. Πρόλογος Μιχάλη Χαραλαμπίδη, εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη
Κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Κουρδιστάν
Πρόκειται για μια εξέλιξη ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας, η οποία ενδεχομένως άπτεται και του μέλλοντος του Ιράκ…
Όπως ανακοινώθηκε, βρετανική εταιρία που είχε αναλάβει να διεξάγει έρευνες στο Ιρακινό Κουρδιστάν, ανακοίνωσε ότι εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Πρόκειται για την εταιρία Heritage Oil, η οποία εκτιμά ότι το σημείο στο οποίο ανακαλύφθηκε το κοίτασμα, στο Δυτικό τμήμα του Κουρδιστάν, περιέχει 12,3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου!
Η εταιρία εκτιμά ότι η άντληση του φυσικού αερίου μπορεί να ξεκινήσει το 2015.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Βόρειο Ιράκ, συνιστά επί της ουσίας κράτος εν αναμονή.
Η επιπρόσθετη ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή ενισχύει σενάρια όπως αυτό της τριχοτόμησης του Ιράκ, ανάμεσα σε Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους.
Ενδεχόμενη απόσχιση του Κουρδιστάν και δημιουργία κράτους θα δημιουργήσει μέγιστο πρόβλημα σε Τουρκία, Συρία και Ιράν, αφού όλες αυτές οι χώρες έχουν κουρδικούς πληθυσμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε γειτονικές με το ιρακινό Κουρδιστάν περιοχές.
Η εδαφική συνέχεια είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις στις προαναφερθείσες χώρες, με αποτέλεσμα την αστάθεια στην περιοχή, μια εξέλιξη η οποία, ενδεχομένως, εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς δυτικών δυνάμεων για την ευρύτερη περιοχή, αφού θα ασκήσει πίεση σε καθεστώτα τα οποία θεωρούνται από προβληματικά μέχρι «μη φιλικά».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση θα σηματοδοτήσει εξελίξεις, ενώ βραχυπρόθεσμα θα προκαλέσει εντάσεις και στο πλαίσιο των εύθραυστων ισορροπιών ανάμεσα σε σουνίτες, σιίτες και Κούρδους στο καθεστώς της Βαγδάτης.
Source : Defencenet. bogspot
Όπως ανακοινώθηκε, βρετανική εταιρία που είχε αναλάβει να διεξάγει έρευνες στο Ιρακινό Κουρδιστάν, ανακοίνωσε ότι εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Πρόκειται για την εταιρία Heritage Oil, η οποία εκτιμά ότι το σημείο στο οποίο ανακαλύφθηκε το κοίτασμα, στο Δυτικό τμήμα του Κουρδιστάν, περιέχει 12,3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου!
Η εταιρία εκτιμά ότι η άντληση του φυσικού αερίου μπορεί να ξεκινήσει το 2015.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Βόρειο Ιράκ, συνιστά επί της ουσίας κράτος εν αναμονή.
Η επιπρόσθετη ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή ενισχύει σενάρια όπως αυτό της τριχοτόμησης του Ιράκ, ανάμεσα σε Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους.
Ενδεχόμενη απόσχιση του Κουρδιστάν και δημιουργία κράτους θα δημιουργήσει μέγιστο πρόβλημα σε Τουρκία, Συρία και Ιράν, αφού όλες αυτές οι χώρες έχουν κουρδικούς πληθυσμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε γειτονικές με το ιρακινό Κουρδιστάν περιοχές.
Η εδαφική συνέχεια είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις στις προαναφερθείσες χώρες, με αποτέλεσμα την αστάθεια στην περιοχή, μια εξέλιξη η οποία, ενδεχομένως, εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς δυτικών δυνάμεων για την ευρύτερη περιοχή, αφού θα ασκήσει πίεση σε καθεστώτα τα οποία θεωρούνται από προβληματικά μέχρι «μη φιλικά».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση θα σηματοδοτήσει εξελίξεις, ενώ βραχυπρόθεσμα θα προκαλέσει εντάσεις και στο πλαίσιο των εύθραυστων ισορροπιών ανάμεσα σε σουνίτες, σιίτες και Κούρδους στο καθεστώς της Βαγδάτης.
Source : Defencenet. bogspot
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
Double standards for the Kurdish language
Tayyip Erdogan, who is in Kiev yesterday on an official visit, accompanied by 600 Turkish businessmen, had an urgent request for a meeting with the president of the national parliament of the Crimean Tatars, Mustafa Ampntoultzemil Kerimoglou. Kerimoglou, which for decades considered career in the Diplomatic Body in Ankara asked the Prime Minister Tayyip Erdogan to include in the agenda of talks with the Ukrainian government, the issue of education of Tatars in their native language , which is Turkish.
Please note that Turkey denies the right to its no-turkish citizens to talk any other language besides turkish and refuses to grant the right to mother tongue education in Kurdish who reside in their own country, which has been conquered and enslaved by the Turks.
It is what our people say: My own mine and yours mine!
These are the Turks, " The Curse of Asia ", as they had been named by the late George Horton.
Source: http://www.internethaber.com
0 Share
Please note that Turkey denies the right to its no-turkish citizens to talk any other language besides turkish and refuses to grant the right to mother tongue education in Kurdish who reside in their own country, which has been conquered and enslaved by the Turks.
It is what our people say: My own mine and yours mine!
These are the Turks, " The Curse of Asia ", as they had been named by the late George Horton.
Source: http://www.internethaber.com
0 Share
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Ομοσπονδία Κούρδων - Τουρκίας
Του Γιάννου Χαραλαμπίδη
Εάν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία, από την εποχή του Νιχάτ Ερίμ ώς σήμερα, θα διαπιστώσει ότι οι Τούρκοι έχουν μια σταθερή πολιτική - στρατηγική, η οποία επικεντρώνεται μεταξύ άλλων στην εξής αξίωση: Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο ήθελαν και θέλουν να ασκούν συγκυριαρχία επί της Κύπρου, ως ενδιάμεσο στάδιο του πλήρους ελέγχου επί της νήσου. Διότι, έτσι επιβάλλει το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό μοντέλο επί του οποίου στηρίζεται η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Βεβαίως, οι Τούρκοι επιμένουν και σε κάτι άλλο: Στην επικυριαρχία της Άγκυρας μέσω του συστήματος εγγυήσεων και ασφάλειας.
Παιχνίδια κυριαρχίας
Οι τελευταίες προτάσεις του Ντερβίς Έρογλου, στο πλαίσιο των συνομιλιών, επί της διακυβέρνησης και των εγγυήσεων είναι ενταγμένες σε αυτή την τουρκική στρατηγική, όπως καθορίστηκε από το 1956. Ο Έρογλου και η Άγκυρα: α) Θέλουν τουρκικές εγγυήσεις επί του συνόλου της Κύπρου για να τη θέτουν εσαεί υπό τη δική τους ομηρία. β) Ισχυρίζονται ότι οι προτάσεις τους βρίσκονται εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Γιατί; Διότι, κατά τον τουρκικό ισχυρισμό, γίνεται αποδοχή ότι το πολιτειακό σύστημα, το οποίο θα προκύψει από τη λύση, θα έχει κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια.
Όμως, όπως διευκρινίζεται, κυριαρχία θα διαθέτουν και τα «δύο συνιστώντα κράτη», τα οποία θα είναι ισότιμα. Η τουρκική θέση μπορεί να στηριχθεί σε διάφορες νομικές ερμηνείες και αξιώματα που καταλήγουν στο ίδιο διχοτομικό ή τριχοτομικό συμπέρασμα και αποτέλεσμα (Για να μην πούμε τετραχοτομικό εάν λάβει κάποιος υπόψη τη ζώνη των «συμβατικώς κυρίαρχων Βρετανικών Βάσεων»). Εντός αυτή της νομικής και πολιτικής λογικής θα μπορούν να προβληθούν οι εξής ισχυρισμοί και θέσεις:
1. Υπάρχει γενικά η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά ασκείται από τα «δύο συνιστώντα κράτη». Οι κυριαρχίες είναι μεταξύ τους τυπικά ισότιμες, όπως και το σχέδιο Ανάν προέβλεπε. Άρα έχουμε τρεις κυριαρχίες ισοϋψείς, όπως έλεγαν οι Χάνεϊ και Ντε Σότο. Ακόμη και αν φραστικά γίνεται αναφορά στη «μία κυριαρχία», δεν αλλάζει η διχοτομική και τριχοτομική της υφή, καθότι θα υπάρχουν άλλες «δυο ισοϋψείς». Μια για κάθε «συνιστών κράτος». Όλες οι κυριαρχίες θα είναι της ίδιας τυπικής ισχύος. Εν ολίγοις, η μία δεν θα μπορεί να υπερισχύσει της άλλης.
2. Υπάρχει μεν η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία φραστικά μπορεί να χαρακτηρίζεται ως μία ή ακόμη και ενιαία, όμως ενδέχεται να έχει δύο πηγές. Αυτήν του ελληνοκυπριακού και εκείνην του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους» ή των δύο Κοινοτήτων. Αυτή η διχοτομική λογική διέπνεε τις προτάσεις του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, όπως αυτές κατατέθηκαν τον Ιανουάριο του 2010. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί υιοθετηθεί, όπως συνέβη και επί σχεδίου Ανάν. Μέσω, δηλαδή, της εποικοδομητικής ασάφειας, που παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε πλευρά να δίδει τις δικές της ερμηνείες.
Για παράδειγμα, στο σχέδιο Ανάν γινόταν λόγος για έγκριση της λύσης με χωριστά δημοψηφίσματα από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους.
Ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, για να σώσει τα προσχήματα, υποστήριζε ότι το δημοψήφισμα γινόταν από την τουρκοκυπριακή Κοινότητα και από την ελληνοκυπριακή Κοινότητα, όπως αυτές είναι κατοχυρωμένες στο σύνταγμα της Ζυρίχης, ενώ τη τουρκική ισχυριζόταν ότι ασκείτο το χωριστό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και άρα πάμε σε διπλή κυριαρχική και πρωτογενή πηγή εξουσίας, δηλαδή παρθενογένεση. Ερώτημα και τότε και σήμερα: Τι θα γινόταν σε περίπτωση διαζυγίου; Ποιος θα αναγνωριζόταν; Το ελληνοκυπριακό, το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος ή κεντρική εξουσία-Κυβέρνηση; Όλοι και τίποτα; Λογικά θα έπαιρνε ο καθένας την κυριαρχία του και θα έφευγε.
Οι ασκούμενοι δικηγόροι...
Μέσα σε αυτήν τη λογική των χωριστών και ισοϋψών - ισότιμων κυριαρχιών, καθώς και των δύο πηγών εξουσίας, κινείται ο Έρογλου και η Τουρκία. Και η νομική τους αντίληψη στηρίζεται σε αυτό το οποίο μαθαίνουν οι ασκούμενοι δικηγόροι. Ότι, δηλαδή, όταν συστήνεις ένα συνεταιρισμό, εξυπαρχής πρέπει να καθορίσεις και να γνωρίζεις τι θα συμβεί σε περίπτωση διάλυσης. Και η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί να ξαναζήσει ό,τι έζησε το 1964, όταν δηλαδή το Συμβούλιο Ασφαλείας αναγνώρισε ως νόμιμη Κυβέρνηση και ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο επί τη βάσει του ψηφίσματος 186. Οι δε λόγοι που αναγνωρίστηκε ο Μακάριος είναι πολλοί:
Πρώτο, εάν οι Βρετανοί δεν αναγνώριζαν τη συνέχεια του κράτους της Ζυρίχης και διαλυόταν, χωρίς συμφωνία για τη δημιουργία νέου πολιτειακού συστήματος, τότε θα έμενε νομικά και διεθνώς μετέωρο και το καθεστώς των Βάσεων. Πότε; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Βάσεις θεωρούνταν υψίστης στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά και για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Δεύτερο, το κράτος της Ζυρίχης είναι ενιαίο και όχι ομοσπονδιακό. Ούτε στηριζόταν στη φόρμουλα της εκ περιτροπής Προεδρίας. Αρχηγός του κράτους ήταν ο Ελληνοκύπριος Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος ο εκλεγμένος Τουρκοκύπριος ηγέτης. Συνεπώς, δεν υπήρχε χωριστό έδαφος και Τουρκοκυπριακή Διοίκηση διεθνώς αναγνωρισμένη. Οι Τουρκοκύπριοι με εντολές της Τουρκίας είχαν κλειστεί σε θυλάκους και επιζητούσαν την διά πυρός και σιδήρου ένωση των περιοχών τους και την αναγνώρισή τους ως χωριστής ομοσπονδιακής οντότητας, η οποία θα συνεταιριζόταν με τους Ελληνοκυπρίους σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με διπλή πηγή εξουσίας - κυριαρχίας, όπως έλεγε ο τότε Τουρκοκύπριος ηγέτης Φαζίλ Κιουτσούκ στις αρχές Φεβρουαρίου του 1965.
Τα «συνιστώντα κράτη» Καταλανών και των Βάσκων
ΥΠΟ αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι, η εκ περιτροπής Προεδρία και η έννοια των χωριστών «συνιστώντων κρατών», είναι φόρμουλες διχοτομικές και αντίθετες με τους πυλώνες της βιωσιμότητας της λύσης. Τροφοδοτούν την εν συνεχεία απόσχιση. Διότι, αυτός είναι ο στόχος της τουρκικής πλευράς. Δηλαδή να μη συμβεί, σε περίπτωση κρίσης, ό,τι και το 1964. Δηλαδή να μη δοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας στους Ελληνοκυπρίους. Εάν το ΄63-΄64 υπήρχε καθεστώς διεθνικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με εκ περιτροπής Προεδρία, πόσο δύσκολο θα ήταν να αναγνωριστούν από τη διεθνή κοινότητα «δύο κράτη»;
Ένα για τον έναν εκ περιτροπής και έναν για τον άλλο εκ περιτροπής Πρόεδρο. Αυτό δεν συνέβη με την πολυεθνική Σοβιετική Ομοσπονδία και τη Γιουγκοσλαβία, καθώς και με το βελούδινο διαζύγιο της Τσεχοσλοβακίας; Η γερμανική ή η αμερικανική ομοσπονδία καμία σχέση δεν έχουν με την υπό συζήτηση λύση. Οι πολιτείες της δεν είναι φυλετικά ή εθνικά - εθνολογικά διαχωρισμένες και οι εξουσίες δεν κατανέμονται ανάλογα με την εθνική ταυτότητα καταγωγής των Αμερικανών.
Όσο δε για τους Γερμανούς, δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν τη δημιουργία ενός «τουρκικού συνιστώντος κράτους». Άλλωστε, ο όρος «συνιστών», που έγινε δεκτός ως βάση λύσης με τη συμφωνία της 23ης Μαΐου, μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ, έχει ακριβώς το διχοτομικό χαρακτήρα που οδηγεί στη λογική των δύο ισότιμων συστατικών στοιχείων του πολιτειακού συστήματος με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, νομικά και συνταγματικά, επιτρέποντας ερμηνείες περί διπλής πηγής εξουσίας και κυριαρχίας με πολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις.
Πέραν των ανωτέρω, θα μπορούσε κάποιος να τονίσει και το εξής: Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε εάν το πολιτειακό σύστημα της Ισπανίας ήταν ομοσπονδιακό και αν οι Βάσκοι και οι Καταλανοί είχαν «συνιστώντα states» ανάλογα με τα προτεινόμενα στην περίπτωση της Κύπρου; Προφανώς, θα ήταν προ πολλού ανεξάρτητα κράτη, είτε αιματηρώς είτε αναιμάκτως.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να ήταν, εντός της Ε.Ε. και διεθνώς, η εξής: Εφ' όσον η Τουρκία ισχυρίζεται ότι είναι τόσο καλή η υπό συζήτηση λύση, γιατί δεν δημιουργεί μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με τους Κούρδους, η οποία θα περιλαμβάνει εκ περιτροπής Προεδρία και σταθμισμένη ψήφο;
Ο Πόντιος Πιλάτος και ο μύθος του ΟΗΕ
ΟΡΘΩΣ ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε στο Εθνικό ότι θα ξεκαθαρίσει στις 26 του μήνα στη Γενεύη προς τον ίδιο τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ότι οι προτάσεις Έρογλου είναι εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Επιπροσθέτως δε, θα πρέπει να διευκρινίσει και κάτι άλλο: Οι προτάσεις Έρογλου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποσυρθούν. Διαφορετικά, ο Πρόεδρος θα αποσύρει τα δώρα του περί της εκ περιτροπής Προεδρίας, της σταθμισμένης ψήφου, καθώς και της παραμονής 50 χιλιάδων εποίκων ως βάσης για συζήτηση, διότι η καλή του πρόθεση έχει παρεξηγηθεί και δεν έχει εκτιμηθεί.
Η τουρκική πλευρά θα πρέπει να τεθεί ενώπιον των ευθυνών της. Και αυτό μπορεί να συμβεί μέσω Ην. Εθνών, τα οποία οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους: Εάν, δηλαδή, θεωρούν ή όχι τις προτάσεις Έρογλου εντός ή εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Εάν τα Ην. Έθνη συμπεριφερθούν ποντιοπιλατικά, τότε γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς! Σπάει μύθος του δίκαιου ΟΗΕ. Ένας μύθος που θα έπρεπε να είχε σπάσει προ πολλού. Ειδικώς την περίοδο του σχεδίου Ανάν, το οποίο απειλεί να επανέλθει με χειρότερη έκδοση. Και εφ' όσον σπάει ο μύθος, γεννάται ο ρεαλισμός που επιβάλλει σχέδιο Β και νέα στρατηγική...
ΓΙΑΝΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Δρ Διεθνών Σχέσεων -Sigmalive.com
Εάν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία, από την εποχή του Νιχάτ Ερίμ ώς σήμερα, θα διαπιστώσει ότι οι Τούρκοι έχουν μια σταθερή πολιτική - στρατηγική, η οποία επικεντρώνεται μεταξύ άλλων στην εξής αξίωση: Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο ήθελαν και θέλουν να ασκούν συγκυριαρχία επί της Κύπρου, ως ενδιάμεσο στάδιο του πλήρους ελέγχου επί της νήσου. Διότι, έτσι επιβάλλει το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό μοντέλο επί του οποίου στηρίζεται η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Βεβαίως, οι Τούρκοι επιμένουν και σε κάτι άλλο: Στην επικυριαρχία της Άγκυρας μέσω του συστήματος εγγυήσεων και ασφάλειας.
Παιχνίδια κυριαρχίας
Οι τελευταίες προτάσεις του Ντερβίς Έρογλου, στο πλαίσιο των συνομιλιών, επί της διακυβέρνησης και των εγγυήσεων είναι ενταγμένες σε αυτή την τουρκική στρατηγική, όπως καθορίστηκε από το 1956. Ο Έρογλου και η Άγκυρα: α) Θέλουν τουρκικές εγγυήσεις επί του συνόλου της Κύπρου για να τη θέτουν εσαεί υπό τη δική τους ομηρία. β) Ισχυρίζονται ότι οι προτάσεις τους βρίσκονται εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Γιατί; Διότι, κατά τον τουρκικό ισχυρισμό, γίνεται αποδοχή ότι το πολιτειακό σύστημα, το οποίο θα προκύψει από τη λύση, θα έχει κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια.
Όμως, όπως διευκρινίζεται, κυριαρχία θα διαθέτουν και τα «δύο συνιστώντα κράτη», τα οποία θα είναι ισότιμα. Η τουρκική θέση μπορεί να στηριχθεί σε διάφορες νομικές ερμηνείες και αξιώματα που καταλήγουν στο ίδιο διχοτομικό ή τριχοτομικό συμπέρασμα και αποτέλεσμα (Για να μην πούμε τετραχοτομικό εάν λάβει κάποιος υπόψη τη ζώνη των «συμβατικώς κυρίαρχων Βρετανικών Βάσεων»). Εντός αυτή της νομικής και πολιτικής λογικής θα μπορούν να προβληθούν οι εξής ισχυρισμοί και θέσεις:
1. Υπάρχει γενικά η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά ασκείται από τα «δύο συνιστώντα κράτη». Οι κυριαρχίες είναι μεταξύ τους τυπικά ισότιμες, όπως και το σχέδιο Ανάν προέβλεπε. Άρα έχουμε τρεις κυριαρχίες ισοϋψείς, όπως έλεγαν οι Χάνεϊ και Ντε Σότο. Ακόμη και αν φραστικά γίνεται αναφορά στη «μία κυριαρχία», δεν αλλάζει η διχοτομική και τριχοτομική της υφή, καθότι θα υπάρχουν άλλες «δυο ισοϋψείς». Μια για κάθε «συνιστών κράτος». Όλες οι κυριαρχίες θα είναι της ίδιας τυπικής ισχύος. Εν ολίγοις, η μία δεν θα μπορεί να υπερισχύσει της άλλης.
2. Υπάρχει μεν η κυριαρχία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία φραστικά μπορεί να χαρακτηρίζεται ως μία ή ακόμη και ενιαία, όμως ενδέχεται να έχει δύο πηγές. Αυτήν του ελληνοκυπριακού και εκείνην του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους» ή των δύο Κοινοτήτων. Αυτή η διχοτομική λογική διέπνεε τις προτάσεις του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, όπως αυτές κατατέθηκαν τον Ιανουάριο του 2010. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί υιοθετηθεί, όπως συνέβη και επί σχεδίου Ανάν. Μέσω, δηλαδή, της εποικοδομητικής ασάφειας, που παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε πλευρά να δίδει τις δικές της ερμηνείες.
Για παράδειγμα, στο σχέδιο Ανάν γινόταν λόγος για έγκριση της λύσης με χωριστά δημοψηφίσματα από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους.
Ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, για να σώσει τα προσχήματα, υποστήριζε ότι το δημοψήφισμα γινόταν από την τουρκοκυπριακή Κοινότητα και από την ελληνοκυπριακή Κοινότητα, όπως αυτές είναι κατοχυρωμένες στο σύνταγμα της Ζυρίχης, ενώ τη τουρκική ισχυριζόταν ότι ασκείτο το χωριστό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και άρα πάμε σε διπλή κυριαρχική και πρωτογενή πηγή εξουσίας, δηλαδή παρθενογένεση. Ερώτημα και τότε και σήμερα: Τι θα γινόταν σε περίπτωση διαζυγίου; Ποιος θα αναγνωριζόταν; Το ελληνοκυπριακό, το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος ή κεντρική εξουσία-Κυβέρνηση; Όλοι και τίποτα; Λογικά θα έπαιρνε ο καθένας την κυριαρχία του και θα έφευγε.
Οι ασκούμενοι δικηγόροι...
Μέσα σε αυτήν τη λογική των χωριστών και ισοϋψών - ισότιμων κυριαρχιών, καθώς και των δύο πηγών εξουσίας, κινείται ο Έρογλου και η Τουρκία. Και η νομική τους αντίληψη στηρίζεται σε αυτό το οποίο μαθαίνουν οι ασκούμενοι δικηγόροι. Ότι, δηλαδή, όταν συστήνεις ένα συνεταιρισμό, εξυπαρχής πρέπει να καθορίσεις και να γνωρίζεις τι θα συμβεί σε περίπτωση διάλυσης. Και η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί να ξαναζήσει ό,τι έζησε το 1964, όταν δηλαδή το Συμβούλιο Ασφαλείας αναγνώρισε ως νόμιμη Κυβέρνηση και ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο επί τη βάσει του ψηφίσματος 186. Οι δε λόγοι που αναγνωρίστηκε ο Μακάριος είναι πολλοί:
Πρώτο, εάν οι Βρετανοί δεν αναγνώριζαν τη συνέχεια του κράτους της Ζυρίχης και διαλυόταν, χωρίς συμφωνία για τη δημιουργία νέου πολιτειακού συστήματος, τότε θα έμενε νομικά και διεθνώς μετέωρο και το καθεστώς των Βάσεων. Πότε; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Βάσεις θεωρούνταν υψίστης στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά και για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Δεύτερο, το κράτος της Ζυρίχης είναι ενιαίο και όχι ομοσπονδιακό. Ούτε στηριζόταν στη φόρμουλα της εκ περιτροπής Προεδρίας. Αρχηγός του κράτους ήταν ο Ελληνοκύπριος Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος ο εκλεγμένος Τουρκοκύπριος ηγέτης. Συνεπώς, δεν υπήρχε χωριστό έδαφος και Τουρκοκυπριακή Διοίκηση διεθνώς αναγνωρισμένη. Οι Τουρκοκύπριοι με εντολές της Τουρκίας είχαν κλειστεί σε θυλάκους και επιζητούσαν την διά πυρός και σιδήρου ένωση των περιοχών τους και την αναγνώρισή τους ως χωριστής ομοσπονδιακής οντότητας, η οποία θα συνεταιριζόταν με τους Ελληνοκυπρίους σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με διπλή πηγή εξουσίας - κυριαρχίας, όπως έλεγε ο τότε Τουρκοκύπριος ηγέτης Φαζίλ Κιουτσούκ στις αρχές Φεβρουαρίου του 1965.
Τα «συνιστώντα κράτη» Καταλανών και των Βάσκων
ΥΠΟ αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι, η εκ περιτροπής Προεδρία και η έννοια των χωριστών «συνιστώντων κρατών», είναι φόρμουλες διχοτομικές και αντίθετες με τους πυλώνες της βιωσιμότητας της λύσης. Τροφοδοτούν την εν συνεχεία απόσχιση. Διότι, αυτός είναι ο στόχος της τουρκικής πλευράς. Δηλαδή να μη συμβεί, σε περίπτωση κρίσης, ό,τι και το 1964. Δηλαδή να μη δοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας στους Ελληνοκυπρίους. Εάν το ΄63-΄64 υπήρχε καθεστώς διεθνικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με εκ περιτροπής Προεδρία, πόσο δύσκολο θα ήταν να αναγνωριστούν από τη διεθνή κοινότητα «δύο κράτη»;
Ένα για τον έναν εκ περιτροπής και έναν για τον άλλο εκ περιτροπής Πρόεδρο. Αυτό δεν συνέβη με την πολυεθνική Σοβιετική Ομοσπονδία και τη Γιουγκοσλαβία, καθώς και με το βελούδινο διαζύγιο της Τσεχοσλοβακίας; Η γερμανική ή η αμερικανική ομοσπονδία καμία σχέση δεν έχουν με την υπό συζήτηση λύση. Οι πολιτείες της δεν είναι φυλετικά ή εθνικά - εθνολογικά διαχωρισμένες και οι εξουσίες δεν κατανέμονται ανάλογα με την εθνική ταυτότητα καταγωγής των Αμερικανών.
Όσο δε για τους Γερμανούς, δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν τη δημιουργία ενός «τουρκικού συνιστώντος κράτους». Άλλωστε, ο όρος «συνιστών», που έγινε δεκτός ως βάση λύσης με τη συμφωνία της 23ης Μαΐου, μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ, έχει ακριβώς το διχοτομικό χαρακτήρα που οδηγεί στη λογική των δύο ισότιμων συστατικών στοιχείων του πολιτειακού συστήματος με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, νομικά και συνταγματικά, επιτρέποντας ερμηνείες περί διπλής πηγής εξουσίας και κυριαρχίας με πολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις.
Πέραν των ανωτέρω, θα μπορούσε κάποιος να τονίσει και το εξής: Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε εάν το πολιτειακό σύστημα της Ισπανίας ήταν ομοσπονδιακό και αν οι Βάσκοι και οι Καταλανοί είχαν «συνιστώντα states» ανάλογα με τα προτεινόμενα στην περίπτωση της Κύπρου; Προφανώς, θα ήταν προ πολλού ανεξάρτητα κράτη, είτε αιματηρώς είτε αναιμάκτως.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να ήταν, εντός της Ε.Ε. και διεθνώς, η εξής: Εφ' όσον η Τουρκία ισχυρίζεται ότι είναι τόσο καλή η υπό συζήτηση λύση, γιατί δεν δημιουργεί μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με τους Κούρδους, η οποία θα περιλαμβάνει εκ περιτροπής Προεδρία και σταθμισμένη ψήφο;
Ο Πόντιος Πιλάτος και ο μύθος του ΟΗΕ
ΟΡΘΩΣ ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε στο Εθνικό ότι θα ξεκαθαρίσει στις 26 του μήνα στη Γενεύη προς τον ίδιο τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ότι οι προτάσεις Έρογλου είναι εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Επιπροσθέτως δε, θα πρέπει να διευκρινίσει και κάτι άλλο: Οι προτάσεις Έρογλου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποσυρθούν. Διαφορετικά, ο Πρόεδρος θα αποσύρει τα δώρα του περί της εκ περιτροπής Προεδρίας, της σταθμισμένης ψήφου, καθώς και της παραμονής 50 χιλιάδων εποίκων ως βάσης για συζήτηση, διότι η καλή του πρόθεση έχει παρεξηγηθεί και δεν έχει εκτιμηθεί.
Η τουρκική πλευρά θα πρέπει να τεθεί ενώπιον των ευθυνών της. Και αυτό μπορεί να συμβεί μέσω Ην. Εθνών, τα οποία οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους: Εάν, δηλαδή, θεωρούν ή όχι τις προτάσεις Έρογλου εντός ή εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Εάν τα Ην. Έθνη συμπεριφερθούν ποντιοπιλατικά, τότε γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς! Σπάει μύθος του δίκαιου ΟΗΕ. Ένας μύθος που θα έπρεπε να είχε σπάσει προ πολλού. Ειδικώς την περίοδο του σχεδίου Ανάν, το οποίο απειλεί να επανέλθει με χειρότερη έκδοση. Και εφ' όσον σπάει ο μύθος, γεννάται ο ρεαλισμός που επιβάλλει σχέδιο Β και νέα στρατηγική...
ΓΙΑΝΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Δρ Διεθνών Σχέσεων -Sigmalive.com
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Περί σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Μετά τη σύλληψη της Semira Varlı, προέδρου της Νομαρχιακής Επιτροπής Βαν, του κόμματος BDP, ο βουλευτής του νομού, Οζντάλ Ουτσέρ (Özdal Üçer), δήλωσε ότι μετά τη σύλληψή της η πρόεδρος υπέστη βάναυση προσβολή και κακοποίηση από τις τουρκικές αρχές.
Ο Οτσέρ είπε επί λέξει τα εξής:
"Αν δεν μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια την πατρίδα μας, στον ίδιο το νομό και στο ίδιο το χωριό μας, τότε και μεις θα απαγορεύσουμε στο νομάρχη, τον εισαγγελέα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό να κινείται εντός του νομού. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στην νόμιμη αυτοάμυνα. Απευθύνω έκκληση στον νομάρχη: Σύνελθε και μάθε πού βρίσκεσαι. Γιατί αν δεν το μάθεις, θα σου το μάθουμε εμείς μαζί με το λαό μας."
Ο Ουτσέρ, που έκανε δηλώσεις στα ΜΜΕ μπροστά στο κτίριο της νομαρχιακής, είπε ότι σε περίπτωση που συνεχιστούν οι παράνομες επιθέσεις του κράτους εναντίον των Κούρδων, θα δοθεί πολύ σκληρή απάντηση.
Αναφερόμενος στη σύλληψη της Βαρλί, ο Ουτσέρ είπε ότι μετά τη σύλληψη, που ήταζν παράνομη, υπέστη βάναυση προσβολή και συνέχισε:
"Η Βαρλί, ήταν υπό ολοήμερη παρακολούθηση με εντολή εισαγγελέα, λες και πρόκειται για μέλος και εκπρόσωπο παράνομης οργάνωσης. Όταν την συνέλαβαν την προσέβαλαν μπροστά στους συντρόφους της και την οδήγησαν στη φυλακή, μετά από ψεύτικη καταγγελία.
Απευθύνω από δω έκκληση.
Είτε πρόκειται για δικαστή, είτε πρόκειται για εισαγγελέα, νομάρχη ή πρωθυπουργό. Αν συνεχίσετε να περιπαίζετε και να προσβάλετε αυτόν τον λαό, αν να συνεχίσετε να αδικείτε αυτόν τον λαό, τότε αυτός ο λαός θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Να μάθετε να συμπεριφέρεστε και να μάθετε πού βρίσκεστε, ασχέτως αν είστε δικαστή, εισαγγελέας. Το δηλώνω ξεκάθαρα επό αυτή εδώ τη θέση. Εαν εμείς, δεν μπορύμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια μας την πατρίδα, στο νομό και το χωριό μας, εάν δεν μπορεί να κινηθεί ο βουλευτής, ο πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου, ο εργαζόμενος στο κόμμα μας, ο μαθητής, ο εργάτης και ο συνταξιούχος, τότε θα απαγορεύσουμε να κινείται στο νομό και στον ίδιο το νομάρχη, τον εισαγγελά και τον πρωθυπουργό.
Απευθύνω έκκληση στους βουλευτές του ΑΚΡ και στον πρωθυπουργό. Σταματήστε αμέσως τις παράνομες επιθέσεις και προσβολές. Θα πρέπει να απελευθερωθούν οι σύντροφοί μας που κρατούνται. Αν συνεχιστούν οι επιθέσεις εναντίον εκπροσώπων και στελεχών του κόματός μας, θα απαντήσουμε με μεγάλη σκληρότητα.
Απευθύνομαι στον Διευθυντή Ασφάλειας και του λέω φθάνει πια. Εδώ και χρόνια υπομένουμε τη βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στη νόμιμη αυτοάμυνα. Μάθετε να συμπεριφέρεστε και μάθετε πού βρίσκεστε. Απευθύνομαι στο νομάρχη και του λέω να συμμαζευτεί. Ειδάλλως θα τον συμμαζέψουμε εμείς".
Πηγή: http://www.internethaber.com
Ο Οτσέρ είπε επί λέξει τα εξής:
"Αν δεν μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια την πατρίδα μας, στον ίδιο το νομό και στο ίδιο το χωριό μας, τότε και μεις θα απαγορεύσουμε στο νομάρχη, τον εισαγγελέα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό να κινείται εντός του νομού. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στην νόμιμη αυτοάμυνα. Απευθύνω έκκληση στον νομάρχη: Σύνελθε και μάθε πού βρίσκεσαι. Γιατί αν δεν το μάθεις, θα σου το μάθουμε εμείς μαζί με το λαό μας."
Ο Ουτσέρ, που έκανε δηλώσεις στα ΜΜΕ μπροστά στο κτίριο της νομαρχιακής, είπε ότι σε περίπτωση που συνεχιστούν οι παράνομες επιθέσεις του κράτους εναντίον των Κούρδων, θα δοθεί πολύ σκληρή απάντηση.
Αναφερόμενος στη σύλληψη της Βαρλί, ο Ουτσέρ είπε ότι μετά τη σύλληψη, που ήταζν παράνομη, υπέστη βάναυση προσβολή και συνέχισε:
"Η Βαρλί, ήταν υπό ολοήμερη παρακολούθηση με εντολή εισαγγελέα, λες και πρόκειται για μέλος και εκπρόσωπο παράνομης οργάνωσης. Όταν την συνέλαβαν την προσέβαλαν μπροστά στους συντρόφους της και την οδήγησαν στη φυλακή, μετά από ψεύτικη καταγγελία.
Απευθύνω από δω έκκληση.
Είτε πρόκειται για δικαστή, είτε πρόκειται για εισαγγελέα, νομάρχη ή πρωθυπουργό. Αν συνεχίσετε να περιπαίζετε και να προσβάλετε αυτόν τον λαό, αν να συνεχίσετε να αδικείτε αυτόν τον λαό, τότε αυτός ο λαός θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Να μάθετε να συμπεριφέρεστε και να μάθετε πού βρίσκεστε, ασχέτως αν είστε δικαστή, εισαγγελέας. Το δηλώνω ξεκάθαρα επό αυτή εδώ τη θέση. Εαν εμείς, δεν μπορύμε να κινούμαστε ελεύθερα στην ίδια μας την πατρίδα, στο νομό και το χωριό μας, εάν δεν μπορεί να κινηθεί ο βουλευτής, ο πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου, ο εργαζόμενος στο κόμμα μας, ο μαθητής, ο εργάτης και ο συνταξιούχος, τότε θα απαγορεύσουμε να κινείται στο νομό και στον ίδιο το νομάρχη, τον εισαγγελά και τον πρωθυπουργό.
Απευθύνω έκκληση στους βουλευτές του ΑΚΡ και στον πρωθυπουργό. Σταματήστε αμέσως τις παράνομες επιθέσεις και προσβολές. Θα πρέπει να απελευθερωθούν οι σύντροφοί μας που κρατούνται. Αν συνεχιστούν οι επιθέσεις εναντίον εκπροσώπων και στελεχών του κόματός μας, θα απαντήσουμε με μεγάλη σκληρότητα.
Απευθύνομαι στον Διευθυντή Ασφάλειας και του λέω φθάνει πια. Εδώ και χρόνια υπομένουμε τη βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας. Αυτός ο λαός έχει το δικαίωμα στη νόμιμη αυτοάμυνα. Μάθετε να συμπεριφέρεστε και μάθετε πού βρίσκεστε. Απευθύνομαι στο νομάρχη και του λέω να συμμαζευτεί. Ειδάλλως θα τον συμμαζέψουμε εμείς".
Πηγή: http://www.internethaber.com
Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011
Kurdish Leader: Biden's Commitments to Protect Kurdistan Security 'Just Words'
He stressed that the Kurdish street harbors negative views about the Americans for their failure to condemn repeated violations of their border [by Iran and Turkey.]
He said the security of the Kurdish region will be maintained by the Kurdish militia, the Peshmerga, regardless whether the U.S. forces leave or stay.
Kurdistan to Resume Crude Oil Exports Early February, KRG Spokesman Says
Crude oil exports from the northern Kurdish region of Iraq will resume in early February, Kawa Mahmud, a spokesman for the Kurdistan Regional Government, said in a telephone interview today.
Oil exports will resume “in the first few days of February” from Kurdistan after a halt of more than a year following a conflict on oil sales proceeds with the central government, he said.
The decision to resume oil exports came after a final agreement during a meeting late yesterday between Iraqi Prime Minister Nuri al-Maliki and Kurdistan Regional Government Prime Minister Barham Salih, he said.
Details about the exports, including the quantity of oil to be shipped, will be announced in a press conference by Kurdistan’s Natural Resource Minister Ashti Hawrami, he said.
Iraq, home to the world’s fifth-biggest oil reserves, seeks foreign funding and expertise to help it boost energy exports needed to pay for modernizing an economy stunted by years of conflict and sanctions.
Oil exports will resume “in the first few days of February” from Kurdistan after a halt of more than a year following a conflict on oil sales proceeds with the central government, he said.
The decision to resume oil exports came after a final agreement during a meeting late yesterday between Iraqi Prime Minister Nuri al-Maliki and Kurdistan Regional Government Prime Minister Barham Salih, he said.
Details about the exports, including the quantity of oil to be shipped, will be announced in a press conference by Kurdistan’s Natural Resource Minister Ashti Hawrami, he said.
Iraq, home to the world’s fifth-biggest oil reserves, seeks foreign funding and expertise to help it boost energy exports needed to pay for modernizing an economy stunted by years of conflict and sanctions.
Το τουρκικό lebensraum κι ένα σχέδιο Ανάν για τους Κούρδους
Με τον Σάββα Ιακωβίδη
ΑΥΤΑ που δικοί μας ηγέτες όφειλαν να λένε καθημερινά και να γράφουν, τα κάνουν, ευτυχώς ακόμα για μας, ξένοι, που νοιάζονται για την Κύπρο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Δεν ανέχονται την τουρκική βαρβαρότητα, το υπερφίαλο και αλαζονικό ύφος της τουρκικής ηγεσίας και στιγματίζουν την Τουρκία και τους ηγέτες της. Ο Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στη Γενεύη, δεν μένει απαθής ενώπιον της τουρκικής ψευδολογίας και της αδίστακτης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας για το Κυπριακό. Διά του προέδρου του, δρα Νικολά Καλόι, ο Σύνδεσμος έστειλε πρόσφατα (12/1/2011) εμπεριστατωμένη επιστολή-απάντηση στον Τούρκο Πρωθυπουργό, με αφορμή τις απαξιωτικές και χλευαστικές αναφορές του προς τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Μέρκελ. ‘Όπως είναι γνωστό, ο Ερντογάν κάλεσε προσβλητικά τη Μέρκελ να μελετήσει ξανά την πρόσφατη ιστορία. Και γιατί;
Επειδή η Γερμανίδα Καγκελάριος δήλωσε στη Λευκωσία ότι η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται δεόντως στις πρωτοβουλίες του προέδρου Χριστόφια, για την επίλυση του Κυπριακού.
Ο δρ Καλόι υπενθυμίζει στον Ερντογάν ότι η πρόσφατη ιστορία, την οποία καλεί τη Μέρκελ να μάθει, είναι η ιστορία της τουρκικής εισβολής, που τα Ην. Έθνη καταδίκασαν με σειρά ψηφισμάτων τους. Μια ιστορία εποικισμού, προσφυγοποίησης 200 χιλιάδων Ελλήνων, αρπαγής της περιουσίας τους, καταστροφής της πολιτιστικής κληρονομιάς τους, δολοφονιών, εθνικού ξεκαθαρίσματος, που καταδικάζονται από το διεθνές και το ποινικό Δίκαιο. Επ’ αυτού, ο δρ Καλόι επικαλείται τη Δίκη της Νυρεμβέργης, που δίκασε τους εγκληματίες ναζί. Σύμφωνα με το άρθρο 6, της απόφασης του δικαστηρίου, οι ναζί καταδικάστηκαν για: Εγκλήματα κατά της ειρήνης, αφού σχεδίασαν και έκαναν επιθετικό πόλεμο. Εγκλήματα πολέμου: Παραβίαση των κανόνων του πολέμου, εξορία, βασανιστήρια και κακομεταχείριση πολιτών και εκτέλεση αιχμαλώτων, καταστροφή πόλεων και χωριών. Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: Δολοφονίες, εξολόθρευση, απάνθρωπη μεταχείριση πληθυσμών, κτλ.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς, επισημαίνει ο δρ Καλόι ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι του Κυπριακού: Οι Τούρκοι. Στη συνέχεια, η επιστολή προς Ερντογάν αναφέρεται στο σχέδιο Ανάν, που η Τουρκία επικαλείται για να κατηγορήσει τους Έλληνες επειδή το απέρριψαν. Ο δρ Καλόι θέτει στον Τούρκο Πρωθυπουργό την εξής ερώτηση: «Εάν το σχέδιο Ανάν είναι δίκαιο και μια πολιτισμένη λύση για ένα λαό, που διαχωρίζεται εθνοτικά μεταξύ του 20% και του 80%, ΓΙΑΤΙ δεν το εφαρμόζετε για να λύσετε το κουρδικό ζήτημα, που προκάλεσε τόσους θανάτους στην τουρκική και στην κουρδική πλευρά;». Οι Κούρδοι, επισημαίνει, είναι σε αναλογία, όσοι και οι Τ/κ στην Κύπρο - 25 εκ. σε έναν πληθυσμό 70 εκ. Ο δρ Καλόι αναφέρεται και στο βιβλίο Νταβούτογλου, «Στρατηγικό Βάθος» και στον όρο Lebensraum (ζωτικός χώρος), που επιβεβαιώνει τα νεοοθωμανικά σχέδια της Τουρκίας από την Αδριατική και το Αιγαίο μέχρι την Αν. Μεσόγειο και τα βάθη της Ασίας.
Οι γνωστές υβριστικές δηλώσεις Μπαγίς κατά των Ε/κ θεωρούνται από το Σύνδεσμο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενεύης ως αντικείμενο μελέτης από ειδικούς ψυχολόγους. Ειδικά, η δήλωσή του ότι «στην Άγκυρα ψάχνουμε να καθορίσουμε την ορολογία των ''μικρών Ευρωπαίων πολιτικών''» ή η αχρεία απειλή «1,5 δισεκατομμύριο μάτια μουσουλμάνων παρακολουθούν στενά». Έτσι έπρεπε να μιλούν οι ηγέτες μας προς την Τουρκία και στις συνάφειές τους με ξένους.
Να εξηγούν ωμά την τουρκική βαρβαρότητα και γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουν αυτή να εγκατασταθεί στην Ευρώπη. Γιατί δεν το κάνουν;http://www.sigmalive.com
ΑΥΤΑ που δικοί μας ηγέτες όφειλαν να λένε καθημερινά και να γράφουν, τα κάνουν, ευτυχώς ακόμα για μας, ξένοι, που νοιάζονται για την Κύπρο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Δεν ανέχονται την τουρκική βαρβαρότητα, το υπερφίαλο και αλαζονικό ύφος της τουρκικής ηγεσίας και στιγματίζουν την Τουρκία και τους ηγέτες της. Ο Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στη Γενεύη, δεν μένει απαθής ενώπιον της τουρκικής ψευδολογίας και της αδίστακτης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας για το Κυπριακό. Διά του προέδρου του, δρα Νικολά Καλόι, ο Σύνδεσμος έστειλε πρόσφατα (12/1/2011) εμπεριστατωμένη επιστολή-απάντηση στον Τούρκο Πρωθυπουργό, με αφορμή τις απαξιωτικές και χλευαστικές αναφορές του προς τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Μέρκελ. ‘Όπως είναι γνωστό, ο Ερντογάν κάλεσε προσβλητικά τη Μέρκελ να μελετήσει ξανά την πρόσφατη ιστορία. Και γιατί;
Επειδή η Γερμανίδα Καγκελάριος δήλωσε στη Λευκωσία ότι η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται δεόντως στις πρωτοβουλίες του προέδρου Χριστόφια, για την επίλυση του Κυπριακού.
Ο δρ Καλόι υπενθυμίζει στον Ερντογάν ότι η πρόσφατη ιστορία, την οποία καλεί τη Μέρκελ να μάθει, είναι η ιστορία της τουρκικής εισβολής, που τα Ην. Έθνη καταδίκασαν με σειρά ψηφισμάτων τους. Μια ιστορία εποικισμού, προσφυγοποίησης 200 χιλιάδων Ελλήνων, αρπαγής της περιουσίας τους, καταστροφής της πολιτιστικής κληρονομιάς τους, δολοφονιών, εθνικού ξεκαθαρίσματος, που καταδικάζονται από το διεθνές και το ποινικό Δίκαιο. Επ’ αυτού, ο δρ Καλόι επικαλείται τη Δίκη της Νυρεμβέργης, που δίκασε τους εγκληματίες ναζί. Σύμφωνα με το άρθρο 6, της απόφασης του δικαστηρίου, οι ναζί καταδικάστηκαν για: Εγκλήματα κατά της ειρήνης, αφού σχεδίασαν και έκαναν επιθετικό πόλεμο. Εγκλήματα πολέμου: Παραβίαση των κανόνων του πολέμου, εξορία, βασανιστήρια και κακομεταχείριση πολιτών και εκτέλεση αιχμαλώτων, καταστροφή πόλεων και χωριών. Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: Δολοφονίες, εξολόθρευση, απάνθρωπη μεταχείριση πληθυσμών, κτλ.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς, επισημαίνει ο δρ Καλόι ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι του Κυπριακού: Οι Τούρκοι. Στη συνέχεια, η επιστολή προς Ερντογάν αναφέρεται στο σχέδιο Ανάν, που η Τουρκία επικαλείται για να κατηγορήσει τους Έλληνες επειδή το απέρριψαν. Ο δρ Καλόι θέτει στον Τούρκο Πρωθυπουργό την εξής ερώτηση: «Εάν το σχέδιο Ανάν είναι δίκαιο και μια πολιτισμένη λύση για ένα λαό, που διαχωρίζεται εθνοτικά μεταξύ του 20% και του 80%, ΓΙΑΤΙ δεν το εφαρμόζετε για να λύσετε το κουρδικό ζήτημα, που προκάλεσε τόσους θανάτους στην τουρκική και στην κουρδική πλευρά;». Οι Κούρδοι, επισημαίνει, είναι σε αναλογία, όσοι και οι Τ/κ στην Κύπρο - 25 εκ. σε έναν πληθυσμό 70 εκ. Ο δρ Καλόι αναφέρεται και στο βιβλίο Νταβούτογλου, «Στρατηγικό Βάθος» και στον όρο Lebensraum (ζωτικός χώρος), που επιβεβαιώνει τα νεοοθωμανικά σχέδια της Τουρκίας από την Αδριατική και το Αιγαίο μέχρι την Αν. Μεσόγειο και τα βάθη της Ασίας.
Οι γνωστές υβριστικές δηλώσεις Μπαγίς κατά των Ε/κ θεωρούνται από το Σύνδεσμο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενεύης ως αντικείμενο μελέτης από ειδικούς ψυχολόγους. Ειδικά, η δήλωσή του ότι «στην Άγκυρα ψάχνουμε να καθορίσουμε την ορολογία των ''μικρών Ευρωπαίων πολιτικών''» ή η αχρεία απειλή «1,5 δισεκατομμύριο μάτια μουσουλμάνων παρακολουθούν στενά». Έτσι έπρεπε να μιλούν οι ηγέτες μας προς την Τουρκία και στις συνάφειές τους με ξένους.
Να εξηγούν ωμά την τουρκική βαρβαρότητα και γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουν αυτή να εγκατασταθεί στην Ευρώπη. Γιατί δεν το κάνουν;http://www.sigmalive.com
Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011
Συμβούλιο της Ευρώπης : Λύση στο Κουρδικό ζητά η πρόεδρος του Σ.Ε.
«Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η τουρκική κυβέρνηση, θα πρέπει να περιλαμβάνουν και τη νοτιοανατολική Τουρκία, στο πλαίσιο της προσπάθειας για εξεύρεση λύσης στο Κουρδικό πρόβλημα», δήλωσε η Γαλλίδα σοσιαλίστρια βουλευτής και πρόεδρος της Επιτροπής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, για την παρακολούθηση των μεταρρυθμίσεων στην Τουρκία, Ζοζέτ Ντιριέ.
«Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιούνται στην Τουρκία, δεν έχουν συμβάλει, ακόμη, στην επίλυση σοβαρών προβλημάτων, τα οποία σχετίζονται με το δικαστικό σύστημα, την ελευθερία της έκφρασης, την εφαρμογή των αποφάσεων του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τα ζητήματα που αφορούν τις εθνικές μειονότητες στη χώρα», διευκρίνισε η κ. Ντιριέ, μετά την ολοκλήρωση της τετραήμερης (8-12 Ιανουαρίου) επίσκεψής της στην Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και το Ντιγιαρμπακίρ.
Η Γαλλίδα βουλευτής, επεσήμανε ότι «η Ευρώπη δεν αγνοεί το γεγονός ότι από τη δεκαετία του '80 υπάρχουν 40.000 νεκροί στη νοτιοανατολική Τουρκία από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις», αλλά και ότι, «η Τουρκία έχει θύματα από τρομοκρατικές επιθέσεις, που αποδόθηκαν στους Κούρδους του ΡΚΚ».
Συμπλήρωσε, όμως, ότι «είναι πλέον καιρός, να αναγνωρισθεί το δικαίωμα των εθνικών μειονοτήτων στην Τουρκία να διατηρήσουν και να διαφυλάξουν την ταυτότητά τους μέσα στη χώρα».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr
«Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιούνται στην Τουρκία, δεν έχουν συμβάλει, ακόμη, στην επίλυση σοβαρών προβλημάτων, τα οποία σχετίζονται με το δικαστικό σύστημα, την ελευθερία της έκφρασης, την εφαρμογή των αποφάσεων του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τα ζητήματα που αφορούν τις εθνικές μειονότητες στη χώρα», διευκρίνισε η κ. Ντιριέ, μετά την ολοκλήρωση της τετραήμερης (8-12 Ιανουαρίου) επίσκεψής της στην Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και το Ντιγιαρμπακίρ.
Η Γαλλίδα βουλευτής, επεσήμανε ότι «η Ευρώπη δεν αγνοεί το γεγονός ότι από τη δεκαετία του '80 υπάρχουν 40.000 νεκροί στη νοτιοανατολική Τουρκία από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις», αλλά και ότι, «η Τουρκία έχει θύματα από τρομοκρατικές επιθέσεις, που αποδόθηκαν στους Κούρδους του ΡΚΚ».
Συμπλήρωσε, όμως, ότι «είναι πλέον καιρός, να αναγνωρισθεί το δικαίωμα των εθνικών μειονοτήτων στην Τουρκία να διατηρήσουν και να διαφυλάξουν την ταυτότητά τους μέσα στη χώρα».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr
Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011
Επεισόδια ενόψει της δίκης 152 Κούρδων στην Τουρκία
Επεισόδια σημειώθηκαν στην Τουρκία ενώ ξεκινά η δίκη 152 Κούρδων ακτιβιστών και πολιτικών, με τους αστυνομικούς να προχωρούν στη ρίψη νερού και δακρυγόνων κατά των διαδηλωτών.
Οι 152 Κούρδοι, που κατηγορούνται για παράνομες πολιτικές δράσεις και για σχέσεις με το PKK, είχαν ζητήσει να μπορέσουν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους στα κουρδικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εντάσεις. Ο επικεφαλής των δικαστών αρνήθηκε να ακούσει τις καταθέσεις στην κουρδική γλώσσα, αναφέροντας ότι δεν καταλαβαίνει και δεν μιλάει κουρδικά.
Η δίκη τους άρχισε ξανά στη νοτιοανατολική πόλη Ντιγιαρμπακίρ. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν ποινές κάθειρξης από 15 ετών μέχρι και ισόβια σε περίπτωση που καταδικαστούν. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο δήμαρχος του Ντιγιαρμπακίρ Οσμάν Μπαϊντεμίρ.
Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) έχει ανακοινώσει την μονομερή κατάπαυση του πυρός μέχρι τον Ιούνιο, όταν στην Τουρκία θα πραγματοποιηθούν εκλογές.
Kurds take on bold issues in a survey
Topics ranging from the economy to security are covered in a survey by Kurdistan Institute for Political Issues.
People in Kurdistan Region were surveyed on subjects including the government, President, Parliament, security, economy, and opposition parties.
The Kurdistan Institute for Political Issues conducted the survey in which 1,000 people (628 males and 352 females) from all over Kurdistan Region participated. The participants were remarkably satisfied with the security situation in the Region. The survey focused on 2010.
Economy
Forty-two percent said their economic situation did not change in 2010; 18 percent said they became poorer in 2010 than in previous years; and 36 percent said their economic situation improved in 2010.
The majority complained about inflation and demanded government interfere and organize markets. Unemployment was second and housing was third as the most complained-about issues. It is worth mentioning that in 2009, the housing problem was ranked first in a survey conducted by the same institute.
Kurdistan Region and political parties' interference
A majority of participants said political parties in Kurdistan meddle in government affairs. Thirty-five percent said this interference in 2010 was the same as 2009, while 33 percent believe it increased in 2010. Meanwhile, 24 percent believe interference decreased in 2010, and 6 percent believe political parties do not interfere in government affairs at all.
Forty-six percent described government services to the people as "medium"; 25 percent were not happy with services provided in 2010, describing it as "low"; and 19 percent said the government has provided a "high level" of services to the people.
Surprisingly, 22 percent of participants said they are not aware of government activities; 41 percent described the government as a "good government," and 35 percent said it was a "weak government without a program."
About the president
Fifty-five percent said they are "pleased" with Massoud Barzani, President of Kurdistan Region; 27 percent said they are "a little bit pleased with Barzani"; and 17 percent said they are "not pleased at all."
Opposition parties and Parliament
Thirty-three percent of participants were pleased with opposition parties" activities; they said the opposition parties work "to show the government's failure." However, 26 percent said opposition parties" activities "are just to show off," and 23 percent said the opposition parties "only criticize the government while they do not have any reform plan."
The survey showed that many people believe Kurdistan Parliament "does not represent them"; 35.92 percent said Parliament in 2010 "was not active and did not represent us," and 35.31 percent said Parliament "was active and did represent us." Also, 28 percent were not aware of Parliament activities.
Security
The survey showed that a majority of participants are happy with the security situation in Kurdistan Region. Sixty-five percent said 2010 was a very stable year in terms of security; 31 percent said it was stable at certain level; and 3 percent expressed dissatisfaction with the security situation.
People in Kurdistan Region were surveyed on subjects including the government, President, Parliament, security, economy, and opposition parties.
The Kurdistan Institute for Political Issues conducted the survey in which 1,000 people (628 males and 352 females) from all over Kurdistan Region participated. The participants were remarkably satisfied with the security situation in the Region. The survey focused on 2010.
Economy
Forty-two percent said their economic situation did not change in 2010; 18 percent said they became poorer in 2010 than in previous years; and 36 percent said their economic situation improved in 2010.
The majority complained about inflation and demanded government interfere and organize markets. Unemployment was second and housing was third as the most complained-about issues. It is worth mentioning that in 2009, the housing problem was ranked first in a survey conducted by the same institute.
Kurdistan Region and political parties' interference
A majority of participants said political parties in Kurdistan meddle in government affairs. Thirty-five percent said this interference in 2010 was the same as 2009, while 33 percent believe it increased in 2010. Meanwhile, 24 percent believe interference decreased in 2010, and 6 percent believe political parties do not interfere in government affairs at all.
Forty-six percent described government services to the people as "medium"; 25 percent were not happy with services provided in 2010, describing it as "low"; and 19 percent said the government has provided a "high level" of services to the people.
Surprisingly, 22 percent of participants said they are not aware of government activities; 41 percent described the government as a "good government," and 35 percent said it was a "weak government without a program."
About the president
Fifty-five percent said they are "pleased" with Massoud Barzani, President of Kurdistan Region; 27 percent said they are "a little bit pleased with Barzani"; and 17 percent said they are "not pleased at all."
Opposition parties and Parliament
Thirty-three percent of participants were pleased with opposition parties" activities; they said the opposition parties work "to show the government's failure." However, 26 percent said opposition parties" activities "are just to show off," and 23 percent said the opposition parties "only criticize the government while they do not have any reform plan."
The survey showed that many people believe Kurdistan Parliament "does not represent them"; 35.92 percent said Parliament in 2010 "was not active and did not represent us," and 35.31 percent said Parliament "was active and did represent us." Also, 28 percent were not aware of Parliament activities.
Security
The survey showed that a majority of participants are happy with the security situation in Kurdistan Region. Sixty-five percent said 2010 was a very stable year in terms of security; 31 percent said it was stable at certain level; and 3 percent expressed dissatisfaction with the security situation.
Διεθνής κατακραυγή από την δίκη 151 Κούρδων πολιτικών
Η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» σε εκτεταμένο άρθρο της, αναφέρεται στη δίκη των 151 Κούρδων πολιτικών, δικηγόρων, δημάρχων και ηγετών της κουρδικής «κοινωνίας των πολιτών», με τον σχολιασμό ότι πρόκειται για «ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ».
Η καταδίκη της διαδικασίας από εκατοντάδες ανεξάρτητους παρατηρητές που παρακολούθησαν από κοντά τις πρώτες ημέρες της δικαστικής διαδικασίας ήταν ομόθυμη. Η δίκη, που διεξάγεται στο Ντιγιάρμπακιρ της Ανατολίας, βρίσκεται πλέον στην τέταρτη εβδομάδα της και αύριο – Παρασκευή – αναμένεται η απόφαση του εισαγγελέα εάν θα απορρίψει το κατηγορητήριο και θα στείλει τους κατηγορούμενους αθώους στα σπίτια τους, ή θα συνεχιστεί η διαδικασία και η προφυλάκιση των κατηγορουμένων, ενώ εναλλακτικά θα μπορούσαν να αφεθούν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση.
Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι είναι βαρύτατες, για τα τουρκικά δεδομένα. Μεταξύ άλλων, κατηγορούνται για «απειλή εναντίον της ενότητας του κράτους» και για «ενθάρρυνση της τρομοκρατίας». Εκ των 151 κατηγορουμένων, οι 103 έχουν συμπληρώσει 18 μήνες… φιλοξενούμενοι του τουρκικού δημοσίου στις φυλακές, αν και το κατηγορητήριο έγινε γνωστό μόλις πριν ένα τρίμηνο! Πραγματική ευρωπαϊκή Δημοκρατία!
Η βρετανική εφημερίδα κάνει λόγο για «πολιτική δίκη» απορρίπτοντας επί της ουσίας το σύνολο του κατηγορητηρίου, ενώ υπενθυμίζεται πως ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας με αίτημα τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης των τουρκικών δυνάμεων με το PKK αντιμετώπισαν την αγριότητα της κρατικής καταστολής.
Και δεν είναι μόνο οι 151 Κούρδοι που δικάζονται. Συνολικά 5.000 Κούρδοι περίπου βρίσκονται στις φυλακές με την κατηγορία της υποστήριξης της τρομοκρατίας. Η εφημερίδα μάλιστα λοιδορεί το κατηγορητήριο, λέγοντας ότι συνομιλίες που υπέκλεψαν οι αρχές ασφαλείας ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς οι οποίες συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία και π.χ. μιλάνε για την αγορά «ψωμιού» ή «ντομάτας» θεωρήθηκαν ως… κωδικοί που αναφέρονται σε βόμβες και χειροβομβίδες…
Το άρθρο κλείνει αναφέροντας ότι η κυβέρνηση του AKP έχει ακόμα καιρό για να παραδεχτεί ότι πρόκειται για δίκη-παρωδία η οποία δεν έχει καμία νομική βάση, να διατάξει την περάτωσή της και την άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων…
Η καταδίκη της διαδικασίας από εκατοντάδες ανεξάρτητους παρατηρητές που παρακολούθησαν από κοντά τις πρώτες ημέρες της δικαστικής διαδικασίας ήταν ομόθυμη. Η δίκη, που διεξάγεται στο Ντιγιάρμπακιρ της Ανατολίας, βρίσκεται πλέον στην τέταρτη εβδομάδα της και αύριο – Παρασκευή – αναμένεται η απόφαση του εισαγγελέα εάν θα απορρίψει το κατηγορητήριο και θα στείλει τους κατηγορούμενους αθώους στα σπίτια τους, ή θα συνεχιστεί η διαδικασία και η προφυλάκιση των κατηγορουμένων, ενώ εναλλακτικά θα μπορούσαν να αφεθούν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση.
Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι είναι βαρύτατες, για τα τουρκικά δεδομένα. Μεταξύ άλλων, κατηγορούνται για «απειλή εναντίον της ενότητας του κράτους» και για «ενθάρρυνση της τρομοκρατίας». Εκ των 151 κατηγορουμένων, οι 103 έχουν συμπληρώσει 18 μήνες… φιλοξενούμενοι του τουρκικού δημοσίου στις φυλακές, αν και το κατηγορητήριο έγινε γνωστό μόλις πριν ένα τρίμηνο! Πραγματική ευρωπαϊκή Δημοκρατία!
Η βρετανική εφημερίδα κάνει λόγο για «πολιτική δίκη» απορρίπτοντας επί της ουσίας το σύνολο του κατηγορητηρίου, ενώ υπενθυμίζεται πως ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας με αίτημα τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης των τουρκικών δυνάμεων με το PKK αντιμετώπισαν την αγριότητα της κρατικής καταστολής.
Και δεν είναι μόνο οι 151 Κούρδοι που δικάζονται. Συνολικά 5.000 Κούρδοι περίπου βρίσκονται στις φυλακές με την κατηγορία της υποστήριξης της τρομοκρατίας. Η εφημερίδα μάλιστα λοιδορεί το κατηγορητήριο, λέγοντας ότι συνομιλίες που υπέκλεψαν οι αρχές ασφαλείας ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς οι οποίες συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία και π.χ. μιλάνε για την αγορά «ψωμιού» ή «ντομάτας» θεωρήθηκαν ως… κωδικοί που αναφέρονται σε βόμβες και χειροβομβίδες…
Το άρθρο κλείνει αναφέροντας ότι η κυβέρνηση του AKP έχει ακόμα καιρό για να παραδεχτεί ότι πρόκειται για δίκη-παρωδία η οποία δεν έχει καμία νομική βάση, να διατάξει την περάτωσή της και την άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων…
Επίσκεψη βουλευτών του Βρεττανικού Κοινοβουλίου στο Κουρδιστάν
Ο Halfon είναι μέλος μιας διπλωματικής αποστολής του Βρετανικού Κοινουβουλίου που επισκέπτεται την ημι-αυτόνομη περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν εδώ και μια εβδομάδα.Στο Ιστολόγιο του καταγράφει: Εφτασα στο Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ σήμερα το απόγευμα, ως μέρος της βρετανικής αντιπροσωπείας του Κοινοβουλίου προσκεκλημένος της Περιφερειακής Διοίκησης του Κουρδιστάν .
Το Κουρδιστάν είναι ένα ανεξάρτητο κράτος στο Ιράκ και έχει τη δική του κυβέρνηση. Πέτυχε την πλήρη ανεξαρτησία του το 1992 - μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου (όταν ο Σαντάμ εισέβαλε στο Κουβέιτ). Από το 1999 χρονιά που έληξε και ο Εμφύλιος Πόλεμος μετά από σειρά ετών ( εν μέρει χάρη και στις προσπάθειες της αμερικανίδας υφυπουργός Madeleine Albright) έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην δημοκρατική μετεξέλιξη του τόσο σε πολιτικό,όσο σε κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο.
Το Κουρδιστάν διενεργεί εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, οι βουλευτές εκλέγονται με ψηφοφορία με λίστα κάτι που ικανοποιεί ιδιαίτερα τον Κουρδικό Λαό, διαθέτει Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο οι δικαστές επιλέγονται από τον πρόεδρο, αλλά θα πρέπει να υπάρχει προηγουμένως και ή έγκριση του Κοινοβουλίου . Το κράτος είναι ένα κοσμικό μουσουλμανικό έθνος, προοδευτικό όμως καθώς είναι ανεκτικό έναντι των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων -ειδικότερα. των Χριστιανών .
Ως δείγμα της προοδευτικότητας του θεωρεί την ύπαρξη εβραικής συνοικίας στην πόλη της Sulaimani κάτι που καμιά άλλη μουσουλμανική χώρα της Μέσης Ανατολής δεν διαθέτει.
Παρομοίασε την θηριωδία εις βάρος των Κούρδων της Halabja, όπου 5,000 Κούρδοι πολίτες αποτέλεσαν θύμα επιθέσεων με χημικά όπλα ,(συνολικά υπολογίζεται ότι από τις χημικές επιθέσεις του Ιρακινού στρατού στα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπό τις διαταγές του Ali Hassan al-Majid- Χημικού Ali,αξιωματούχου του Σαντάμ Χουσεΐν -πάνω απο 182.000 Κούρδοι έχασαν την ζωή τους) με αυτό του ολοκαυτώματος των Εβραίων από την ναζιστική Γερμανία .,
Επεσήμανε το γεγονός ότι έχει χάσει μέλη της οικογένειας του στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα της ναζιστικής Γερμανίας και δεσμεύτηκε πώς θα εργαστεί σκληρά με άλλους Βρετανούς συναδέλφους του ώστε να αναγνωριστεί η σφαγή της Halabja, ως "γενοκτονία".
"Μετά το 1945, η παγκόσμια κοινή γνώμη είχε δεσμευτεί πώς γενοκτονία δεν θα συμβεί ξανά", δήλωσε ο Halfon. "Αλλά το 1988 το επέτρεψε ξανά."
Η επίσκεψη της Βρετανική διπλωματικής αντιπροσωπείας αποτελεί δείγμα πως οι Κούρδοι του Ιράκ ,μετά την εισβολή των ΗΠΑ το 2003, χαίρουν υψηλής εκτίμησης σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει και η ακμάζουσα οικονομία του Κουρδιστάν την οποία και χαρακτήρισε ο Nadhim Zahawi (βουλευτής και αυτός του Συντηρητικού Κόμματος και μέλος της διπλωματικής αντιπροσωπείας), ως οικονομικό θαύμα.
Η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν εκτιμά πως τα αποθέματα της σε πετρέλαιο είναι της τάξης των 45 δισ. βαρέλια, σχεδόν το ένα τρίτο του συνόλου των 143 δισεκατομμυρίων του Ιράκ βαρέλια.
Αν και υπάρχουν 45 διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνται σήμερα στην κουρδική Περιφέρεια ο αριθμός των Βρετανικών Εταιριών είναι μόνο πέντε. Ενας από τους στόχους της επίσκεψης είναι ήταν να αυξηθούν οι επενδύσεις του Ηνωμένου Βασιλείου στο Κουρδιστάν και να αυξηθεί ο όγκος συναλλαγών με την Ημιαυτόνομη περιοχή.
Ένα από τα αρχικά βήματα, δήλωσε ο Λόρδος Clement-Jones θα προσπαθήσουμε να είναι και η καθιέρωση της έκδοσης θεωρήσεων στο βρετανικό προξενείο της Erbil ,στους Κούρδους εκείνους επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται να αναπτύξουν οικονομικούς δεσμούς με το Ηνωμένο Βασίλειο
Το Σάββατο μία ώρα μετά την μετάδοση της συνέντευξης των Βρετανών Βουλευτών, οι New York Times δημοσίευσαν μια λίστα των κορυφαίων διεθνών τουριστικών προορισμών για το 2011 – και το Κουρδιστάν έχει σε αυτή την λίστα αύξων αριθμό 34 .
www.rudaw.net,
http://www.kurdishglobe.net
Το Κουρδιστάν είναι ένα ανεξάρτητο κράτος στο Ιράκ και έχει τη δική του κυβέρνηση. Πέτυχε την πλήρη ανεξαρτησία του το 1992 - μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου (όταν ο Σαντάμ εισέβαλε στο Κουβέιτ). Από το 1999 χρονιά που έληξε και ο Εμφύλιος Πόλεμος μετά από σειρά ετών ( εν μέρει χάρη και στις προσπάθειες της αμερικανίδας υφυπουργός Madeleine Albright) έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην δημοκρατική μετεξέλιξη του τόσο σε πολιτικό,όσο σε κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο.
Το Κουρδιστάν διενεργεί εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, οι βουλευτές εκλέγονται με ψηφοφορία με λίστα κάτι που ικανοποιεί ιδιαίτερα τον Κουρδικό Λαό, διαθέτει Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο οι δικαστές επιλέγονται από τον πρόεδρο, αλλά θα πρέπει να υπάρχει προηγουμένως και ή έγκριση του Κοινοβουλίου . Το κράτος είναι ένα κοσμικό μουσουλμανικό έθνος, προοδευτικό όμως καθώς είναι ανεκτικό έναντι των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων -ειδικότερα. των Χριστιανών .
Ως δείγμα της προοδευτικότητας του θεωρεί την ύπαρξη εβραικής συνοικίας στην πόλη της Sulaimani κάτι που καμιά άλλη μουσουλμανική χώρα της Μέσης Ανατολής δεν διαθέτει.
Παρομοίασε την θηριωδία εις βάρος των Κούρδων της Halabja, όπου 5,000 Κούρδοι πολίτες αποτέλεσαν θύμα επιθέσεων με χημικά όπλα ,(συνολικά υπολογίζεται ότι από τις χημικές επιθέσεις του Ιρακινού στρατού στα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπό τις διαταγές του Ali Hassan al-Majid- Χημικού Ali,αξιωματούχου του Σαντάμ Χουσεΐν -πάνω απο 182.000 Κούρδοι έχασαν την ζωή τους) με αυτό του ολοκαυτώματος των Εβραίων από την ναζιστική Γερμανία .,
Επεσήμανε το γεγονός ότι έχει χάσει μέλη της οικογένειας του στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα της ναζιστικής Γερμανίας και δεσμεύτηκε πώς θα εργαστεί σκληρά με άλλους Βρετανούς συναδέλφους του ώστε να αναγνωριστεί η σφαγή της Halabja, ως "γενοκτονία".
"Μετά το 1945, η παγκόσμια κοινή γνώμη είχε δεσμευτεί πώς γενοκτονία δεν θα συμβεί ξανά", δήλωσε ο Halfon. "Αλλά το 1988 το επέτρεψε ξανά."
Η επίσκεψη της Βρετανική διπλωματικής αντιπροσωπείας αποτελεί δείγμα πως οι Κούρδοι του Ιράκ ,μετά την εισβολή των ΗΠΑ το 2003, χαίρουν υψηλής εκτίμησης σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει και η ακμάζουσα οικονομία του Κουρδιστάν την οποία και χαρακτήρισε ο Nadhim Zahawi (βουλευτής και αυτός του Συντηρητικού Κόμματος και μέλος της διπλωματικής αντιπροσωπείας), ως οικονομικό θαύμα.
Η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν εκτιμά πως τα αποθέματα της σε πετρέλαιο είναι της τάξης των 45 δισ. βαρέλια, σχεδόν το ένα τρίτο του συνόλου των 143 δισεκατομμυρίων του Ιράκ βαρέλια.
Αν και υπάρχουν 45 διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνται σήμερα στην κουρδική Περιφέρεια ο αριθμός των Βρετανικών Εταιριών είναι μόνο πέντε. Ενας από τους στόχους της επίσκεψης είναι ήταν να αυξηθούν οι επενδύσεις του Ηνωμένου Βασιλείου στο Κουρδιστάν και να αυξηθεί ο όγκος συναλλαγών με την Ημιαυτόνομη περιοχή.
Ένα από τα αρχικά βήματα, δήλωσε ο Λόρδος Clement-Jones θα προσπαθήσουμε να είναι και η καθιέρωση της έκδοσης θεωρήσεων στο βρετανικό προξενείο της Erbil ,στους Κούρδους εκείνους επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται να αναπτύξουν οικονομικούς δεσμούς με το Ηνωμένο Βασίλειο
Το Σάββατο μία ώρα μετά την μετάδοση της συνέντευξης των Βρετανών Βουλευτών, οι New York Times δημοσίευσαν μια λίστα των κορυφαίων διεθνών τουριστικών προορισμών για το 2011 – και το Κουρδιστάν έχει σε αυτή την λίστα αύξων αριθμό 34 .
www.rudaw.net,
http://www.kurdishglobe.net
Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011
Κουρδιστάν: Ο λαός των Κούρδων
Οι Κούρδοι ανήκουν στους ινδοευρωπαϊκούς λαούς. Το 1000 π.χ. οι φυλές των Κούρδων εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Μεσοποταμίας, στην περιοχή μεταξύ των λιμνών Ουρμίγια και Βαν, στα οποία κατοικούν ακόμη και σήμερα. Αυτές οι φυλές το 700-800 π.χ. ονομάστηκαν Μήδες.
Από την εποχή αυτή και επί αιώνες ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν ενάντια στους Πέρσες, που βρίσκονταν πλησιέστερα και από την άλλη ενάντια στους Ασσύριους που είχαν εγκαταστήσει στη Μέση Ανατολή την πιο άγρια δουλοκτητική αυτοκρατορία.
Οι Μήδες για να προφυλαχθούν από τους Ασσύριους ίδρυσαν την ομοσπονδία των Μηδικών φυλών. Το 740 π.χ. με την καθοδήγηση του βασιλιά Διοκάσιου ίδρυσαν το Βασίλειο των Μήδων, και το 612 π.χ. στις 21 Μαρτίου κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Ασσυρίων Νινευή. Για 100 χρόνια οι Μήδες κυριαρχούσαν στην περιοχή όμως το 550 π.χ. δεν άντεξαν στις επιθέσεις των Περσών και ηττήθηκαν.
Στο Κουρδιστάν, τότε, μαζί με τους Πέρσες σχηματίσθηκαν πολλά αποικιοκρατικά κράτη. Έτσι αρχίζει για το Κουρδιστάν η περίοδος κατάληψης και κατοχής του.
Οι Πέρσες ηγεμόνευσαν στην περιοχή έως το 350 π.χ. Εκείνη την περίοδο οι Πέρσες δημιούργησαν μεγάλο στρατό και μέσω θαλάσσης έφτασαν στην Αθήνα και επιτέθηκαν στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο οι Πέρσες πριν φτάσουν έως την Αθήνα ζούσαν με τον πολιτισμό των Μήδων. Ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την εκστρατεία του ενάντια στους Πέρσες έφτασε έως το Κουρδιστάν όπου και νίκησε τους κατοίκους του. Από το 330 π.χ. στο Κουρδιστάν άρχισε η ηγεμονία των Ελλήνων. Ο Έλληνας ιστορικός Ξενοφών στο βιβλίο του "Η κάθοδος των Μυρίων" αναφέρει τους Κούρδους ως "Καρδούχους" και "Κούρδους".
Το 610 στην Αραβία εμφανίζεται το Ισλάμ. Ο Ισλαμισμός συνενώνει όλους τους Άραβες κάτω από τη σημαία του και αρχίζει να εξαπλώνεται. Έως τότε η βασική θρησκεία των Κούρδων είναι ο Ζωροαστρισμός. Στο Κουρδιστάν υπήρχαν αντιστάσεις ενάντια στον Ισλαμισμό. Αυτές οι αντιστάσεις και εξεγέρσεις καταπνίγονται στο αίμα από τον στρατό των Αράβων. Ο Ισλαμισμός στο Κουρδιστάν επιβάλλεται με τη βία. Οι Κούρδοι με την πάροδο του χρόνου χάνουν τη βασική τους θρησκεία και ταχύτατα εξισλαμίζονται. Από αυτή την περίοδο και μετά η ενότητα των Κούρδων σπάει και η ιστορία τους, ο πολιτισμός τους, ο φυσικός τους πλούτος λεηλατούνται.
Από τον 7ο έως τον 9ο αιώνα στους Άραβες είναι η περίοδος των Αβασσίδων. Γι' αυτό το λόγο οι Άραβες άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους ενώ η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αποδυναμωθεί. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε στο Κουρδιστάν συνθήκες ανεξαρτησίας. Οι Κούρδοι άρχοντες επωφελούμενοι από αυτό το κενό ίδρυσαν το "Κουρδικό κράτος Μερβανί". Αυτό το κράτος διατηρήθηκε από το 985 έως το 1087. Οι Κούρδοι αυτό το διάστημα αναπτύσσουν τον πολιτισμό, τις τέχνες και το εμπόριο. Οι κυβερνήσεις όμως που είχαν εξαραβισθεί και εκμουσουλμανισθεί έγιναν αιτία αυτό το κράτος να μην αναπτυχθεί.
Από τον 10ο αιώνα άρχισαν να έρχονται στην Ανατολή τα βάρβαρα Τουρκικά φύλα. Εκείνη την εποχή είχε επικρατήσει ξηρασία στην Κεντρική Ασία, εκεί όπου ήταν τα εδάφη τους, και εξαιτίας των επιδομών των Κινέζων αναγκάσθηκαν να μεταναστεύσουν. Όταν εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα απαρνήθηκαν τη θρησκεία τους που ήταν ο χαμανισμός και έγιναν Μουσουλμάνοι.
Τα κύρια χαρακτηριστικά των Τούρκων, οι οποίοι είχαν αποκοπεί από την παραγωγή, ήταν οι ληστείες, οι καταπατήσεις και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Την πρώτη περίοδο της εγκατάστασής τους, εξαιτίας των επιθέσεων Βυζαντινών και Μογγόλων, αναγκάστηκαν να προσεγγίσουν τους Κούρδους. Το 1660 όμως τα αποικιοκρατικά κράτη, Οθωμανικό, Αιγυπτιακό-Μαμελουκικό και το Ιρανικό των Σεφαείδων πολέμησαν για το ποιος θα κυριαρχήσει στο Κουρδιστάν. Το 1639 έγινε η σύναψη της συνθήκης Κασρή-Σιρίν, μεταξύ του Οθωμανικού κράτους και του Ιρανικού των Σεφαείδων, βάση της οποίας το Κουρδιστάν διαμελίστηκε στα δύο. Το Οθωμανικό κράτος προσεταιρίστηκε τους Σουνίτες Κούρδους, ενώ το Ιρανικό των Σεφαειδών τους Αλεβίτες Κούρδους, οι οποίοι πολέμησαν μεταξύ τους. Στις μάχες εκείνες σκοτώθηκαν πάνω από 100.000 Κούρδοι.
Τον 19ο αιώνα πραγματοποιήθηκαν εννέα μεγάλες εξεγέρσεις των Κούρδων ενάντια στους Οθωμανούς. Στο σύνολό τους αυτές οι εξεγέρσεις δεν είχαν πανεθνικό χαρακτήρα, αναπτύχθηκαν τμηματικά, ήταν περιφερειακές, ήταν εξεγέρσεις για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των Κούρδων αγάδων. Οι συνεχείς όμως εσωτερικές προδοσίες και έριδες στάθηκαν αιτία οι Οθωμανοί να καταπνίξουν στο αίμα αυτές τις εξεγέρσεις αποκεφαλίζοντας χιλιάδες Κούρδους. Ο αρχηγός της κάθε εξέγερσης συνελήφθη και δολοφονήθηκε. Εκατοντάδες-χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά χωρίς καμία διάκριση δολοφονήθηκαν. Οι εξεγέρσεις όμως των Κούρδων δεν σταμάτησαν. Το 1915 οι Οθωμανοί εξόρισαν περί τους 600.000 Κούρδους. Το Κουρδιστάν και η Αρμενία πυρπολήθηκαν και κατεδαφίστηκαν.
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι νικήτριες δυνάμεις μοίρασαν μεταξύ τους το Κουρδιστάν. Οι Τούρκοι βγήκαν νικητές δολοφονώντας τους λαούς. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξαπατώντας τους Κούρδους αγάδες και άρχοντες κέρδισε τη βοήθειά τους και μόλις έφθασε στο επιθυμητό για αυτόν αποτέλεσμα επέστρεψε και άρχισε τις δολοφονίες των Κούρδων.
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης διαμέλισε το Κουρδιστάν σε τέσσερα κομμάτια. Το Κουρδιστάν μοιράστηκε μεταξύ του Ιράν, της Τουρκίας, της Συρίας και του Ιράκ. Χαράζοντας πλαστά σύνορα χώρισαν τους Κούρδους μεταξύ τους. Μεταξύ των ετών 1923-1940 το Τουρκικό κράτος, ταυτόχρονα με το σχηματισμό του σε κράτος, επιτέθηκε εκ νέου στο Κουρδιστάν. Αυτή ήταν η νέα κατοχή του Κουρδιστάν. Οι Κεμαλιστές έβαλαν στόχο στα όρια του εθνικού τους όρκου να σχηματίσουν ένα ενιαίο έθνος και μία ενιαία αγορά.
Οι Κούρδοι δεν έγιναν αποδεκτοί από καμία πλευρά. Το 1923 οι Κεμαλιστές άρχισαν την εθνική και υλική φθορά των Κούρδων. Εφάρμοσαν στο Κουρδιστάν ένα εξοντωτικό φορολογικό σύστημα και εξανάγκασαν τους Κούρδους να υπηρετούν στον Τουρκικό στρατό. Άνοιξαν διόδους στο Κουρδιστάν που εξυπηρετούσαν τα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας.
Για να επιβάλλουν την τουρκική κουλτούρα και να κυριαρχήσουν σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο άρχισαν τις στρατιωτικές εισβολές. Οι προσπάθειές τους να κυριαρχήσουν με τη βία έγιναν αιτία να αντιδράσει ο Κουρδικός λαός. Η περίοδος 1923-1940, ήταν περίοδος εξεγέρσεων. Σε αυτά τα χρόνια πραγματοποιήθηκαν 27 εξεγέρσεις. Ήταν μήνυμα του Κουρδικού λαού ότι θέλει να ζήσει ελεύθερος και ανθρώπινα.
Η τουρκική κυριαρχία. Οι σφαγές
Η Τουρκική κυριαρχία άρχισε στο Κουρδιστάν τον ΧΙ αιώνα. Από τότε έκανε ο Κουρδικός λαός επαναστάσεις εναντίον αυτής της κυριαρχίας. Μετά όμως από αυτές τις επαναστάσεις τα Τουρκικά στρατεύματα έκαναν θηριώδης επιθέσεις στο Κουρδιστάν. Ο πληθυσμός σφάχτηκε, τα σπίτια κάηκαν και ισοπεδώθηκαν. Η θηριωδία που έζησαν είναι ζωντανή μέχρι σήμερα στη μνήμη του λαού και τη διηγείται με φόβο.
Όπως και στους άλλους λαούς οι σφαγές του Κουρδικού λαού εντάθηκαν την περίοδο του Αμπντουλχαμίτ. Μετά όμως ο Κουρδικός λαός βρέθηκε υπό την κυριαρχία του Κεμαλικού καθεστώτος. Από την εποχή του Ατατούρκ και ως το 1940 έζησε μεγάλες σφαγές.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο Αμπντουλχαμίτ στις σφαγές του Κουρδικού λαού είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Χρησιμοποίησε από τη μια μεριά το στρατό και από την άλλη τους "Hamidiye Alaylari". Αυτοί οι "Hamidiye Alaylari", ένοπλες δυνάμεις από δοσίλογους Κούρδους που δημιουργήθηκαν από το σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ, ήταν ειδικευμένοι για τις σφαγές των Κούρδων, Αρμενίων και άλλων μειονοτήτων. Και στην περίοδο όμως της κυβέρνησης των "Ittihat-i-Terakki" συνεχίστηκαν οι σφαγές του Κουρδικού λαού. Σήμερα τη θέση των "Hamidiye Alaylari" έχουν πάρει, Κούρδοι μισθοφόροι προδότες καθώς επίσης και μισθοφόροι από άλλες μειονότητες της Τουρκίας.
Αν παρατηρήσουμε τις πρακτικές που εφάρμοσαν τόσο στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου όσο και στους Αρμένιους θα δούμε ότι οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν και κατά του Κουρδικού λαού. Υπάρχει ένα εντελώς άγνωστο περιστατικό για το οποίο πρέπει να γράψουμε. Είναι ο ομαδικός εκπατρισμός των Κούρδων στην περίοδο του πολέμου μεταξύ 1914-1918. Οι εκπατρισμοί γίνονταν με το πρόσχημα της μεταφοράς στην ολοένα εντονότερη προέλαση των Ρώσων. Σκόπευαν να διασκορπίσουν τους Κούρδους μέσα στα Τουρκικά χωριά, να τους απομονώσουν από την παραδοσιακή τους ηγεσία και έτσι να αλλοιώσουν την εθνική τους ταυτότητα. Από τους 700.000 Κούρδους που εκπατρίστηκαν οι περισσότεροι πέθαναν. Όσοι επέζησαν επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Τις πλέον άγριες σφαγές έζησε ο Κουρδικός λαός στην περίοδο της Κεμαλικής κυριαρχίας. Σε αυτή τη φάση το Κουρδιστάν καταλαμβάνεται βήμα προς βήμα. Η κατοχή εδραιώνεται μόνο με τη βία του στρατού. Κουρδικά χωριά που εναντιώνονται σε αυτήν ισοπεδώνονται. Οι σφαγές του Ατατούρκ στο Κουρδιστάν ξεπερνούν σε θηριωδία τις μέχρι τότε σφαγές. Η κεμαλιστική κυριαρχία προσπαθούσε με σφαγές, εκφοβισμούς, απελάσεις να εξοντώσει τον Κουρδικό λαό. Αυτές οι σφαγές έγιναν με το πρόσχημα του "εκτοπισμού των άγριων Κούρδων" και οι εξεγέρσεις του Κουρδικού λαού λανσαρίστηκαν σαν "εξέγερση των αγρίων" για να μειώσουν τις αντιδράσεις στο ελάχιστο. Ο κόσμος άκουγε μόνο για τις "εξεγέρσεις των αγρίων".
Η πιο αιματηρή σφαγή του Μουσταφά Κεμάλ στο Κουρδιστάν έγινε στο Dersim το 1938. Κάτω από τις οδηγίες του Σεγίτ Ρίτσα άρχισε μια μεγάλη εξέγερση. Πραγματοποιήθηκαν δύο καταστροφικές εκστρατείες. Οι Κούρδοι αγωνιστές αντιστάθηκαν γενναία. Ο Τουρκικός στρατός πραγματοποίησε απάνθρωπες δολοφονίες με βαριά όπλα. Πάνω από 150.000 Κούρδοι, περισσότερο παιδιά, γυναίκες και γέροι δολοφονήθηκαν. Νεαρές γυναίκες και κορίτσια έπεσαν στους γκρεμούς του Ντερσίμ για να γλιτώσουν από τη θηριωδία. Ο ποταμός Μουνζούρ γέμισε από πτώματα και το χρώμα του έγινε κόκκινο. Η περιοχή άδειασε. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά την εκτόπιση. Στους Κούρδους απαγορεύτηκε για 10 χρόνια να πατήσουν αυτή τη γη. Αλλά και οι σφαγές στο Kocgiri, Palu-Genc-Hani και Agri-Zilon ήταν εξίσου απαίσιες.
Μαρτυρίες
Τα γεγονότα του 1937 επαναλήφθηκαν και το 1938. Αυτή τη φορά όμως έπρεπε ο Τουρκικός στρατός να επιτεθεί πιο βάναυσα. Στο σχέδιο που έγινε για να επιτευχθεί η υποδούλωση εκτός από τις σφαγές αναφέρονταν ότι έπρεπε να καταστραφεί και να ισοπεδωθεί κάθε εξεγερμένο χωριό.
Η ογδοντάχρονη Manez Akkaya παραθέτει στο περιοδικό "Nokta", με τις δικές της αφηγήσεις, μια ζωντανή σκηνή : "Ήμουν τότε νέα κοπέλα. Μία δύο φορές ήρθαν στρατιώτες στο χωριό μας και αργότερα έφυγαν πάλι. Δεν μας πείραξαν... Μία μέρα επέστρεψαν πάλι. Συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους του χωριού. Ήταν 200-300 άνθρωποι. Γυναίκες, παιδιά ήταν όλοι εκεί. Μας οδήγησαν όλους στο μύλο. Μας είπαν ότι ήθελαν να συγκεντρώσουν τα όπλα μας και ότι κατόπιν θα μας άφηναν ελεύθερους. Και όμως μας πήγαν στην όχθη του ποταμού και εκεί άρχισαν να μας σκοτώνουν. Σκότωσαν και τον άνδρα μου. Μόνο 3 από εμάς κατάφεραν να σωθούν. Εγώ είχα γαντζωθεί σε ένα δέντρο και γι' αυτό μπόρεσα να σωθώ. Μείναμε μέρες ολόκληρες κάτω από τα πτώματα. Δεν είχαμε πλέον κανένα φόβο...".
Μόνο ένα μέρος του πληθυσμού του Dersim μπόρεσε να διαφύγει της σφαγής και έτσι να σωθεί. Η μοίρα αυτών που δεν μπόρεσαν να διαφύγουν ήταν κοινή, δολοφονήθηκαν. Τελικά όσους επέζησαν των σφαγών τους εδίωξαν από την περιοχή. Σε ένα ντοκουμέντο της 27ης Σεπτεμβρίου 1938 που στάλθηκε από το Trabzon στην Αγγλία αναφέρεται : "Χιλιάδες Κούρδοι με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους δολοφονήθηκαν... Πολλοί ρίχνονταν στο Ευφράτη. Χιλιάδων ανθρώπων που κατοικούσαν στην περιοχή, και για τους οποίους πάρθηκαν λιγότερο θηριώδη μέτρα, κατασχέθηκαν όλα τα υπάρχοντά τους και στάλθηκαν προς διάφορες επαρχίες της Κεντρικής Ανατολίας". Με τη σφαγή στο Dersim έπεσε το τελευταίο κέντρο εξέγερσης και εδραιώθηκε η Τουρκική κυριαρχία στο Κουρδιστάν.
Τα χρόνια μεταξύ του 1940-1970 ήταν κατά την άποψη του Κουρδικού λαού χρόνια ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτή τη φορά ο στρατός έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο. Τη θέση του στρατού πήρε ο μηχανισμός αφομοίωσης του πληθυσμού. Η περίοδος 1940-1970 αποτελεί μία φάση κατά την οποία οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να απομακρύνουν το Κουρδιστάν από την πραγματική του ταυτότητα, να το εκτουρκίσουν. Οτιδήποτε είχε να κάνει με το Κουρδιστάν ακόμη και το όνομά του, θεωρούνταν απαγορευμένα. Όλα αποκτούν μία Τουρκική σφραγίδα. Το να μιλάς Κουρδικά, να γράφεις, να διαβάζεις Κουρδικά, να κυκλοφορείς με Κουρδικό όνομα, να λες "Είμαι Κούρδος", να καλλιεργείς την Κουρδική κουλτούρα, όλα είναι απαγορευμένα. Άμεσα συνδεδεμένα με τις αιματηρές σφαγές είναι και η σφαγή στη γλώσσα και την κουλτούρα.
Ο σκοπός των Κεμαλιστών ήταν να εκτουρκίσουν ολοκληρωτικά το Κουρδιστάν. Για το λόγο αυτό η Κουρδική ύπαρξη θα λεχθεί ότι σβήνεται και θα ειπωθεί χαρακτηριστικά : "δεν υπάρχει καμιά χώρα με το όνομα Κουρδιστάν ούτε και Κουρδικός λαός". Προσπαθούσαν δε να πείσουν ολόκληρο τον κόσμο γι' αυτό.
Μέχρι και σήμερα εξάλλου συνεχίζεται αυτή η άρνηση του Κουρδιστάν. Κατά την άποψη των Τούρκων κατακτητών "δεν υπάρχουν Κούρδοι υπάρχουν προφανώς ορεσίβιοι Τούρκοι". Ενώ στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους του κόσμου οι μειονότητες μπορούν να μιλούν τη γλώσσα τους και να ασκούν την κουλτούρα τους χωρίς δυσκολία, για τα 15 εκατομμύρια Κούρδων είναι απαγορευμένα από τον Τούρκο κατακτητή, η γλώσσα τους και η κουλτούρα τους. Αυτοί που δεν προσαρμόζονται σ αυτά υφίστανται ιδιαίτερα βαριές τιμωρίες.
Μέχρι το 1940 λοιπόν, πραγματοποιήθηκε η λεγόμενη "Μαύρη Γενοκτονία" των Κούρδων. Οι Τούρκοι πιστεύοντας ότι είχαν καταφέρει να νικήσουν αυτόν το λαό έλεγαν : "Θάψαμε το λεγόμενο Κουρδιστάν στο Αραράτ κάτω από το μπετόν". Από το 1940 και ύστερα αρχίζει μία νέα φάση στο σχέδιο αφανισμού του Κουρδικού λαού η οποία ονομάζεται "Λευκή Γενοκτονία" και αναφέρεται στον αφανισμό του πολιτισμού και της κουλτούρας των Κούρδων. Μέχρι το 1970 συνεχίζονταν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση η "Λευκή Γενοκτονία".
Ο Α. Οτσαλάν και η επανάσταση του ΡΚΚ
Το 1973 όμως στην καρδιά της Τουρκίας, στην Άγκυρα, ένας νεαρός φοιτητής των Πολιτικών Επιστημών ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο μετέπειτα γενικός γραμματέας και ιδρυτής του ΡΚΚ, μιλώντας στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου έθεσε για πρώτη φορά το θέμα της ύπαρξης δύο εθνών στην Τουρκία, το Τουρκικό και το Κουρδικό έθνος.
Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν συγκέντρωσε γύρω του μία ομάδα φίλων και άρχισε να αναλύει τι πρέπει να γίνει για να απελευθερωθεί το Κουρδιστάν από το βαρύ ζυγό της Τουρκικής αποικιοκρατίας. Η ομάδα των φίλων του Άπο περιελάμβανε δύο Τούρκους από τη Μαύρη Θάλασσα, τον Χακί Καρέρ, που σκοτώθηκε το 1977, και τον Κεμάλ Πιρ, που πέθανε σε απεργία πείνας στο Ντιγιαρμπακίρ το 1982.
Στις 27 Νοεμβρίου 1978 ιδρύθηκε το ΡΚΚ σε μία συγκέντρωση στο χωριό Φις στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ. Το 1979 ο Άπο που είχε καταλάβει ότι επίκειτο στρατιωτική επέμβαση άρχισε να γυρεύει καινούριες βάσεις στη Μέση Ανατολή από όπου θα ανέπτυσσε τον αγώνα. Παρά τις προφυλάξεις πολλά μέλη του ΡΚΚ συνελήφθησαν μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 ανάμεσα τους και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής.
Το κόμμα του ΡΚΚ γεννήθηκε σαν ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη δεκαετία του '70. Τότε, κάτω από την επίδραση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που έφτασαν στη νίκη στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, το επαναστατικό κύμα ανέβαινε σε όλο τον κόσμο ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος κλιμακώνονταν.
Το επαναστατικό κίνημα της νεολαίας στην Τουρκία παρουσίασε κινητικότητα, και στη διασπασμένη βάση της φεουδαρχικής δομής των φυλών στο Κουρδιστάν παρουσιάστηκε μια καινούρια ιδεολογική πολιτική τάση. Από την αρχή μέχρι τις μέρες μας το ΡΚΚ, το οποίο είναι εξ' ολοκλήρου στην πρακτική, στην σκέψη και το πνεύμα το αποτέλεσμα ενός υψηλού αγώνα, δημιουργικότητας και προνοητικότητας του Προέδρου Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ανάστησε τον Κουρδικό λαό που η Τουρκική αποικιοκρατία ήθελε να τον εξαφανίσει. Μπαίνοντας στο δρόμο της απελευθέρωσης διαγράφεται μία νέα και καθοριστική καμπή στην ιστορία του Κουρδιστάν.
Ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας που διεξάγεται υπό την ηγεσία του ΡΚΚ με τους χιλιάδες μάρτυρες, τους δεκάδες χιλιάδες αντάρτες και τους εκατοντάδες που εργάζονται στο μέτωπο, μεγαλώνοντας σαν χιονοστιβάδα αγκαλιάζει ολόκληρο τον Κουρδικό λαό. Ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης. Ο στόχος του ΡΚΚ συγκεκριμενοποιείται στην ακόλουθη φράση : "Να εμποδίσουμε την αποικιοκρατία πάνω στο Κουρδιστάν, να δώσουμε τέλος στην αντιδραστική ιμπεριαλιστική επίδρασή της, να εξαλείψουμε τα υπολείμματα του αναχρονισμού στο Κουρδιστάν, να ιδρύσουμε μία δημοκρατική εξουσία του λαού σε ένα ανεξάρτητο και ενωμένο Κουρδιστάν, να βαδίσουμε προς μία αταξική κοινωνία που θα είναι κομμάτι μιας προοδευτικής ανθρωπότητας".
Από τις πιο σημαντικές χρονολογίες του αγώνα, για την ελευθερία και ανεξαρτησία του Κουρδικού λαού, που διεξάγεται ακόμη και σήμερα υπό την ηγεσία του ΡΚΚ είναι οι παρακάτω :
α) Στις 25 Αυγούστου 1984 κατά την εισβολή στην περιοχή Ερούχ Σεμντιλί πέφτει η πρώτη σφαίρα του ανταρτοπόλεμου και κάνουν την εμφάνισή τους οι Απελευθερωτικές Δυνάμεις του Κουρδιστάν (ΗRK). Έτσι αρχίζει ο ένοπλος αγώνας και μία καινούρια φάση διεκδικήσεων με τη χρήση επαναστατικής βίας απέναντι στον ιστορικό εχθρό, ενώ συγχρόνως ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία των Κούρδων. Η επίθεση της 15ης Αυγούστου 1984 πραγματοποιήθηκε με την εντολή, τις εκτεταμένες προσπάθειες του εθνικού ηγέτη των Κούρδων Πρόεδρο Άπο και υπό τις διαταγές του μεγάλου διοικητή Αγκίτ (Μαχσούμ Κορκμάζ). Οι έφοδοι που πραγματοποιήθηκαν στο Ερούχ και το Σεμντιλί είχαν μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη του Κουρδιστάν, της Τουρκίας και ολόκληρου του κόσμου. Οι σφαίρες που ρίχτηκαν εκεί ήταν οι σφαίρες που ρίχτηκαν κατά της σκλαβιάς στην ιστορία των Κούρδων.
β) 21 Μαρτίου 1985. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κουρδιστάν (ERNK) διακηρύσσει την ένωση για πολιτικό και οργανωτικό αγώνα με στόχο τη λαϊκή δημοκρατία και την απελευθέρωση και αρχίζει πορεία για την δημιουργία του λαϊκού στρατού και την συγκρότηση της πολιτικής εξουσίας του Κουρδικού λαού.
Στόχος του ERNK είναι να οργανώσει τις διάφορες τάξεις και στρώματα του λαού σε ένα ενιαίο μέτωπο, να τον εκπαιδεύσει και να τον διαφωτίσει ώστε να δημιουργηθεί μια δυναμική εφεδρεία για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Κουρδικού λαού. Άλλοι στόχοι του ERNK είναι να οργανώσει πολιτικό- κοινωνικά τον λαό, να καταργήσει τις γλωσσικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές διαφορές, να εξασφαλίσει την ελεύθερη ανάπτυξη και έκφραση, να επιτύχει την εθνική ένωση σε όλο το Κουρδιστάν, στην Τουρκία, στις μητροπόλεις της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και όπου υπάρχει Κουρδικός λαός. Επίσης να εξασφαλίσει την ελεύθερη έκφραση όλων των μειονοτήτων, στοχεύει στην επαναστατικότητα του πνεύματος και της σκέψης του λαού ώστε να αναγεννηθεί και να εφαρμόσει τη λαϊκή εξουσία. Τέλος στοχεύει να ιδρύσει ένα αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο σε όλο τον κόσμο, κάνοντας συνασπισμό με όλες τις ομάδες, τα κόμματα και τις ενώσεις του κόσμου.
γ) 25-30 Οκτωβρίου 1986. Γίνεται το 3ο συνέδριο του ΡΚΚ. Το κεντρικό μήνυμα του συνεδρίου εκφράζεται μέσα από την ακόλουθη πρόταση : "Το ζήτημα που λύνουμε δεν είναι η στιγμή αλλά η ιστορία. Δεν είναι οι τάξεις αλλά η κοινωνία". Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Κουρδιστάν (ARGK) κάνει την πρώτη εμφάνισή του. Το ARGK είναι ο εθνικός λαϊκός στρατός που διεξάγει τον ανταρτοπόλεμο. Είναι ο λαϊκός στρατός για την εγκαθίδρυση του Ενωμένου και Ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Χρησιμοποιεί τον ένοπλο αγώνα κατά του Τουρκικού κράτους, το οποίο προσπαθεί να διαγράψει τον Κουρδικό λαό από την ιστορία με βασανιστήρια, σφαγές, με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του εδάφους και του υπεδάφους κάνοντας το Κουρδιστάν αποικία του.
δ) 20 Μαρτίου 1990. Ο Κουρδικός λαός πραγματοποιεί εξέγερση στο Τσίζρε.
ε) 17 Μαρτίου 1993. Ο ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτζαλάν προτείνει την κατάπαυση του πυρός η οποία δεν έγινε σεβαστή και δεν τηρήθηκε από το Τουρκικό κράτος.
στ) 31 Μαρτίου 1995. Λειτούργησε το τηλεοπτικό κανάλι MED TV με σκοπό να γίνει τα αυτιά, το στόμα και τα μάτια του Κουρδικού λαού, να ανακοινώσει σε όλο τον κόσμο τα βάσανα, τις δυστυχίες και τις χαρές του Κουρδικού λαού και να γίνει μέσο έκφρασης όλων των καταπιεσμένων λαών της Μέσης Ανατολής. Η MED TV εκπέμπει δορυφορικά σε 28 χώρες.
ζ) Στις 12 Απριλίου 1995 διακηρύχθηκε η ίδρυση του εξόριστου Κουρδικού Κοινοβουλίου που αποτελεί τον πυρήνα της λαϊκής εξουσίας. η) Στις 14 Δεκεμβρίου 1995 για δεύτερη φορά και στοχεύοντας εκ νέου στην ειρηνική λύση του προβλήματος ο ηγέτης του ΡΚΚ απευθύνει έκκληση για την κατάπαυση του πυρός στο Νότιο Κουρδιστάν προς το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν και στο Βόρειο Κουρδιστάν προς το Τουρκικό κράτος.
Από την εποχή αυτή και επί αιώνες ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν ενάντια στους Πέρσες, που βρίσκονταν πλησιέστερα και από την άλλη ενάντια στους Ασσύριους που είχαν εγκαταστήσει στη Μέση Ανατολή την πιο άγρια δουλοκτητική αυτοκρατορία.
Οι Μήδες για να προφυλαχθούν από τους Ασσύριους ίδρυσαν την ομοσπονδία των Μηδικών φυλών. Το 740 π.χ. με την καθοδήγηση του βασιλιά Διοκάσιου ίδρυσαν το Βασίλειο των Μήδων, και το 612 π.χ. στις 21 Μαρτίου κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Ασσυρίων Νινευή. Για 100 χρόνια οι Μήδες κυριαρχούσαν στην περιοχή όμως το 550 π.χ. δεν άντεξαν στις επιθέσεις των Περσών και ηττήθηκαν.
Στο Κουρδιστάν, τότε, μαζί με τους Πέρσες σχηματίσθηκαν πολλά αποικιοκρατικά κράτη. Έτσι αρχίζει για το Κουρδιστάν η περίοδος κατάληψης και κατοχής του.
Οι Πέρσες ηγεμόνευσαν στην περιοχή έως το 350 π.χ. Εκείνη την περίοδο οι Πέρσες δημιούργησαν μεγάλο στρατό και μέσω θαλάσσης έφτασαν στην Αθήνα και επιτέθηκαν στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο οι Πέρσες πριν φτάσουν έως την Αθήνα ζούσαν με τον πολιτισμό των Μήδων. Ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την εκστρατεία του ενάντια στους Πέρσες έφτασε έως το Κουρδιστάν όπου και νίκησε τους κατοίκους του. Από το 330 π.χ. στο Κουρδιστάν άρχισε η ηγεμονία των Ελλήνων. Ο Έλληνας ιστορικός Ξενοφών στο βιβλίο του "Η κάθοδος των Μυρίων" αναφέρει τους Κούρδους ως "Καρδούχους" και "Κούρδους".
Το 610 στην Αραβία εμφανίζεται το Ισλάμ. Ο Ισλαμισμός συνενώνει όλους τους Άραβες κάτω από τη σημαία του και αρχίζει να εξαπλώνεται. Έως τότε η βασική θρησκεία των Κούρδων είναι ο Ζωροαστρισμός. Στο Κουρδιστάν υπήρχαν αντιστάσεις ενάντια στον Ισλαμισμό. Αυτές οι αντιστάσεις και εξεγέρσεις καταπνίγονται στο αίμα από τον στρατό των Αράβων. Ο Ισλαμισμός στο Κουρδιστάν επιβάλλεται με τη βία. Οι Κούρδοι με την πάροδο του χρόνου χάνουν τη βασική τους θρησκεία και ταχύτατα εξισλαμίζονται. Από αυτή την περίοδο και μετά η ενότητα των Κούρδων σπάει και η ιστορία τους, ο πολιτισμός τους, ο φυσικός τους πλούτος λεηλατούνται.
Από τον 7ο έως τον 9ο αιώνα στους Άραβες είναι η περίοδος των Αβασσίδων. Γι' αυτό το λόγο οι Άραβες άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους ενώ η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αποδυναμωθεί. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε στο Κουρδιστάν συνθήκες ανεξαρτησίας. Οι Κούρδοι άρχοντες επωφελούμενοι από αυτό το κενό ίδρυσαν το "Κουρδικό κράτος Μερβανί". Αυτό το κράτος διατηρήθηκε από το 985 έως το 1087. Οι Κούρδοι αυτό το διάστημα αναπτύσσουν τον πολιτισμό, τις τέχνες και το εμπόριο. Οι κυβερνήσεις όμως που είχαν εξαραβισθεί και εκμουσουλμανισθεί έγιναν αιτία αυτό το κράτος να μην αναπτυχθεί.
Από τον 10ο αιώνα άρχισαν να έρχονται στην Ανατολή τα βάρβαρα Τουρκικά φύλα. Εκείνη την εποχή είχε επικρατήσει ξηρασία στην Κεντρική Ασία, εκεί όπου ήταν τα εδάφη τους, και εξαιτίας των επιδομών των Κινέζων αναγκάσθηκαν να μεταναστεύσουν. Όταν εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα απαρνήθηκαν τη θρησκεία τους που ήταν ο χαμανισμός και έγιναν Μουσουλμάνοι.
Τα κύρια χαρακτηριστικά των Τούρκων, οι οποίοι είχαν αποκοπεί από την παραγωγή, ήταν οι ληστείες, οι καταπατήσεις και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Την πρώτη περίοδο της εγκατάστασής τους, εξαιτίας των επιθέσεων Βυζαντινών και Μογγόλων, αναγκάστηκαν να προσεγγίσουν τους Κούρδους. Το 1660 όμως τα αποικιοκρατικά κράτη, Οθωμανικό, Αιγυπτιακό-Μαμελουκικό και το Ιρανικό των Σεφαείδων πολέμησαν για το ποιος θα κυριαρχήσει στο Κουρδιστάν. Το 1639 έγινε η σύναψη της συνθήκης Κασρή-Σιρίν, μεταξύ του Οθωμανικού κράτους και του Ιρανικού των Σεφαείδων, βάση της οποίας το Κουρδιστάν διαμελίστηκε στα δύο. Το Οθωμανικό κράτος προσεταιρίστηκε τους Σουνίτες Κούρδους, ενώ το Ιρανικό των Σεφαειδών τους Αλεβίτες Κούρδους, οι οποίοι πολέμησαν μεταξύ τους. Στις μάχες εκείνες σκοτώθηκαν πάνω από 100.000 Κούρδοι.
Τον 19ο αιώνα πραγματοποιήθηκαν εννέα μεγάλες εξεγέρσεις των Κούρδων ενάντια στους Οθωμανούς. Στο σύνολό τους αυτές οι εξεγέρσεις δεν είχαν πανεθνικό χαρακτήρα, αναπτύχθηκαν τμηματικά, ήταν περιφερειακές, ήταν εξεγέρσεις για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των Κούρδων αγάδων. Οι συνεχείς όμως εσωτερικές προδοσίες και έριδες στάθηκαν αιτία οι Οθωμανοί να καταπνίξουν στο αίμα αυτές τις εξεγέρσεις αποκεφαλίζοντας χιλιάδες Κούρδους. Ο αρχηγός της κάθε εξέγερσης συνελήφθη και δολοφονήθηκε. Εκατοντάδες-χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά χωρίς καμία διάκριση δολοφονήθηκαν. Οι εξεγέρσεις όμως των Κούρδων δεν σταμάτησαν. Το 1915 οι Οθωμανοί εξόρισαν περί τους 600.000 Κούρδους. Το Κουρδιστάν και η Αρμενία πυρπολήθηκαν και κατεδαφίστηκαν.
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι νικήτριες δυνάμεις μοίρασαν μεταξύ τους το Κουρδιστάν. Οι Τούρκοι βγήκαν νικητές δολοφονώντας τους λαούς. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξαπατώντας τους Κούρδους αγάδες και άρχοντες κέρδισε τη βοήθειά τους και μόλις έφθασε στο επιθυμητό για αυτόν αποτέλεσμα επέστρεψε και άρχισε τις δολοφονίες των Κούρδων.
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης διαμέλισε το Κουρδιστάν σε τέσσερα κομμάτια. Το Κουρδιστάν μοιράστηκε μεταξύ του Ιράν, της Τουρκίας, της Συρίας και του Ιράκ. Χαράζοντας πλαστά σύνορα χώρισαν τους Κούρδους μεταξύ τους. Μεταξύ των ετών 1923-1940 το Τουρκικό κράτος, ταυτόχρονα με το σχηματισμό του σε κράτος, επιτέθηκε εκ νέου στο Κουρδιστάν. Αυτή ήταν η νέα κατοχή του Κουρδιστάν. Οι Κεμαλιστές έβαλαν στόχο στα όρια του εθνικού τους όρκου να σχηματίσουν ένα ενιαίο έθνος και μία ενιαία αγορά.
Οι Κούρδοι δεν έγιναν αποδεκτοί από καμία πλευρά. Το 1923 οι Κεμαλιστές άρχισαν την εθνική και υλική φθορά των Κούρδων. Εφάρμοσαν στο Κουρδιστάν ένα εξοντωτικό φορολογικό σύστημα και εξανάγκασαν τους Κούρδους να υπηρετούν στον Τουρκικό στρατό. Άνοιξαν διόδους στο Κουρδιστάν που εξυπηρετούσαν τα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας.
Για να επιβάλλουν την τουρκική κουλτούρα και να κυριαρχήσουν σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο άρχισαν τις στρατιωτικές εισβολές. Οι προσπάθειές τους να κυριαρχήσουν με τη βία έγιναν αιτία να αντιδράσει ο Κουρδικός λαός. Η περίοδος 1923-1940, ήταν περίοδος εξεγέρσεων. Σε αυτά τα χρόνια πραγματοποιήθηκαν 27 εξεγέρσεις. Ήταν μήνυμα του Κουρδικού λαού ότι θέλει να ζήσει ελεύθερος και ανθρώπινα.
Η τουρκική κυριαρχία. Οι σφαγές
Η Τουρκική κυριαρχία άρχισε στο Κουρδιστάν τον ΧΙ αιώνα. Από τότε έκανε ο Κουρδικός λαός επαναστάσεις εναντίον αυτής της κυριαρχίας. Μετά όμως από αυτές τις επαναστάσεις τα Τουρκικά στρατεύματα έκαναν θηριώδης επιθέσεις στο Κουρδιστάν. Ο πληθυσμός σφάχτηκε, τα σπίτια κάηκαν και ισοπεδώθηκαν. Η θηριωδία που έζησαν είναι ζωντανή μέχρι σήμερα στη μνήμη του λαού και τη διηγείται με φόβο.
Όπως και στους άλλους λαούς οι σφαγές του Κουρδικού λαού εντάθηκαν την περίοδο του Αμπντουλχαμίτ. Μετά όμως ο Κουρδικός λαός βρέθηκε υπό την κυριαρχία του Κεμαλικού καθεστώτος. Από την εποχή του Ατατούρκ και ως το 1940 έζησε μεγάλες σφαγές.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο Αμπντουλχαμίτ στις σφαγές του Κουρδικού λαού είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Χρησιμοποίησε από τη μια μεριά το στρατό και από την άλλη τους "Hamidiye Alaylari". Αυτοί οι "Hamidiye Alaylari", ένοπλες δυνάμεις από δοσίλογους Κούρδους που δημιουργήθηκαν από το σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ, ήταν ειδικευμένοι για τις σφαγές των Κούρδων, Αρμενίων και άλλων μειονοτήτων. Και στην περίοδο όμως της κυβέρνησης των "Ittihat-i-Terakki" συνεχίστηκαν οι σφαγές του Κουρδικού λαού. Σήμερα τη θέση των "Hamidiye Alaylari" έχουν πάρει, Κούρδοι μισθοφόροι προδότες καθώς επίσης και μισθοφόροι από άλλες μειονότητες της Τουρκίας.
Αν παρατηρήσουμε τις πρακτικές που εφάρμοσαν τόσο στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου όσο και στους Αρμένιους θα δούμε ότι οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν και κατά του Κουρδικού λαού. Υπάρχει ένα εντελώς άγνωστο περιστατικό για το οποίο πρέπει να γράψουμε. Είναι ο ομαδικός εκπατρισμός των Κούρδων στην περίοδο του πολέμου μεταξύ 1914-1918. Οι εκπατρισμοί γίνονταν με το πρόσχημα της μεταφοράς στην ολοένα εντονότερη προέλαση των Ρώσων. Σκόπευαν να διασκορπίσουν τους Κούρδους μέσα στα Τουρκικά χωριά, να τους απομονώσουν από την παραδοσιακή τους ηγεσία και έτσι να αλλοιώσουν την εθνική τους ταυτότητα. Από τους 700.000 Κούρδους που εκπατρίστηκαν οι περισσότεροι πέθαναν. Όσοι επέζησαν επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Τις πλέον άγριες σφαγές έζησε ο Κουρδικός λαός στην περίοδο της Κεμαλικής κυριαρχίας. Σε αυτή τη φάση το Κουρδιστάν καταλαμβάνεται βήμα προς βήμα. Η κατοχή εδραιώνεται μόνο με τη βία του στρατού. Κουρδικά χωριά που εναντιώνονται σε αυτήν ισοπεδώνονται. Οι σφαγές του Ατατούρκ στο Κουρδιστάν ξεπερνούν σε θηριωδία τις μέχρι τότε σφαγές. Η κεμαλιστική κυριαρχία προσπαθούσε με σφαγές, εκφοβισμούς, απελάσεις να εξοντώσει τον Κουρδικό λαό. Αυτές οι σφαγές έγιναν με το πρόσχημα του "εκτοπισμού των άγριων Κούρδων" και οι εξεγέρσεις του Κουρδικού λαού λανσαρίστηκαν σαν "εξέγερση των αγρίων" για να μειώσουν τις αντιδράσεις στο ελάχιστο. Ο κόσμος άκουγε μόνο για τις "εξεγέρσεις των αγρίων".
Η πιο αιματηρή σφαγή του Μουσταφά Κεμάλ στο Κουρδιστάν έγινε στο Dersim το 1938. Κάτω από τις οδηγίες του Σεγίτ Ρίτσα άρχισε μια μεγάλη εξέγερση. Πραγματοποιήθηκαν δύο καταστροφικές εκστρατείες. Οι Κούρδοι αγωνιστές αντιστάθηκαν γενναία. Ο Τουρκικός στρατός πραγματοποίησε απάνθρωπες δολοφονίες με βαριά όπλα. Πάνω από 150.000 Κούρδοι, περισσότερο παιδιά, γυναίκες και γέροι δολοφονήθηκαν. Νεαρές γυναίκες και κορίτσια έπεσαν στους γκρεμούς του Ντερσίμ για να γλιτώσουν από τη θηριωδία. Ο ποταμός Μουνζούρ γέμισε από πτώματα και το χρώμα του έγινε κόκκινο. Η περιοχή άδειασε. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά την εκτόπιση. Στους Κούρδους απαγορεύτηκε για 10 χρόνια να πατήσουν αυτή τη γη. Αλλά και οι σφαγές στο Kocgiri, Palu-Genc-Hani και Agri-Zilon ήταν εξίσου απαίσιες.
Μαρτυρίες
Τα γεγονότα του 1937 επαναλήφθηκαν και το 1938. Αυτή τη φορά όμως έπρεπε ο Τουρκικός στρατός να επιτεθεί πιο βάναυσα. Στο σχέδιο που έγινε για να επιτευχθεί η υποδούλωση εκτός από τις σφαγές αναφέρονταν ότι έπρεπε να καταστραφεί και να ισοπεδωθεί κάθε εξεγερμένο χωριό.
Η ογδοντάχρονη Manez Akkaya παραθέτει στο περιοδικό "Nokta", με τις δικές της αφηγήσεις, μια ζωντανή σκηνή : "Ήμουν τότε νέα κοπέλα. Μία δύο φορές ήρθαν στρατιώτες στο χωριό μας και αργότερα έφυγαν πάλι. Δεν μας πείραξαν... Μία μέρα επέστρεψαν πάλι. Συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους του χωριού. Ήταν 200-300 άνθρωποι. Γυναίκες, παιδιά ήταν όλοι εκεί. Μας οδήγησαν όλους στο μύλο. Μας είπαν ότι ήθελαν να συγκεντρώσουν τα όπλα μας και ότι κατόπιν θα μας άφηναν ελεύθερους. Και όμως μας πήγαν στην όχθη του ποταμού και εκεί άρχισαν να μας σκοτώνουν. Σκότωσαν και τον άνδρα μου. Μόνο 3 από εμάς κατάφεραν να σωθούν. Εγώ είχα γαντζωθεί σε ένα δέντρο και γι' αυτό μπόρεσα να σωθώ. Μείναμε μέρες ολόκληρες κάτω από τα πτώματα. Δεν είχαμε πλέον κανένα φόβο...".
Μόνο ένα μέρος του πληθυσμού του Dersim μπόρεσε να διαφύγει της σφαγής και έτσι να σωθεί. Η μοίρα αυτών που δεν μπόρεσαν να διαφύγουν ήταν κοινή, δολοφονήθηκαν. Τελικά όσους επέζησαν των σφαγών τους εδίωξαν από την περιοχή. Σε ένα ντοκουμέντο της 27ης Σεπτεμβρίου 1938 που στάλθηκε από το Trabzon στην Αγγλία αναφέρεται : "Χιλιάδες Κούρδοι με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους δολοφονήθηκαν... Πολλοί ρίχνονταν στο Ευφράτη. Χιλιάδων ανθρώπων που κατοικούσαν στην περιοχή, και για τους οποίους πάρθηκαν λιγότερο θηριώδη μέτρα, κατασχέθηκαν όλα τα υπάρχοντά τους και στάλθηκαν προς διάφορες επαρχίες της Κεντρικής Ανατολίας". Με τη σφαγή στο Dersim έπεσε το τελευταίο κέντρο εξέγερσης και εδραιώθηκε η Τουρκική κυριαρχία στο Κουρδιστάν.
Τα χρόνια μεταξύ του 1940-1970 ήταν κατά την άποψη του Κουρδικού λαού χρόνια ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτή τη φορά ο στρατός έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο. Τη θέση του στρατού πήρε ο μηχανισμός αφομοίωσης του πληθυσμού. Η περίοδος 1940-1970 αποτελεί μία φάση κατά την οποία οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να απομακρύνουν το Κουρδιστάν από την πραγματική του ταυτότητα, να το εκτουρκίσουν. Οτιδήποτε είχε να κάνει με το Κουρδιστάν ακόμη και το όνομά του, θεωρούνταν απαγορευμένα. Όλα αποκτούν μία Τουρκική σφραγίδα. Το να μιλάς Κουρδικά, να γράφεις, να διαβάζεις Κουρδικά, να κυκλοφορείς με Κουρδικό όνομα, να λες "Είμαι Κούρδος", να καλλιεργείς την Κουρδική κουλτούρα, όλα είναι απαγορευμένα. Άμεσα συνδεδεμένα με τις αιματηρές σφαγές είναι και η σφαγή στη γλώσσα και την κουλτούρα.
Ο σκοπός των Κεμαλιστών ήταν να εκτουρκίσουν ολοκληρωτικά το Κουρδιστάν. Για το λόγο αυτό η Κουρδική ύπαρξη θα λεχθεί ότι σβήνεται και θα ειπωθεί χαρακτηριστικά : "δεν υπάρχει καμιά χώρα με το όνομα Κουρδιστάν ούτε και Κουρδικός λαός". Προσπαθούσαν δε να πείσουν ολόκληρο τον κόσμο γι' αυτό.
Μέχρι και σήμερα εξάλλου συνεχίζεται αυτή η άρνηση του Κουρδιστάν. Κατά την άποψη των Τούρκων κατακτητών "δεν υπάρχουν Κούρδοι υπάρχουν προφανώς ορεσίβιοι Τούρκοι". Ενώ στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους του κόσμου οι μειονότητες μπορούν να μιλούν τη γλώσσα τους και να ασκούν την κουλτούρα τους χωρίς δυσκολία, για τα 15 εκατομμύρια Κούρδων είναι απαγορευμένα από τον Τούρκο κατακτητή, η γλώσσα τους και η κουλτούρα τους. Αυτοί που δεν προσαρμόζονται σ αυτά υφίστανται ιδιαίτερα βαριές τιμωρίες.
Μέχρι το 1940 λοιπόν, πραγματοποιήθηκε η λεγόμενη "Μαύρη Γενοκτονία" των Κούρδων. Οι Τούρκοι πιστεύοντας ότι είχαν καταφέρει να νικήσουν αυτόν το λαό έλεγαν : "Θάψαμε το λεγόμενο Κουρδιστάν στο Αραράτ κάτω από το μπετόν". Από το 1940 και ύστερα αρχίζει μία νέα φάση στο σχέδιο αφανισμού του Κουρδικού λαού η οποία ονομάζεται "Λευκή Γενοκτονία" και αναφέρεται στον αφανισμό του πολιτισμού και της κουλτούρας των Κούρδων. Μέχρι το 1970 συνεχίζονταν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση η "Λευκή Γενοκτονία".
Ο Α. Οτσαλάν και η επανάσταση του ΡΚΚ
Το 1973 όμως στην καρδιά της Τουρκίας, στην Άγκυρα, ένας νεαρός φοιτητής των Πολιτικών Επιστημών ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο μετέπειτα γενικός γραμματέας και ιδρυτής του ΡΚΚ, μιλώντας στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου έθεσε για πρώτη φορά το θέμα της ύπαρξης δύο εθνών στην Τουρκία, το Τουρκικό και το Κουρδικό έθνος.
Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν συγκέντρωσε γύρω του μία ομάδα φίλων και άρχισε να αναλύει τι πρέπει να γίνει για να απελευθερωθεί το Κουρδιστάν από το βαρύ ζυγό της Τουρκικής αποικιοκρατίας. Η ομάδα των φίλων του Άπο περιελάμβανε δύο Τούρκους από τη Μαύρη Θάλασσα, τον Χακί Καρέρ, που σκοτώθηκε το 1977, και τον Κεμάλ Πιρ, που πέθανε σε απεργία πείνας στο Ντιγιαρμπακίρ το 1982.
Στις 27 Νοεμβρίου 1978 ιδρύθηκε το ΡΚΚ σε μία συγκέντρωση στο χωριό Φις στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ. Το 1979 ο Άπο που είχε καταλάβει ότι επίκειτο στρατιωτική επέμβαση άρχισε να γυρεύει καινούριες βάσεις στη Μέση Ανατολή από όπου θα ανέπτυσσε τον αγώνα. Παρά τις προφυλάξεις πολλά μέλη του ΡΚΚ συνελήφθησαν μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 ανάμεσα τους και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής.
Το κόμμα του ΡΚΚ γεννήθηκε σαν ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη δεκαετία του '70. Τότε, κάτω από την επίδραση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που έφτασαν στη νίκη στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, το επαναστατικό κύμα ανέβαινε σε όλο τον κόσμο ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος κλιμακώνονταν.
Το επαναστατικό κίνημα της νεολαίας στην Τουρκία παρουσίασε κινητικότητα, και στη διασπασμένη βάση της φεουδαρχικής δομής των φυλών στο Κουρδιστάν παρουσιάστηκε μια καινούρια ιδεολογική πολιτική τάση. Από την αρχή μέχρι τις μέρες μας το ΡΚΚ, το οποίο είναι εξ' ολοκλήρου στην πρακτική, στην σκέψη και το πνεύμα το αποτέλεσμα ενός υψηλού αγώνα, δημιουργικότητας και προνοητικότητας του Προέδρου Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ανάστησε τον Κουρδικό λαό που η Τουρκική αποικιοκρατία ήθελε να τον εξαφανίσει. Μπαίνοντας στο δρόμο της απελευθέρωσης διαγράφεται μία νέα και καθοριστική καμπή στην ιστορία του Κουρδιστάν.
Ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας που διεξάγεται υπό την ηγεσία του ΡΚΚ με τους χιλιάδες μάρτυρες, τους δεκάδες χιλιάδες αντάρτες και τους εκατοντάδες που εργάζονται στο μέτωπο, μεγαλώνοντας σαν χιονοστιβάδα αγκαλιάζει ολόκληρο τον Κουρδικό λαό. Ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης. Ο στόχος του ΡΚΚ συγκεκριμενοποιείται στην ακόλουθη φράση : "Να εμποδίσουμε την αποικιοκρατία πάνω στο Κουρδιστάν, να δώσουμε τέλος στην αντιδραστική ιμπεριαλιστική επίδρασή της, να εξαλείψουμε τα υπολείμματα του αναχρονισμού στο Κουρδιστάν, να ιδρύσουμε μία δημοκρατική εξουσία του λαού σε ένα ανεξάρτητο και ενωμένο Κουρδιστάν, να βαδίσουμε προς μία αταξική κοινωνία που θα είναι κομμάτι μιας προοδευτικής ανθρωπότητας".
Από τις πιο σημαντικές χρονολογίες του αγώνα, για την ελευθερία και ανεξαρτησία του Κουρδικού λαού, που διεξάγεται ακόμη και σήμερα υπό την ηγεσία του ΡΚΚ είναι οι παρακάτω :
α) Στις 25 Αυγούστου 1984 κατά την εισβολή στην περιοχή Ερούχ Σεμντιλί πέφτει η πρώτη σφαίρα του ανταρτοπόλεμου και κάνουν την εμφάνισή τους οι Απελευθερωτικές Δυνάμεις του Κουρδιστάν (ΗRK). Έτσι αρχίζει ο ένοπλος αγώνας και μία καινούρια φάση διεκδικήσεων με τη χρήση επαναστατικής βίας απέναντι στον ιστορικό εχθρό, ενώ συγχρόνως ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία των Κούρδων. Η επίθεση της 15ης Αυγούστου 1984 πραγματοποιήθηκε με την εντολή, τις εκτεταμένες προσπάθειες του εθνικού ηγέτη των Κούρδων Πρόεδρο Άπο και υπό τις διαταγές του μεγάλου διοικητή Αγκίτ (Μαχσούμ Κορκμάζ). Οι έφοδοι που πραγματοποιήθηκαν στο Ερούχ και το Σεμντιλί είχαν μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη του Κουρδιστάν, της Τουρκίας και ολόκληρου του κόσμου. Οι σφαίρες που ρίχτηκαν εκεί ήταν οι σφαίρες που ρίχτηκαν κατά της σκλαβιάς στην ιστορία των Κούρδων.
β) 21 Μαρτίου 1985. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κουρδιστάν (ERNK) διακηρύσσει την ένωση για πολιτικό και οργανωτικό αγώνα με στόχο τη λαϊκή δημοκρατία και την απελευθέρωση και αρχίζει πορεία για την δημιουργία του λαϊκού στρατού και την συγκρότηση της πολιτικής εξουσίας του Κουρδικού λαού.
Στόχος του ERNK είναι να οργανώσει τις διάφορες τάξεις και στρώματα του λαού σε ένα ενιαίο μέτωπο, να τον εκπαιδεύσει και να τον διαφωτίσει ώστε να δημιουργηθεί μια δυναμική εφεδρεία για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Κουρδικού λαού. Άλλοι στόχοι του ERNK είναι να οργανώσει πολιτικό- κοινωνικά τον λαό, να καταργήσει τις γλωσσικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές διαφορές, να εξασφαλίσει την ελεύθερη ανάπτυξη και έκφραση, να επιτύχει την εθνική ένωση σε όλο το Κουρδιστάν, στην Τουρκία, στις μητροπόλεις της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και όπου υπάρχει Κουρδικός λαός. Επίσης να εξασφαλίσει την ελεύθερη έκφραση όλων των μειονοτήτων, στοχεύει στην επαναστατικότητα του πνεύματος και της σκέψης του λαού ώστε να αναγεννηθεί και να εφαρμόσει τη λαϊκή εξουσία. Τέλος στοχεύει να ιδρύσει ένα αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο σε όλο τον κόσμο, κάνοντας συνασπισμό με όλες τις ομάδες, τα κόμματα και τις ενώσεις του κόσμου.
γ) 25-30 Οκτωβρίου 1986. Γίνεται το 3ο συνέδριο του ΡΚΚ. Το κεντρικό μήνυμα του συνεδρίου εκφράζεται μέσα από την ακόλουθη πρόταση : "Το ζήτημα που λύνουμε δεν είναι η στιγμή αλλά η ιστορία. Δεν είναι οι τάξεις αλλά η κοινωνία". Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Κουρδιστάν (ARGK) κάνει την πρώτη εμφάνισή του. Το ARGK είναι ο εθνικός λαϊκός στρατός που διεξάγει τον ανταρτοπόλεμο. Είναι ο λαϊκός στρατός για την εγκαθίδρυση του Ενωμένου και Ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Χρησιμοποιεί τον ένοπλο αγώνα κατά του Τουρκικού κράτους, το οποίο προσπαθεί να διαγράψει τον Κουρδικό λαό από την ιστορία με βασανιστήρια, σφαγές, με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του εδάφους και του υπεδάφους κάνοντας το Κουρδιστάν αποικία του.
δ) 20 Μαρτίου 1990. Ο Κουρδικός λαός πραγματοποιεί εξέγερση στο Τσίζρε.
ε) 17 Μαρτίου 1993. Ο ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτζαλάν προτείνει την κατάπαυση του πυρός η οποία δεν έγινε σεβαστή και δεν τηρήθηκε από το Τουρκικό κράτος.
στ) 31 Μαρτίου 1995. Λειτούργησε το τηλεοπτικό κανάλι MED TV με σκοπό να γίνει τα αυτιά, το στόμα και τα μάτια του Κουρδικού λαού, να ανακοινώσει σε όλο τον κόσμο τα βάσανα, τις δυστυχίες και τις χαρές του Κουρδικού λαού και να γίνει μέσο έκφρασης όλων των καταπιεσμένων λαών της Μέσης Ανατολής. Η MED TV εκπέμπει δορυφορικά σε 28 χώρες.
ζ) Στις 12 Απριλίου 1995 διακηρύχθηκε η ίδρυση του εξόριστου Κουρδικού Κοινοβουλίου που αποτελεί τον πυρήνα της λαϊκής εξουσίας. η) Στις 14 Δεκεμβρίου 1995 για δεύτερη φορά και στοχεύοντας εκ νέου στην ειρηνική λύση του προβλήματος ο ηγέτης του ΡΚΚ απευθύνει έκκληση για την κατάπαυση του πυρός στο Νότιο Κουρδιστάν προς το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν και στο Βόρειο Κουρδιστάν προς το Τουρκικό κράτος.
Free Speech Protests in Kurdistan
More than a thousand protesters took to the main street in Erbil, the Kurdish regional capital, to condemn a new law requiring all public demonstrations to have government permits. Protesters said the law was part of a broader crackdown on free speech in Iraq’s semiautonomous Kurdistan region. In the past six months, the government has sued at least 60 writers or media organizations for publishing work critical of the government, according to the Kurdistan Journalists’ Syndicate. Aso Karim, a lawmaker with the Kurdistan Democratic Party, said the restrictions were necessary because “Iraq is not politically stable.”
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
Why invest in Kurdistan?
The Kurdistan Region is an emerging market offering excellent opportunities
With a young and increasingly prosperous population of nearly 4 million, the Kurdistan Region covers about 40,000 square kilometres , around the same size as the Netherlands or Switzerland.
A stable security situation - not a single coalition soldier has lost their life nor a single foreigner been kidnapped in the area administered by the Kurdistan Regional Government.
The Region has two new international airports in Erbil and Suleimaniah with over 80 direct flights per week from Vienna, Frankfurt, Stockholm, Amsterdam, Dubai, Amman, Istanbul...
A liberal investment law, ratified in July 2006, offers foreign investors incentives including customs relief, tax holidays and the freedom to repatriate profits.
A regulated banking & finance sector providing basic banking services.
Seven universities, two of which teach exclusively in English, and a returning diaspora provide a skilled workforce with English as a second language.
Attractive investment opportunities in agriculture, banking, communication, construction, education & training, energy, healthcare, professional services, oil & gas and tourism...
More information can be found on the website of the Kurdistan Investment Board
For more on the oil and gas sector, please see natural resources
With a young and increasingly prosperous population of nearly 4 million, the Kurdistan Region covers about 40,000 square kilometres , around the same size as the Netherlands or Switzerland.
A stable security situation - not a single coalition soldier has lost their life nor a single foreigner been kidnapped in the area administered by the Kurdistan Regional Government.
The Region has two new international airports in Erbil and Suleimaniah with over 80 direct flights per week from Vienna, Frankfurt, Stockholm, Amsterdam, Dubai, Amman, Istanbul...
A liberal investment law, ratified in July 2006, offers foreign investors incentives including customs relief, tax holidays and the freedom to repatriate profits.
A regulated banking & finance sector providing basic banking services.
Seven universities, two of which teach exclusively in English, and a returning diaspora provide a skilled workforce with English as a second language.
Attractive investment opportunities in agriculture, banking, communication, construction, education & training, energy, healthcare, professional services, oil & gas and tourism...
More information can be found on the website of the Kurdistan Investment Board
For more on the oil and gas sector, please see natural resources
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
Ελληνική Διπλωματική Αρχή στο Κουρδιστάν
Πρόσφατα άνοιξε Ελληνική Διπλωματική Αρχή, στην πόλη Erbil στην προσωρινή πρωτεύουσα του Νότιου Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ.Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο έργο των Διπλωματών μας και του Προσωπικού, με την προσδοκία, πως η παρουσία της Ελλάδος στο Κουρδιστάν, θα αποτελέσει την απαρχή μιας ουσιαστικής συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και του Κουρδικού φίλου Λαού.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην κάτωθι διεύθυνση.-
ΓΡ. ΟΕΥ ΕΡΜΠΙΛ
∆ιεύθυνση: Erbil Int. Hotel Suite 406 PO Box 20116 Erbil, Iraq
Τηλ.: (00964) 7706408848, 7700001222
E-mail: greekcomsec[at]live.com
Επικεφαλής: ΔΟΥΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΡ. ΟΕΥ Β'
Ιστότοποι της κυβέρνησης του Κουρδιστάν.-
• Agriculture (http://moa.krg.org)
• Education (http://moedu.krg.org)
• Extra Regional Affairs (http://moera.krg.org)
• Health (http://moh.krg.org)
• Labour and Social Affairs (http://molsa.krg.org)
• Ministry of Region for Civil Society (http://mcsa.krg.org)
• Martyrs and Anfal Affairs (http://moma.krg.org)
• Sports and Youth (http://mosy.krg.org)
• Water Resources (http://mowr.krg.org)
Για όσους επιθυμούν να κάνουν τουρισμό στο Κουρδιστάν
http://www.tourismkurdistan.com/index.asp
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην κάτωθι διεύθυνση.-
ΓΡ. ΟΕΥ ΕΡΜΠΙΛ
∆ιεύθυνση: Erbil Int. Hotel Suite 406 PO Box 20116 Erbil, Iraq
Τηλ.: (00964) 7706408848, 7700001222
E-mail: greekcomsec[at]live.com
Επικεφαλής: ΔΟΥΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΡ. ΟΕΥ Β'
Ιστότοποι της κυβέρνησης του Κουρδιστάν.-
• Agriculture (http://moa.krg.org)
• Education (http://moedu.krg.org)
• Extra Regional Affairs (http://moera.krg.org)
• Health (http://moh.krg.org)
• Labour and Social Affairs (http://molsa.krg.org)
• Ministry of Region for Civil Society (http://mcsa.krg.org)
• Martyrs and Anfal Affairs (http://moma.krg.org)
• Sports and Youth (http://mosy.krg.org)
• Water Resources (http://mowr.krg.org)
Για όσους επιθυμούν να κάνουν τουρισμό στο Κουρδιστάν
http://www.tourismkurdistan.com/index.asp
Kurdistan Stock Exchange open for business
ERBIL-Hewlêr, Kurdistan region
A stock exchange has been inaugurated in Erbil, the capital city of Iraq’s Kurdistan region, the market’s director said on Thursday,reported by Aswat Al-Iraq website.
“The Kurdistan Stock Exchange has been opened following the approval of the central government,” Abdullah Abdulrahman said in a press conference held at the Sheraton, Erbil, which was attended by Aswat al-Iraq news agency.
“Twenty percent of the shares will go to the regional government, 13 percent to traders and the rest to private sector companies,” Abdulrahman pointed out.
In a press conference, the establishment of Erbil Stock Exchange Co. (ESX) was announced. The establishment committee of ESX held a press conference today and announced that it has been working on establishing this market for almost two years.
The Board of the Erbil Stock Exchange Meeting Photo by: Mihemed Eli Zalla
This is expected to play a key role in boosting the economy of Kurdistan and the region.
ESX Finally received a license from Baghdad. Ahmed Adul-Rahim the head of Establishment Committee stated “our stock exchange market is completely independent of that of Baghdad, and is licensed by Baghdad”.
“We hope to advance Kurdistan economy, and link Kurdistan economy to the outside world” said Rahim. Several big corporations have already taken part in this market. KRG as for its part is the main participant holding 20% of the market’s stocks.
Opening a stock exchange market here in Kurdistan is significant; due to the security problems other parts of Iraq are not as valid as Kurdistan for such a market said the head of the committee. Any company holding 5% capacity of the overall ESX’s stocks can take part in ESX,www.ekurd.netincluding foreign companies.
A stock exchange has been inaugurated in Erbil, the capital city of Iraq’s Kurdistan region, the market’s director said on Thursday,reported by Aswat Al-Iraq website.
“The Kurdistan Stock Exchange has been opened following the approval of the central government,” Abdullah Abdulrahman said in a press conference held at the Sheraton, Erbil, which was attended by Aswat al-Iraq news agency.
“Twenty percent of the shares will go to the regional government, 13 percent to traders and the rest to private sector companies,” Abdulrahman pointed out.
In a press conference, the establishment of Erbil Stock Exchange Co. (ESX) was announced. The establishment committee of ESX held a press conference today and announced that it has been working on establishing this market for almost two years.
The Board of the Erbil Stock Exchange Meeting Photo by: Mihemed Eli Zalla
This is expected to play a key role in boosting the economy of Kurdistan and the region.
ESX Finally received a license from Baghdad. Ahmed Adul-Rahim the head of Establishment Committee stated “our stock exchange market is completely independent of that of Baghdad, and is licensed by Baghdad”.
“We hope to advance Kurdistan economy, and link Kurdistan economy to the outside world” said Rahim. Several big corporations have already taken part in this market. KRG as for its part is the main participant holding 20% of the market’s stocks.
Opening a stock exchange market here in Kurdistan is significant; due to the security problems other parts of Iraq are not as valid as Kurdistan for such a market said the head of the committee. Any company holding 5% capacity of the overall ESX’s stocks can take part in ESX,www.ekurd.netincluding foreign companies.
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
Πως και γιατί η Δύση δημιουργεί ανεξάρτητο Κουρδιστάν
Η τροµακτική αποχή του κουρδικού στοιχείου από το δηµοψήφισµα της 12ης Σεπτεµβρίου για τις συνταγµατικές αλλαγές στην Τουρκία, η οποία σε πολλές επαρχίες στα νοτιοανατολικά της χώρας άγγιξε και ξεπέρασε το 90% (!), αποτέλεσε µία περιφανή νίκη του έγκλειστου στις φυλακές του Ιµραλί ηγέτη των Κούρδων της Τουρκίας και σύµβολο ολοκλήρου του έθνους, του Αµπντουλάχ Οτσαλάν.
Για µία ακόµα φορά, όπως συµβαίνει σε κάθε σχεδόν εκλογική αναµέτρηση τα τελευταία χρόνια, το κουρδικό στοιχείο µε την εκλογική του συµπεριφορά «χαράσσει», στην κυριολεξία, τα «σύνορά» του στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Γιατί όµως η συγκεκριµένη εκλογική αναµέτρηση, αναφορικά µε τη στάση των Κούρδων, θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως «διαφορετική» από τις προηγούµενες;
Τα πρόσφατα µηνύµατα του Α. Οτσαλάν, προς εχθρούς και φίλους, είναι εκπληκτικά, εάν και εφόσον ο
παρατηρητής διαθέτει βασικές γνώσεις γεωπολιτικής ανάλυσης και δύναται να αποκρυπτογραφήσει τα νοήµατα πίσω από τις λέξεις…
«Η ∆ηµοκρατία της Τουρκίας αντιµετωπίζει τον πλέον θανάσιµο κίνδυνο. Ένας κοινωνικός σεισµός
θα µπορούσε να αποκόψει ένα κοµµάτι της Τουρκίας, ενώ το υπόλοιπο θα µπορούσε να θαφτεί κάτω από αυτό»
[Τουργκούτ Οζάλ (1927-1993)]
Ο Τουρκικός φόβος…
Ο Τουργκούτ Οζάλ, εκλεκτός του στρατηγού και πραξικοπηµατία Κενάν Εβρέν, πρωθυπουργός και µετέπειτα Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας της Τουρκίας, αποτελεί το µοναδικό ίσως παράδειγµα Τούρκου πολιτικού άντρα (ας σηµειωθεί πως κατά πολλούς ο Τ. Οζάλ είχε αρµενικές και κουρδικές ρίζες) ο οποίος τόλµησε να αγγίξει το Κουρδικό σε βάθος και άρθρωσε τον πολιτικό του λόγο προς την κατεύθυνση επίλυσης του θέµατος.
Η προαναφερόµενη δυσοίωνη παρατήρηση του Τ. Οζάλ βρίσκεται σε γράµµα το οποίο και απηύθυνε προς τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Σουλεϊµάν Ντεµιρέλ, στον οποίο προσπαθούσε να επιστήσει την προσοχή στο θέµα. Ο
Τ. Οζάλ έγραψε την εν λόγω επιστολή τον Φεβρουάριο του 1993, δύο µόλις µήνες πριν από τον αιφνίδιο θάνατό του (Απρίλιος του 1993).
Ας σηµειωθεί πως µέχρι σήµερα ακόµα και συγγενικά του πρόσωπα, όπως η κόρη του, στην αγκαλιά της οποίας άφησε την τελευταία του πνοή, µιλούν ανοιχτά για τη δολοφονία του, µέσω δηλητηρίασης, από το τουρκικό «Βαθύ Κράτος», το οποίο και αντιτάσσεται λυσσαλέα σε κάθε προσπάθεια για την προσέγγιση µεταξύ Τούρκων και Κούρδων.
Ο Τ. Οζάλ, διαβλέποντας έναν επερχόµενο θανάσιµο κίνδυνο, ανησυχούσε για την εντεινόµενη δράση του PKK και φοβόταν για την ευρεία αποδοχή της οργάνωσης στις µάζες του κουρδικού πληθυσµού, κάτι το οποίο µακροπρόθεσµα θα έθετε σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα του τουρκικού κράτους.
Γιατί όµως ο συγκεκριµένος κίνδυνος είχε λάβει τόσο επικίνδυνες διαστάσεις για την Άγκυρα εκείνη την εποχή;
Είναι γνωστό πως η τουρκοκουρδική αντιπαράθεση βρισκόταν στο προσκήνιο ακόµα και κατά
τα χρόνια της παντοδυναµίας του Μουσταφά Κεµάλ, επονοµαζόµενου και Ατατούρκ, (1881-1938), ενώ οι ένοπλες αντιπαραθέσεις και εξεγέρσεις δεν ήταν κάτι το άγνωστο.
Η απάντηση είναι διττή: Πρώτον, ο ίδιος ο στρατηγικός και επιχειρησιακός σχεδιασµός του PKK είχε στριµώξει την Άγκυρα στη γωνία. ∆εύτερον, ο πραγµατικός φόβος του Τ. Οζάλ δεν είχε να κάνει τόσο µε τη δραστηριότητα του PKK όσο µε τη διαµόρφωση του νέου γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού περιβάλλοντος µετά την πτώση του σοβιετικού µπλοκ
αλλά κυρίως και µετά τον Α΄ Πόλεµο του Κόλπου (1990-91):
«Για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα κουρδικά συµφέροντα συµπίπτουν µε τα σχέδια των πλέον ισχυρών µελών της διεθνούς κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των Ηνωµένων Πολιτειών της Αµερικής (ΗΠΑ).
Η δηµιουργία της Τοπικής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν [Kurdistan Regional Government (KRG)] στο Ιράκ είναι µεγάλης σηµασίας γεγονός». Μέσω αυτής, οι Κούρδοι έχουν πλέον τη δυνατότητα «να καθορίσουν το µέλλον τους µόνοι τους και να επηρεάσουν και τους άλλους Κούρδους της ευρύτερης περιοχής».
Τα παραπάνω επισηµαίνονται µε τον πλέον εµφατικό τρόπο σε ανάλυση του Chatham House, κορυφαίου Think Tank του Ηνωµένου Βασιλείου, το οποίο εκφράζει ηµιεπίσηµες θέσεις, τον ∆εκέµβριο του 2007.
Η εν λόγω ανάλυση (briefing paper) µε τον τίτλο «The Kurdish Policy Imperative» αποτελεί την επιτοµή όλων εκείνων των ζυµώσεων που λαµβάνουν χώρα στην περιοχή ενδιαφέροντος τα τελευταία τριάντα έτη και ξεκινούν από την ίδρυση του PKK έως τον Β΄ Πόλεµο του Κόλπου και την επίσηµη δηµιουργία της KRG.
Είναι σαφές πως ο Τ. Οζάλ, γνωρίζοντας πού πάνε τα πράγµατα και διαβλέποντας τα γεγονότα, εξέφραζε µε τον πλέον επίσηµο τρόπο την αγωνία του. Ο θάνατος βέβαια τον πρόλαβε µε αποτέλεσµα να µη δει την υλοποίηση της επιτοµής όλων των φόβων του:
Από το 2003 και ύστερα τα συµφέροντα του κουρδικού έθνους συµπίπτουν καθοριστικά µε τους στρατηγικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασµούς της ∆ύσης και, ακόµα σηµαντικότερα, του αγγλοσαξονικού παράγοντα, αλλά
και του Ισραήλ.
…η Κουρδική «µετάλλαξη»
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της σταδιακής «µετακίνησης» της κουρδικής πολιτικής και στρατηγικής σκέψης προς το… δυτικότερο, µε αποτέλεσµα οι απόψεις από ένα σηµείο και ύστερα να «συµπέσουν» σε
πολλά σηµεία, αποτελεί ο ίδιος ο ηγέτης του PKK Α. Οτσαλάν.
Στο σηµείο αυτό θα πρέπει να γίνει µία απαραίτητη διευκρίνιση· τι εννοούµε µε την
έκφραση «δυτικά συµφέροντα», στην κατεύθυνση των οποίων έχει µετακινηθεί η «σκέψη» του Κούρδου ηγέτη; ∆ύο ζητήµατα πρέπει να υπογραµµιστούν:
Πρώτον, µε τον όρο «δυτικά συµφέροντα» εννοείται η αγγλοσαξονική γεωπολιτική θεώρηση των πραγµάτων, αφού η συγκεκριµένη παράδοση αποτελεί για την ώρα την κυριαρχούσα τάση τόσο στον δυτικό κόσµο όσο και σε αυτές καθαυτές τις αγγλοσαξονικές δυνάµεις, και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και το Ηνωµένο Βασίλειο.
∆εύτερον, µε τον όρο «αγγλοσαξονικά συµφέροντα» εννοούνται οι στόχοι (άµεσοι – µεσοπρόθεσµοι – µακροπρόθεσµοι) και τα µέσα (κινήσεις σε τακτικό και στρατηγικό πεδίο), που εκφράζονται µέσω της γεωπολιτικής-
γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής µικροσκοπικής και µακροσκοπικής ανάλυσης µίας σειράς διανοητών, ξεκινώντας από τον Άλφρεντ Θάιερ Μάχαν (1840-1914) και τον Σερ Χάλφορντ Μακίντερ (1861-1947) περνώντας στον Νίκολας Σπάικµαν (1893-1943) και καταλήγοντας στους σύγχρονους «γκουρού» της γεωπολιτικής µεθοδολογικής ανάλυσης των
διεθνών σχέσεων Χένρι Κίσιντζερ, Ζµπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, Κόλιν Γκρέι και βέβαια τον Σάµιουελ Χάντιγκτον (1927-2008).
Φυσικά, το θέµα της παρούσας ανάλυσης δεν είναι η συζήτηση των εν λόγω προσεγγίσεων και θεωριών, αλλά η εννοιολογική τοποθέτηση της έκφρασης «δυτικό συµφέρον» καθώς και η απόδοση του πλαισίου µέσα στο
οποίο η γεωπολιτική κοσµοθεώρηση του Α. Οτσαλάν, και κατ’ επέκταση των Κούρδων, προσπαθεί να κινηθεί.
Γυρίζοντας στον Α. Οτσαλάν, ο πολιτικός του βίος αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της µετάλλαξης του κουρδικού κινήµατος προς το «αγγλοσαξονικότερο». Ο ίδιος ο ηγέτης των Κούρδων, έπειτα από ένα σύντοµο πέρασµα από τη Νοµική, κατέληξε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες, ενώ η αρχική ιδεολογική του τοποθέτηση δεν µπορεί παρά να χαρακτηριστεί σκληρή «µαοϊκή».
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και µέσω των ευθυνών και των διληµµάτων που αντιµετώπιζε ανά πάσα
στιγµή ο «αντιδραστικός» σκληρός κουµουνιστής µετατρέπεται σε έναν «πολιτικώς ορθό» ηγέτη, ο οποίος µέσω πλέον της δύναµης του πνεύµατός του προσπαθεί να καθοδηγήσει και να διαφωτίσει το έθνος του.
Έτσι, ο Α. Οτσαλάν, πέραν του ουτοπικού ιδεαλισµού του, υιοθετεί πιο «χειροπιαστές» πρακτικές µέσω τριών κυρίως στοιχείων: της αποδοχής της αγγλοσαξονικής «πραγµατικότητας» ως κυρίαρχο στοιχείο των διεθνών σχέσεων και των ισορροπιών στον πλανήτη, της µεθοδολογικής προσέγγισης των συστηµικών αλλαγών στη διεθνή κονίστρα και της
αφαιρετικής ικανότητάς του µε σκοπό να φτάσει σε λογικοφανή συµπεράσµατα.
Με άλλα λόγια, ο Α. Οτσαλάν, προφανώς µέσω της αποκτούµενης εµπειρίας του στα πεδία των µαχών, στην εξορία, την πολιτική, τη διαπραγµάτευση, την καταδίωξη, τη φυγή και τελικά τη φυλακή, από ένας αντιδραστικός ιδεαλιστής του µαοϊκού κοµουνισµού έχει αποκτήσει ιδιότητες ενός διωκόµενου πολιτικού κρατουµένου µε µία γεωπολιτική έως
και διανοουµενίστικη φιλοαγγλοσαξονική αντίληψη των πραγµάτων.
Το «γράµµα» από το Ιµραλί…
Η καλύτερη απόδειξη όλων των παραπάνω αποτελεί το «γράµµα από το Ιµραλί», το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τις σηµειώσεις που κράτησαν οι δικηγόροι του Α. Οτσαλάν κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους µε τον πελάτη τους στις 23 Μαΐου του 2010.
Παρά το γεγονός πως για τον πολύ κόσµο οι τοποθετήσεις του έγκλειστου ηγέτη πέρασαν στα «ψιλά», µία προσεκτικότερη ανάλυση των λεγοµένων του θα αποκαλύψει στα µάτια του έκπληκτου παρατηρητή την ακαδηµαϊκή επάρκεια, την επιστηµονική σαφήνεια, την ιδεολογική µετάλλαξη αλλά και τον έξυπνο τρόπο µε τον οποίο ο Α. Οτσαλάν εξωτερικεύει τις σκέψεις και τα µηνύµατά του προς κάθε «ενδιαφερόµενο».
Με λίγα λόγια, οι τοποθετήσεις του Α. Οτσαλάν κρύβουν µία γεωπολιτική συστηµική θεώρηση υψηλού επιπέδου, η οποία εάν προσεγγιστεί ψυχρά και χωρίς παρωπίδες φέρνει στην επιφάνεια εκπληκτικά «ευρήµατα» τα οποία και θέτουν το Κουρδικό σε µία νέα πιο αναβαθµισµένη διάσταση.
Σε κάθε περίπτωση, τα λεγόµενα πλέον του έγκλειστου ηγέτη των Κούρδων θα πρέπει να αντιµετωπιστούν από µια πιο διαφορετική οπτική γωνία, ενώ είναι σίγουρο πως αξίζουν της µεγαλύτερης προσοχής των απανταχού
«ενδιαφεροµένων», συµπεριλαµβανοµένης φυσικά και της Αθήνας.
Τι προσπαθεί όµως να µας πει ο έγκλειστος του Ιµραλί;
«Μέσα στο µυαλό» του Οτσαλάν…
Εάν κάποιος ήθελε να συστηµατοποιήσει τα γεωπολιτικά/γεωπολιτισµικά «ευρήµατα» από το «γράµµα του Ιµραλί», θα µπορούσε να τα κατηγοριοποιήσει ως εξής: (1) Ανάλυση του τοπικού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις κουρδικές επιδιώξεις και στους τρόπους µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν.
- Στις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας µε έµφαση
στις επιπτώσεις τους στο Κουρδικό.
(2) Ανάλυση του περιφερειακού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος.
(3) Ανάλυση του πλανητικού συστηµικού περιβάλλοντος
µε έµφαση:
- Στο ζήτηµα περί µίας νέας αντίληψης του χώρου.
- Στο πολιτικοοικονοµικό και βαθιά φιλοσοφικό ζήτηµα
της «παγκοσµιοποίησης» σε συνάρτηση µε τη δυτική
κυριαρχούσα ιδεολογία και τις νέες τάσεις περί
της έννοιας «έθνος-κράτος».
Μία σύντοµη αναφορά των επίµαχων σηµείων των σκέψεων του Α. Οτσαλάν, τα οποία αντιστοιχούν στην παραπάνω κατηγοριοποίηση, αποκαλύπτουν στον παρατηρητή εκπληκτικές γεωπολιτικές προσεγγίσεις και αντιλήψεις οι οποίες δίνουν νέα διάσταση στην άρθρωση του πολικού λόγου του Κούρδου ηγέτη, ενώ σηµατοδοτούν και τη στρατηγική του
κουρδικού κινήµατος µέσα στις νέες διεθνείς συνθήκες.
Με άλλα λόγια, µέσω της συγκεκριµένης προσέγγισης µία πραγµατικά γεωπολιτική
θεώρηση του Κουρδικού ξεδιπλώνεται µπροστά µας και κονιορτοποιεί τις αντιλήψεις περί της απουσίας κουρδικής εµπεριστατωµένης πολιτικής σκέψης και στρατηγικού σχεδιασµού για το παρόν και κυρίως για το µέλλον.
(1) Τοπικό συστηµικό περιβάλλον (µικροσκοπική προσέγγιση)
- Κουρδικές επιδιώξεις και τρόποι µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν: Αναφορικά µε το συγκεκριµένο
θέµα στο «γράµµα από το Ιµραλί», ο Κούρδος ηγέτης θέτει τρεις κύριες προϋποθέσεις, η υλοποίηση των οποίων
θα οδηγήσει στην ευόδωση των κουρδικών επιδιώξεων.
Πρώτον, οι Κούρδοι είναι µοιρασµένοι σε τέσσερα διαφορετικά κράτη (Τουρκία – Ιράκ – Συρία – Ιράν) τα οποία τους καταπιέζουν. Σκοπός είναι η επιβίωση του κουρδικού έθνους.
∆εύτερον, για να δηµιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες ασφάλειας, ανάπτυξης και ευηµερίας, οι Κούρδοι πρώτα θα πρέπει να ενωθούν µέσα στα κράτη στα οποία διαβιούν και ύστερα, αφού το στάδιο της τοπικής ολοκλήρωσης υλοποιηθεί, να προχωρήσουν στην ενοποίηση ολόκληρου του έθνους µέσω της ενοποίησης των τεσσάρων «κοµµατιών».
Τρίτον, το κέντρο για την ενοποίηση των απανταχού Κούρδων δεν µπορεί
παρά να είναι το Ερµπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν.
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Ο Α. Οτσαλάν, αντιλαµβανόµενος τόσο τη γεωπολιτική πραγµατικότητα όσο και την προσωπική του κατάσταση, ουσιαστικά αναγνωρίζει πως τον πρώτο λόγο στην πολιτική «ανάσταση» του κουρδικού έθνους (θα) τον έχει η KGR, της οποίας η έδρα είναι το Ερµπίλ (τα αρχαία Άρβυλα, τόπος που κατά πάσα πιθανότητα έλαβε χώρα και η περίφηµη µάχη των Γαυγαµήλων, 331π.Χ.).
Με τον τρόπο αυτό ο έγκλειστος ηγέτης αναθέτει στους Κούρδους του Νοτίου Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) την αποστολή της ενοποίησης του κουρδικού έθνους στα πρότυπα της δράσης του Πεδεµοντίου, το οποίο στα µέσα του 19ου αιώνα λειτούργησε ως ο καταλύτης αλλά και ως η κινητήριος δύναµη για την ενοποίηση και τη δηµιουργία της σύγχρονης Ιταλίας.
Εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας και ποιες οι επιπτώσεις τους στο Κουρδικό: Ο Α. Οτσαλάν αναφέρει: «Οι Κούρδοι δεν θα πρέπει µε τη συµµετοχή τους να νοµιµοποιήσουν το ψευτοσύνταγµα του ΑΚΡ», και συµπληρώνει:
«Στη συνταγµατική µεταρρύθµιση του ΑΚΡ δεν υπάρχει τίποτα που να αφορά τους Κούρδους. Αυτό που επιδιώκουν µέσα από τη συνταγµατική µεταρρύθµιση είναι ο έλεγχος της ∆ικαιοσύνης και της εξουσίας.
Το ΑΚP προσπαθεί να ελέγξει την κρατική γραφειοκρατία. ∆εν έχει καµία απολύτως σηµασία για εµάς τους Κούρδους αν η ∆ικαιοσύνη ελέγχεται από το CHP ή από το ΑΚΡ. Για να µην πω ότι είναι δυνατόν η ∆ικαιοσύνη να χειροτερέψει για εµάς».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: µε τη συγκεκριµένη τοποθέτηση ο Α. Οτσαλάν ουσιαστικά θέτει ένα καίριο ερώτηµα:
Τι πραγµατικά επιδιώκει το ΑΚΡ µε την πραγµατοποίηση του συγκεκριµένου δηµοψηφίσµατος;
Η απάντηση του συγκεκριµένου ερωτήµατος είναι πολύ πιθανό να είναι η εξής: «Η πραγµατικότητα όµως καταδεικνύει πως η νεοθωµανική πανισλαµική ελίτ προσπαθεί να αντικαταστήσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς µε ένα άλλο ίδιαςυφής, αλλά µε διαφορετική ιδεολογική ατζέντα.
Εκτιµάται πως η σηµερινή Τουρκία βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόµι µε αυτό που βρέθηκε η οθωµανική αυτοκρατορία το 1908. Ενώ όµως οι επιλογές είναι οι ίδιες, η διαδικασία και τα αποτελέσµατα είναι ακριβώς αντίθετα.
Έτσι, ενώ µε την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, η οθωµανική αυτοκρατορία αντικατέστησε το ολοκληρωτικό καθεστώς των Πανισλαµιστών Νεοθωµανών, του Αµπντούλ Χαµίντ Β΄, µε το δικό της εθνικιστικό ιδεολογικό µόρφωµα, σήµερα έχουµε µία ιδιότυπη επανάσταση των Νεοθωµανών, οι οποίοι εκδικούνται τους ιδεολογικούς τους προγόνους
και φιλοδοξούν να εξανδραποδίσουν τη νεοτουρκική κεµαλική ελίτ.
Μέσα από το συγκεκριµένο πλαίσιο, η πραγµατική σύγκρουση στην Τουρκία δεν έχει να κάνει µε τον πόλεµο ∆ηµοκρατίας-Ολοκληρωτισµού, αλλά µε την αιώνια αντιπαράθεση δύο ολοκληρωτικής υφής και φύσης καθεστώτων.
Το αποτέλεσµα του οποίου θα είναι απλώς µία αλλαγή στον γεωπολιτικό/γεωπολιτσµικό προσανατολισµό της Τουρκίας χωρίς να έχει αποβληθεί κανένα ολοκληρωτικό χαρακτηριστικό από αυτή».
[Post-Referendum: The Gates of the “Madhouse” Are Wide Open, Institute of Security & Defence Analysis - Hellenic Defence Monitor Bulletin (HDMB), (Issue 10-11, Vol. 1, Aug-Sept 2010), p. 61]
(2) Περιφερειακό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)
Νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος: Ο Α. Οτσαλάν, αναφερόµενος στην τριπλή «συµµαχία» Τουρκίας – Συρίας – Ιράν, την αποκαλεί «τριπλή φασιστική συµµαχία», ενώ σύµφωνα µε τον ίδιο «ο στόχος αυτής της συµµαχίας είναι η γενοκτονία των Κούρδων», σχέδιο το οποίο διέπεται από «κεντρικό σχεδιασµό».
Ο Α. Οτσαλάν προχωρά την ανάλυσή του µέσω µιας παροµοίωσης: «Εγώ παροµοιάζω αυτήν τη συµµαχία µε την τριπλή
συµµαχία Γερµανίας – Ιαπωνίας – Ιταλίας, του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου» και συνεχίζει λέγοντας πως «αν η Ιαπωνία δεν είχε στηρίξει τη Γερµανία, η γενοκτονία των Εβραίων δεν θα είχε γίνει.
Με το ίδιο σκεπτικό, αν η Γερµανία δεν είχε στηρίξει την Τουρκία, δεν θα είχε διαπραχθεί η γενοκτονία των Αρµενίων. Οι Αρµένιοι και οι Εβραίοι είχαν αναπτύξει εθνική συνείδηση, µε αποτέλεσµα η γενοκτονία τους να µπορούσε να
συντελεστεί µόνο µέσω της φυσικής τους εξόντωσης.
Η Τουρκία συµµάχησε µε το Ιράν και συµφώνησαν να διαπράξουν γενοκτονία εναντίον των Κούρδων».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές συγκεκριµένων θέσεων:
Εάν κάποιος ήθελε να κωδικοποιήσει µε λίγα λόγια τα γεωπολιτικά «υποσυνείδητα µηνύµατα» της
συγκεκριµένης θέσης, δεν µπορεί παρά να παρατηρήσει τρία ζητήµατα:
Πρώτον, ο Κούρδος ηγέτης αναγνωρίζει µε σαφήνεια τη δηµιουργία µιας νέας de facto περιφερειακής συµµαχίας µεταξύ της Άγκυρας, της ∆αµασκού και του Ιράν, της οποίας ο κοινός τόπος δεν είναι άλλος από το κουρδικό
ζήτηµα.
Το δε σηµείο καµπής για την ανάπτυξη του συγκεκριµένου άξονα και την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή υπήρξαν οι δύο Πόλεµοι του Κόλπου µε καταλύτη τη µοιραία για την Άγκυρα απόφασή της (Μάρτιος 2003) να µην επιτρέψει τη δηµιουργία του βόρειου µετώπου στο Ιράκ.
Από τη στιγµή εκείνη, η πορεία των εξελίξεων στην περιοχή ήταν προδιαγεγραµµένη.
∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αναγνωρίζει πως τόσο για την Τουρκία όσο και για τη Συρία και το Ιράν το Κουρδικό αποτελεί ζήτηµα, στην κυριολεξία, «ζωής ή θανάτου».
Αποτέλεσµα του γεγονότος αυτού είναι η δηµιουργία ενός άξονα εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ να φαντάζει λογικό γεγονός.
Τρίτον, ο αφαιρετικός τρόπος µε τον οποίο προσεγγίζει την τριµερή συµµαχία εναντίον των Κούρδων και η παροµοίωσή της µε τον Άξονα δεν θα πρέπει να µας εκπλήσσει για δύο λόγους:
(Α) O ίδιος ως Κούρδος έχει ιδία (αν και όπως είναι φυσικό πολλές φορές δεν θα µπορεί να είναι και αντικειµενική) αντίληψη για τα µαρτύρια του λαού του.
(B) O Κούρδος ηγέτης προσπαθεί να κάνει πιο «εύπεπτο» το επιχείρηµά του στη δυτική κοινή γνώµη, η οποία είναι πολύ «ευαίσθητη» σε ζητήµατα της συγκεκριµένης φύσης.
(3) Πλανητικό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)
-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτικούς όρους): Ο Α. Οτσαλάν, µε µία δήλωση η οποία θα µπορούσε να προκαλέσει έκπληξη στον παρατηρητή, υπογραµµίζει:
«Η Κουρδική επανάσταση είναι στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.
∆εν είναι σαν το Παλαιστινιακό και σαν το Αφγανικό ζήτηµα.
Η Κουρδική επανάσταση θα επηρεάσει τόσο πολύ την ιστορία, όσο τουλάχιστον την επηρέασε η Γαλλική και η Οκτωβριανή επανάσταση».
-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτισµικούς όρους): Πέραν των προαναφεροµένων, ο Κούρδος ηγέτης επισηµαίνει: «Η δική µου πρόταση για τη λύση του Κουρδικού στηρίζεται στην παραχώρηση δηµοκρατικής αυτονοµίας… εξασφαλίζει την ειρηνική συµβίωση µέσα στα υφιστάµενα σύνορα και από την άλλη την επιβίωση και τη διαφύλαξη της πολιτισµικής µας ιδιαιτερότητας µέσα σε καθεστώς της παγκόσµιας ηγεµονίας.
Η λύση αυτή συµπεριλαµβάνει και τις αρχές δηµοκρατικής συνοµοσπονδίας. Είχα µιλήσει για αυτονοµία σε πέντε βασικούς τοµείς: πολιτική, κοινωνικο-πολιτισµική, οικονοµία, διπλωµατία και ασφάλεια. Αυτό είναι το πλαίσιο».
Ο Α. Οτσαλάν υπογραµµίζει ακόµα: «Οι απόψεις µου σχετικά µε το κράτος και τη διοίκηση είναι παράλληλες µε αυτές του Γκράµσι.
Ενώ ο Μαρξ έκανε δεκτή την έννοια του κράτους-έθνους, εγώ δεν τη δέχοµαι. Η βασική αιτία της κρίσης που βιώνει σήµερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το µοντέλο του κράτους-έθνους που έχει επικρατήσει µεταξύ των µελών» και συνεχίζει λέγοντας πως «η επίλυση του Κουρδικού προβλήµατος µε βάση την αρχή της δηµοκρατικής αυτονοµίας θα φωτίσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, ενώ θα αποτελέσει παράδειγµα και για χώρες όπως είναι η Ισπανία και η Ιταλία».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Εκτιµάται πως οι συγκεκριµένες επισηµάνσεις του έγκλειστου ηγέτη αποτελούν και τα πλέον ενδιαφέροντα σηµεία τα οποία και αποδεικνύουν τον βαθιά πολιτικό συλλογισµό του. Οι συνεπαγωγές των λόγων του Α. Οτσαλάν είναι δύο:
Πρώτον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτικούς όρους θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης µε το να αναφέρεται στο Παλαιστινιακό ως «περιφερειακό» θέµα και στο Αφγανικό ως ζήτηµα της «Μέσης Ανατολής» δεν τα έχει χαµένα.
Απλώς έχει αντιληφθεί κάτι που πολλοί λίγοι, ακόµα και παρατηρητές των διεθνών θεµάτων, έχουν
συνειδητοποιήσει.
Είναι πλέον γεγονός πως η κυριαρχούσα αγγλοσαξονική γεωπολιτική παράδοση έχει αναπτύξει την έννοια ενός νέου γεωπολιτικού χώρου υπό την ονοµασία Ευρύτερη Μέση Ανατολή & Βόρεια Αφρική [Broader Middle East & North Africa (BMENA)], τα όρια του οποίου εκτείνονται από τις ακτές του Μαρόκου στον Ατλαντικό έως τον Ινδό ποταµό και το Κασµίρ.
Ας σηµειωθεί πως η έννοια της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής ενίοτε εµφανίζεται ως ξεχωριστός χώρος από τη Βόρεια Αφρική. Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, το Παλαιστινιακό πράγµατι αποτελεί περιφερειακό ζήτηµα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, ενώ το Αφγανικό βρίσκεται και αυτό στα «σύνορα» µε την Ινδία.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ο συγκεκριµένος χώρος εκλαµβάνεται ως ένα κοινό σύνολο τόσο από γεωπολιτικής όσο και από γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής άποψης, µε ό,τι αυτό σηµαίνει για τους στρατιωτικο-πολιτικο-οικονοµικούς σχεδιασµούς της… ∆ύσης.
Ενδεικτικό βέβαια είναι το γεγονός πως το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει ανάλογες πρωτοβουλίες για τις συγκεκριµένες περιοχές ως σύνολο αφού έχει υιοθετήσει και την παραπάνω ορολογία.
∆εύτερον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτισµικούς όρους, θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Α. Οτσαλάν δείχνει να αντιλαµβάνεται και να έχει ενστερνιστεί τις κύριες αξιωµατικές τοποθετήσεις της δυτικότροπης, αµερικανοποιηµένης και φυσικά κυρίαρχης ιδεολογίας της «παγκοσµιοποίησης».
Είναι σαφές πως ο Κούρδος ηγέτης έχει αντιληφθεί την «τάση» προς «απόσυρση» της έννοιας του έθνους-
κράτους, λόγω… παλαιότητας, και την ανάπτυξη νέων ιδεών περί περιφερειών οι οποίες θα είναι χαλαρά συνδεδεµένες µεταξύ τους, αλλά ταυτοχρόνως θα υπόκεινται σε µία «παγκόσµια κυβέρνηση».
∆εν διστάζει µάλιστα να δηλώσει πως το µοντέλο της επίλυσης του Κουρδικού θα είναι λειτουργικό και για κράτη-µέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, το κατά πόσο η συγκεκριµένη άποψη περί παγκοσµιοποίησης και του ρόλου ή όχι
του έθνους-κράτους είναι µεν συζητήσιµη αλλά εκτός των ορίων της συγκεκριµένης ανάλυσης.
Σε κάθε περίπτωση πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης ουσιαστικά προσπαθεί να «δελεάσει» την ηγεµονεύουσα παγκόσµια τάξη προς όφελος του σκοπού του.
Η γεωπολιτική του Κουρδικού
Έξι είναι τα κύρια σηµεία τα οποία θα µπορούσαν να συγκροτήσουν µια εµπεριστατωµένη γεωπολιτική τοποθέτηση και τα οποία αποδεικνύουν πως ο λόγος του Α. Οτσαλάν δεν είναι τυχαίος ή επιφανειακός, αλλά βαθύτατα γεωπολιτικός:
Σε τοπικό επίπεδο:
(1) Υπάρχει µία άµεση ανάγκη για την ανάπτυξη µιας κουρδικής πρώτα περιφερειακής και ύστερα συνολικής ενότητας του κουρδικού έθνους. Η KRG του Βορείου Ιράκ θα πρέπει να δράσει ως το εθνικό κέντρο το οποίο, ως άλλο Πεδεµόντιο, θα ενοποιήσει το κουρδικό έθνος σε ένα ενοποιηµένο κράτος.
(2) Η Τουρκία δεν περνάει τη φάση της σύγκρουσης µεταξύ δηµοκρατίας και ολοκληρωτισµού. Το ΑΚΡ δεν αποτελεί τίποτα άλλα παρά την άλλη όψη του ίδιου νοµίσµατος. Η δε επικράτησή του θα επιφέρει νέα δεινά στον
κουρδικό λαό, αφού ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θα αντικαταστήσει ένα άλλο.
Σε περιφερειακό επίπεδο:
(3) Η παρέµβαση της ∆ύσης/Αγγλοσαξόνων στο Ιράκ, µέσω των δύο Πολέµων στον Κόλπο, έχει πυροδοτήσει αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής µε τη συµµετοχή τοπικών και περιφερειακών δρώντων.
(4) Σήµερα, η Τουρκία, η Συρία και το Ιράν, όπως οι δυνάµεις του Άξονα έκαναν στο παρελθόν, έχουν προχωρήσει σε µία «ανίερη» συµµαχία εναντίον των Κούρδων µε σκοπό να τους εξαφανίσουν µέσω τακτικών γενοκτονίας.
Σε παγκόσµιο επίπεδο:
(5) Κατά τη µεταψυχροπολεµική περίοδο, η Ευρασία περνάει περίοδο χωρικών ανακατατάξεων κατά την οποία τα υπάρχοντα γεωπολιτικά και γεωπολιτισµικά χωρικά σχήµατα αποδοµούνται (de-regionalization) και αναδοµούνται (re-regionalization) σε κάτι καινούργιο µε σκοπό να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις σύγχρονες στρατηγικές ανάγκες ή/και πραγµατικότητες.
Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, οι Κούρδοι βρίσκονται πλέον στην καρδιά µιας από τις πλέον σηµαντικές περιοχές της Ευρασίας της BMENA.
(6) Η δυτικότροπη έννοια της παγκοσµιοποίησης και τα αξιώµατα αυτής αποτελούν ένα αποδεκτό πλαίσιο για την επίλυση του κουρδικού ζητήµατος.
Ο ηγέτης…
Πολλοί θα µπορούσαν να θέσουν το ερώτηµα εάν ο Α. Οτσαλάν δεν είναι παρά ένας τροµοκράτης του κοινού ποινικού δικαίου ή εάν είναι ένας αγωνιστής της ελευθερίας. Είναι σαφές πως το διεθνές δίκαιο έχει ακριβή καταγραφή και ορισµό τού τι θεωρείται τροµοκρατία και τι όχι· είναι όµως επίσης σαφές πως οι νόµοι και οι ορισµοί χρησιµοποιούνται τις περισσότερες φορές κατά το δοκούν.
Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα θα πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί πώς θα χαρακτήριζε κάποιος τον Τζορτζ Ουάσινγκτον ή τον Νέλσον Μαντέλα ή τον Τσε Γκεβάρα ή τον Σιµόν Μπολιβάρ ή τον Γρηγόρη Αυξεντίου ή τον Κολοκοτρώνη ή τον Μουσταφά Κεµάλ.
Είναι σίγουρο πως, επειδή τέτοιου είδους θέµατα είναι από τη φύση τους βαθιά πολιτικά, ο καθένας θα αναφερόταν σε όλους τους παραπάνω µε βάση την εθνικότητά του, την ιδεολογία του αλλά και τη χρονική περίοδο στην οποία θα ζούσε. Για παράδειγµα, ο Άγγλος του 18ου αιώνα δεν θα έχει την ίδια άποψη µε τον Άγγλο του 21ου αιώνα για τη δραστηριότητα του Τ. Ουάσινγκτον.
Σε κάθε περίπτωση, είτε κάποιος χαρακτηρίσει τον Α. Οτσαλάν τροµοκράτη είτε τον αναγνωρίσει ως πολεµιστή της ελευθερίας, θα πρέπει να του προσάψει δύο συγκεκριµένα χαρακτηριστικά:
Πρώτον, έχει αναπτύξει ένα πλήρες γεωπολιτικό πλαίσιο µέσα από το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει και να εξορθολογίσει το κουρδικό πρόβληµα, µε απώτερο σκοπό να φτάσει σε µία ικανοποιητική λύση.
∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αποτελεί τον κύριο λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αποκτήσει µια γεωπολιτική πυξίδα, έχει αναπτύξει σαφή και δυναµική εθνική ταυτότητα, καθώς έχει γεννήσει την ελπίδα της γρήγορης ανάπτυξης και φυσικά έχει µετατρέψει το Κουρδικό από εσωτερικό στρατιωτικής υφής πρόβληµα της Άγκυρας σε ένα µέγιστο
διεθνές γεωπολιτικό ζήτηµα, του οποίου η επίλυση δεν είναι δυνατόν να
καθυστερήσει περισσότερο.
Ο Α. Οτσαλάν, ως απόγονος του άλλου διάσηµου Κούρδου πολέµαρχου και ηγέτη Σαλαντίν (1138-1193), αποτελεί το λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αρχίσει να αποκτά ξανά την αίσθηση της εθνικής του διαφορετικότητας και να επιζητά πλέον µία ισότιµη θέση στην κοινωνία των εθνών.
Το γεωγραφικό και πολιτικό δράµα του συγκεκριµένου λαού είναι εύγλωττα αποτυπωµένο στους στίχους ενός ποιήµατος του Αχµάντ-ι-Χανί µε τον τίτλο «Μεµου-ου-Ζιν», το οποίο γράφτηκε τον 17ο αιώνα και
αποτελεί ένα πρώιµο δείγµα της εθνικής αφύπνισης των Κούρδων:
Κοίτα από τους Άραβες στους Γεωργιανούς,
Οι Κούρδοι έχουν γίνει σαν πύργοι,
Οι Τούρκοι και οι Πέρσες είναι περικυκλωµένοι από αυτούς,
Οι Κούρδοι βρίσκονται και στις τέσσερις γωνίες.
Και οι δύο πλευρές έχουν κάνει τους Κούρδους
Στόχους για τα βέλη της µοίρας.
Λένε πως είναι τα κλειδιά για τα σύνορα
Κάθε φυλή φτιάχνει ένα δυνατό προπύργιο
Κάθε φορά που η οθωµανική θάλασσα
Και η θάλασσα των Τατζίκων (Περσών)
Ξεχειλίζει και ταράζεται
Οι Κούρδοι µουσκεύουν στο αίµα
Χωρίζοντάς τους (τους Οθωµανούς και τους Πέρσες)
σαν ένας ισθµός.
*Ο ∆ρ. Γεώργιος Φίλης, ∆ιεθνολόγος-Οικονοµολόγος, δραστηριοποιείται
επαγγελµατικά στο χώρο του περιοδικού ειδικού τύπου και διδάσκει στο Business
School (International Business & European Affairs) του Αµερικανικού Κολλεγίου
Ελλάδας (Deree College) και είναι συνεργαζόµενο µέλος (Associate Member) στο
Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άµυνας
Για µία ακόµα φορά, όπως συµβαίνει σε κάθε σχεδόν εκλογική αναµέτρηση τα τελευταία χρόνια, το κουρδικό στοιχείο µε την εκλογική του συµπεριφορά «χαράσσει», στην κυριολεξία, τα «σύνορά» του στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Γιατί όµως η συγκεκριµένη εκλογική αναµέτρηση, αναφορικά µε τη στάση των Κούρδων, θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως «διαφορετική» από τις προηγούµενες;
Τα πρόσφατα µηνύµατα του Α. Οτσαλάν, προς εχθρούς και φίλους, είναι εκπληκτικά, εάν και εφόσον ο
παρατηρητής διαθέτει βασικές γνώσεις γεωπολιτικής ανάλυσης και δύναται να αποκρυπτογραφήσει τα νοήµατα πίσω από τις λέξεις…
«Η ∆ηµοκρατία της Τουρκίας αντιµετωπίζει τον πλέον θανάσιµο κίνδυνο. Ένας κοινωνικός σεισµός
θα µπορούσε να αποκόψει ένα κοµµάτι της Τουρκίας, ενώ το υπόλοιπο θα µπορούσε να θαφτεί κάτω από αυτό»
[Τουργκούτ Οζάλ (1927-1993)]
Ο Τουρκικός φόβος…
Ο Τουργκούτ Οζάλ, εκλεκτός του στρατηγού και πραξικοπηµατία Κενάν Εβρέν, πρωθυπουργός και µετέπειτα Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας της Τουρκίας, αποτελεί το µοναδικό ίσως παράδειγµα Τούρκου πολιτικού άντρα (ας σηµειωθεί πως κατά πολλούς ο Τ. Οζάλ είχε αρµενικές και κουρδικές ρίζες) ο οποίος τόλµησε να αγγίξει το Κουρδικό σε βάθος και άρθρωσε τον πολιτικό του λόγο προς την κατεύθυνση επίλυσης του θέµατος.
Η προαναφερόµενη δυσοίωνη παρατήρηση του Τ. Οζάλ βρίσκεται σε γράµµα το οποίο και απηύθυνε προς τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Σουλεϊµάν Ντεµιρέλ, στον οποίο προσπαθούσε να επιστήσει την προσοχή στο θέµα. Ο
Τ. Οζάλ έγραψε την εν λόγω επιστολή τον Φεβρουάριο του 1993, δύο µόλις µήνες πριν από τον αιφνίδιο θάνατό του (Απρίλιος του 1993).
Ας σηµειωθεί πως µέχρι σήµερα ακόµα και συγγενικά του πρόσωπα, όπως η κόρη του, στην αγκαλιά της οποίας άφησε την τελευταία του πνοή, µιλούν ανοιχτά για τη δολοφονία του, µέσω δηλητηρίασης, από το τουρκικό «Βαθύ Κράτος», το οποίο και αντιτάσσεται λυσσαλέα σε κάθε προσπάθεια για την προσέγγιση µεταξύ Τούρκων και Κούρδων.
Ο Τ. Οζάλ, διαβλέποντας έναν επερχόµενο θανάσιµο κίνδυνο, ανησυχούσε για την εντεινόµενη δράση του PKK και φοβόταν για την ευρεία αποδοχή της οργάνωσης στις µάζες του κουρδικού πληθυσµού, κάτι το οποίο µακροπρόθεσµα θα έθετε σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα του τουρκικού κράτους.
Γιατί όµως ο συγκεκριµένος κίνδυνος είχε λάβει τόσο επικίνδυνες διαστάσεις για την Άγκυρα εκείνη την εποχή;
Είναι γνωστό πως η τουρκοκουρδική αντιπαράθεση βρισκόταν στο προσκήνιο ακόµα και κατά
τα χρόνια της παντοδυναµίας του Μουσταφά Κεµάλ, επονοµαζόµενου και Ατατούρκ, (1881-1938), ενώ οι ένοπλες αντιπαραθέσεις και εξεγέρσεις δεν ήταν κάτι το άγνωστο.
Η απάντηση είναι διττή: Πρώτον, ο ίδιος ο στρατηγικός και επιχειρησιακός σχεδιασµός του PKK είχε στριµώξει την Άγκυρα στη γωνία. ∆εύτερον, ο πραγµατικός φόβος του Τ. Οζάλ δεν είχε να κάνει τόσο µε τη δραστηριότητα του PKK όσο µε τη διαµόρφωση του νέου γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού περιβάλλοντος µετά την πτώση του σοβιετικού µπλοκ
αλλά κυρίως και µετά τον Α΄ Πόλεµο του Κόλπου (1990-91):
«Για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα κουρδικά συµφέροντα συµπίπτουν µε τα σχέδια των πλέον ισχυρών µελών της διεθνούς κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των Ηνωµένων Πολιτειών της Αµερικής (ΗΠΑ).
Η δηµιουργία της Τοπικής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν [Kurdistan Regional Government (KRG)] στο Ιράκ είναι µεγάλης σηµασίας γεγονός». Μέσω αυτής, οι Κούρδοι έχουν πλέον τη δυνατότητα «να καθορίσουν το µέλλον τους µόνοι τους και να επηρεάσουν και τους άλλους Κούρδους της ευρύτερης περιοχής».
Τα παραπάνω επισηµαίνονται µε τον πλέον εµφατικό τρόπο σε ανάλυση του Chatham House, κορυφαίου Think Tank του Ηνωµένου Βασιλείου, το οποίο εκφράζει ηµιεπίσηµες θέσεις, τον ∆εκέµβριο του 2007.
Η εν λόγω ανάλυση (briefing paper) µε τον τίτλο «The Kurdish Policy Imperative» αποτελεί την επιτοµή όλων εκείνων των ζυµώσεων που λαµβάνουν χώρα στην περιοχή ενδιαφέροντος τα τελευταία τριάντα έτη και ξεκινούν από την ίδρυση του PKK έως τον Β΄ Πόλεµο του Κόλπου και την επίσηµη δηµιουργία της KRG.
Είναι σαφές πως ο Τ. Οζάλ, γνωρίζοντας πού πάνε τα πράγµατα και διαβλέποντας τα γεγονότα, εξέφραζε µε τον πλέον επίσηµο τρόπο την αγωνία του. Ο θάνατος βέβαια τον πρόλαβε µε αποτέλεσµα να µη δει την υλοποίηση της επιτοµής όλων των φόβων του:
Από το 2003 και ύστερα τα συµφέροντα του κουρδικού έθνους συµπίπτουν καθοριστικά µε τους στρατηγικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασµούς της ∆ύσης και, ακόµα σηµαντικότερα, του αγγλοσαξονικού παράγοντα, αλλά
και του Ισραήλ.
…η Κουρδική «µετάλλαξη»
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της σταδιακής «µετακίνησης» της κουρδικής πολιτικής και στρατηγικής σκέψης προς το… δυτικότερο, µε αποτέλεσµα οι απόψεις από ένα σηµείο και ύστερα να «συµπέσουν» σε
πολλά σηµεία, αποτελεί ο ίδιος ο ηγέτης του PKK Α. Οτσαλάν.
Στο σηµείο αυτό θα πρέπει να γίνει µία απαραίτητη διευκρίνιση· τι εννοούµε µε την
έκφραση «δυτικά συµφέροντα», στην κατεύθυνση των οποίων έχει µετακινηθεί η «σκέψη» του Κούρδου ηγέτη; ∆ύο ζητήµατα πρέπει να υπογραµµιστούν:
Πρώτον, µε τον όρο «δυτικά συµφέροντα» εννοείται η αγγλοσαξονική γεωπολιτική θεώρηση των πραγµάτων, αφού η συγκεκριµένη παράδοση αποτελεί για την ώρα την κυριαρχούσα τάση τόσο στον δυτικό κόσµο όσο και σε αυτές καθαυτές τις αγγλοσαξονικές δυνάµεις, και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και το Ηνωµένο Βασίλειο.
∆εύτερον, µε τον όρο «αγγλοσαξονικά συµφέροντα» εννοούνται οι στόχοι (άµεσοι – µεσοπρόθεσµοι – µακροπρόθεσµοι) και τα µέσα (κινήσεις σε τακτικό και στρατηγικό πεδίο), που εκφράζονται µέσω της γεωπολιτικής-
γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής µικροσκοπικής και µακροσκοπικής ανάλυσης µίας σειράς διανοητών, ξεκινώντας από τον Άλφρεντ Θάιερ Μάχαν (1840-1914) και τον Σερ Χάλφορντ Μακίντερ (1861-1947) περνώντας στον Νίκολας Σπάικµαν (1893-1943) και καταλήγοντας στους σύγχρονους «γκουρού» της γεωπολιτικής µεθοδολογικής ανάλυσης των
διεθνών σχέσεων Χένρι Κίσιντζερ, Ζµπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, Κόλιν Γκρέι και βέβαια τον Σάµιουελ Χάντιγκτον (1927-2008).
Φυσικά, το θέµα της παρούσας ανάλυσης δεν είναι η συζήτηση των εν λόγω προσεγγίσεων και θεωριών, αλλά η εννοιολογική τοποθέτηση της έκφρασης «δυτικό συµφέρον» καθώς και η απόδοση του πλαισίου µέσα στο
οποίο η γεωπολιτική κοσµοθεώρηση του Α. Οτσαλάν, και κατ’ επέκταση των Κούρδων, προσπαθεί να κινηθεί.
Γυρίζοντας στον Α. Οτσαλάν, ο πολιτικός του βίος αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της µετάλλαξης του κουρδικού κινήµατος προς το «αγγλοσαξονικότερο». Ο ίδιος ο ηγέτης των Κούρδων, έπειτα από ένα σύντοµο πέρασµα από τη Νοµική, κατέληξε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες, ενώ η αρχική ιδεολογική του τοποθέτηση δεν µπορεί παρά να χαρακτηριστεί σκληρή «µαοϊκή».
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και µέσω των ευθυνών και των διληµµάτων που αντιµετώπιζε ανά πάσα
στιγµή ο «αντιδραστικός» σκληρός κουµουνιστής µετατρέπεται σε έναν «πολιτικώς ορθό» ηγέτη, ο οποίος µέσω πλέον της δύναµης του πνεύµατός του προσπαθεί να καθοδηγήσει και να διαφωτίσει το έθνος του.
Έτσι, ο Α. Οτσαλάν, πέραν του ουτοπικού ιδεαλισµού του, υιοθετεί πιο «χειροπιαστές» πρακτικές µέσω τριών κυρίως στοιχείων: της αποδοχής της αγγλοσαξονικής «πραγµατικότητας» ως κυρίαρχο στοιχείο των διεθνών σχέσεων και των ισορροπιών στον πλανήτη, της µεθοδολογικής προσέγγισης των συστηµικών αλλαγών στη διεθνή κονίστρα και της
αφαιρετικής ικανότητάς του µε σκοπό να φτάσει σε λογικοφανή συµπεράσµατα.
Με άλλα λόγια, ο Α. Οτσαλάν, προφανώς µέσω της αποκτούµενης εµπειρίας του στα πεδία των µαχών, στην εξορία, την πολιτική, τη διαπραγµάτευση, την καταδίωξη, τη φυγή και τελικά τη φυλακή, από ένας αντιδραστικός ιδεαλιστής του µαοϊκού κοµουνισµού έχει αποκτήσει ιδιότητες ενός διωκόµενου πολιτικού κρατουµένου µε µία γεωπολιτική έως
και διανοουµενίστικη φιλοαγγλοσαξονική αντίληψη των πραγµάτων.
Το «γράµµα» από το Ιµραλί…
Η καλύτερη απόδειξη όλων των παραπάνω αποτελεί το «γράµµα από το Ιµραλί», το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τις σηµειώσεις που κράτησαν οι δικηγόροι του Α. Οτσαλάν κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους µε τον πελάτη τους στις 23 Μαΐου του 2010.
Παρά το γεγονός πως για τον πολύ κόσµο οι τοποθετήσεις του έγκλειστου ηγέτη πέρασαν στα «ψιλά», µία προσεκτικότερη ανάλυση των λεγοµένων του θα αποκαλύψει στα µάτια του έκπληκτου παρατηρητή την ακαδηµαϊκή επάρκεια, την επιστηµονική σαφήνεια, την ιδεολογική µετάλλαξη αλλά και τον έξυπνο τρόπο µε τον οποίο ο Α. Οτσαλάν εξωτερικεύει τις σκέψεις και τα µηνύµατά του προς κάθε «ενδιαφερόµενο».
Με λίγα λόγια, οι τοποθετήσεις του Α. Οτσαλάν κρύβουν µία γεωπολιτική συστηµική θεώρηση υψηλού επιπέδου, η οποία εάν προσεγγιστεί ψυχρά και χωρίς παρωπίδες φέρνει στην επιφάνεια εκπληκτικά «ευρήµατα» τα οποία και θέτουν το Κουρδικό σε µία νέα πιο αναβαθµισµένη διάσταση.
Σε κάθε περίπτωση, τα λεγόµενα πλέον του έγκλειστου ηγέτη των Κούρδων θα πρέπει να αντιµετωπιστούν από µια πιο διαφορετική οπτική γωνία, ενώ είναι σίγουρο πως αξίζουν της µεγαλύτερης προσοχής των απανταχού
«ενδιαφεροµένων», συµπεριλαµβανοµένης φυσικά και της Αθήνας.
Τι προσπαθεί όµως να µας πει ο έγκλειστος του Ιµραλί;
«Μέσα στο µυαλό» του Οτσαλάν…
Εάν κάποιος ήθελε να συστηµατοποιήσει τα γεωπολιτικά/γεωπολιτισµικά «ευρήµατα» από το «γράµµα του Ιµραλί», θα µπορούσε να τα κατηγοριοποιήσει ως εξής: (1) Ανάλυση του τοπικού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις κουρδικές επιδιώξεις και στους τρόπους µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν.
- Στις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας µε έµφαση
στις επιπτώσεις τους στο Κουρδικό.
(2) Ανάλυση του περιφερειακού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος.
(3) Ανάλυση του πλανητικού συστηµικού περιβάλλοντος
µε έµφαση:
- Στο ζήτηµα περί µίας νέας αντίληψης του χώρου.
- Στο πολιτικοοικονοµικό και βαθιά φιλοσοφικό ζήτηµα
της «παγκοσµιοποίησης» σε συνάρτηση µε τη δυτική
κυριαρχούσα ιδεολογία και τις νέες τάσεις περί
της έννοιας «έθνος-κράτος».
Μία σύντοµη αναφορά των επίµαχων σηµείων των σκέψεων του Α. Οτσαλάν, τα οποία αντιστοιχούν στην παραπάνω κατηγοριοποίηση, αποκαλύπτουν στον παρατηρητή εκπληκτικές γεωπολιτικές προσεγγίσεις και αντιλήψεις οι οποίες δίνουν νέα διάσταση στην άρθρωση του πολικού λόγου του Κούρδου ηγέτη, ενώ σηµατοδοτούν και τη στρατηγική του
κουρδικού κινήµατος µέσα στις νέες διεθνείς συνθήκες.
Με άλλα λόγια, µέσω της συγκεκριµένης προσέγγισης µία πραγµατικά γεωπολιτική
θεώρηση του Κουρδικού ξεδιπλώνεται µπροστά µας και κονιορτοποιεί τις αντιλήψεις περί της απουσίας κουρδικής εµπεριστατωµένης πολιτικής σκέψης και στρατηγικού σχεδιασµού για το παρόν και κυρίως για το µέλλον.
(1) Τοπικό συστηµικό περιβάλλον (µικροσκοπική προσέγγιση)
- Κουρδικές επιδιώξεις και τρόποι µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν: Αναφορικά µε το συγκεκριµένο
θέµα στο «γράµµα από το Ιµραλί», ο Κούρδος ηγέτης θέτει τρεις κύριες προϋποθέσεις, η υλοποίηση των οποίων
θα οδηγήσει στην ευόδωση των κουρδικών επιδιώξεων.
Πρώτον, οι Κούρδοι είναι µοιρασµένοι σε τέσσερα διαφορετικά κράτη (Τουρκία – Ιράκ – Συρία – Ιράν) τα οποία τους καταπιέζουν. Σκοπός είναι η επιβίωση του κουρδικού έθνους.
∆εύτερον, για να δηµιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες ασφάλειας, ανάπτυξης και ευηµερίας, οι Κούρδοι πρώτα θα πρέπει να ενωθούν µέσα στα κράτη στα οποία διαβιούν και ύστερα, αφού το στάδιο της τοπικής ολοκλήρωσης υλοποιηθεί, να προχωρήσουν στην ενοποίηση ολόκληρου του έθνους µέσω της ενοποίησης των τεσσάρων «κοµµατιών».
Τρίτον, το κέντρο για την ενοποίηση των απανταχού Κούρδων δεν µπορεί
παρά να είναι το Ερµπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν.
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Ο Α. Οτσαλάν, αντιλαµβανόµενος τόσο τη γεωπολιτική πραγµατικότητα όσο και την προσωπική του κατάσταση, ουσιαστικά αναγνωρίζει πως τον πρώτο λόγο στην πολιτική «ανάσταση» του κουρδικού έθνους (θα) τον έχει η KGR, της οποίας η έδρα είναι το Ερµπίλ (τα αρχαία Άρβυλα, τόπος που κατά πάσα πιθανότητα έλαβε χώρα και η περίφηµη µάχη των Γαυγαµήλων, 331π.Χ.).
Με τον τρόπο αυτό ο έγκλειστος ηγέτης αναθέτει στους Κούρδους του Νοτίου Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) την αποστολή της ενοποίησης του κουρδικού έθνους στα πρότυπα της δράσης του Πεδεµοντίου, το οποίο στα µέσα του 19ου αιώνα λειτούργησε ως ο καταλύτης αλλά και ως η κινητήριος δύναµη για την ενοποίηση και τη δηµιουργία της σύγχρονης Ιταλίας.
Εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας και ποιες οι επιπτώσεις τους στο Κουρδικό: Ο Α. Οτσαλάν αναφέρει: «Οι Κούρδοι δεν θα πρέπει µε τη συµµετοχή τους να νοµιµοποιήσουν το ψευτοσύνταγµα του ΑΚΡ», και συµπληρώνει:
«Στη συνταγµατική µεταρρύθµιση του ΑΚΡ δεν υπάρχει τίποτα που να αφορά τους Κούρδους. Αυτό που επιδιώκουν µέσα από τη συνταγµατική µεταρρύθµιση είναι ο έλεγχος της ∆ικαιοσύνης και της εξουσίας.
Το ΑΚP προσπαθεί να ελέγξει την κρατική γραφειοκρατία. ∆εν έχει καµία απολύτως σηµασία για εµάς τους Κούρδους αν η ∆ικαιοσύνη ελέγχεται από το CHP ή από το ΑΚΡ. Για να µην πω ότι είναι δυνατόν η ∆ικαιοσύνη να χειροτερέψει για εµάς».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: µε τη συγκεκριµένη τοποθέτηση ο Α. Οτσαλάν ουσιαστικά θέτει ένα καίριο ερώτηµα:
Τι πραγµατικά επιδιώκει το ΑΚΡ µε την πραγµατοποίηση του συγκεκριµένου δηµοψηφίσµατος;
Η απάντηση του συγκεκριµένου ερωτήµατος είναι πολύ πιθανό να είναι η εξής: «Η πραγµατικότητα όµως καταδεικνύει πως η νεοθωµανική πανισλαµική ελίτ προσπαθεί να αντικαταστήσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς µε ένα άλλο ίδιαςυφής, αλλά µε διαφορετική ιδεολογική ατζέντα.
Εκτιµάται πως η σηµερινή Τουρκία βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόµι µε αυτό που βρέθηκε η οθωµανική αυτοκρατορία το 1908. Ενώ όµως οι επιλογές είναι οι ίδιες, η διαδικασία και τα αποτελέσµατα είναι ακριβώς αντίθετα.
Έτσι, ενώ µε την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, η οθωµανική αυτοκρατορία αντικατέστησε το ολοκληρωτικό καθεστώς των Πανισλαµιστών Νεοθωµανών, του Αµπντούλ Χαµίντ Β΄, µε το δικό της εθνικιστικό ιδεολογικό µόρφωµα, σήµερα έχουµε µία ιδιότυπη επανάσταση των Νεοθωµανών, οι οποίοι εκδικούνται τους ιδεολογικούς τους προγόνους
και φιλοδοξούν να εξανδραποδίσουν τη νεοτουρκική κεµαλική ελίτ.
Μέσα από το συγκεκριµένο πλαίσιο, η πραγµατική σύγκρουση στην Τουρκία δεν έχει να κάνει µε τον πόλεµο ∆ηµοκρατίας-Ολοκληρωτισµού, αλλά µε την αιώνια αντιπαράθεση δύο ολοκληρωτικής υφής και φύσης καθεστώτων.
Το αποτέλεσµα του οποίου θα είναι απλώς µία αλλαγή στον γεωπολιτικό/γεωπολιτσµικό προσανατολισµό της Τουρκίας χωρίς να έχει αποβληθεί κανένα ολοκληρωτικό χαρακτηριστικό από αυτή».
[Post-Referendum: The Gates of the “Madhouse” Are Wide Open, Institute of Security & Defence Analysis - Hellenic Defence Monitor Bulletin (HDMB), (Issue 10-11, Vol. 1, Aug-Sept 2010), p. 61]
(2) Περιφερειακό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)
Νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος: Ο Α. Οτσαλάν, αναφερόµενος στην τριπλή «συµµαχία» Τουρκίας – Συρίας – Ιράν, την αποκαλεί «τριπλή φασιστική συµµαχία», ενώ σύµφωνα µε τον ίδιο «ο στόχος αυτής της συµµαχίας είναι η γενοκτονία των Κούρδων», σχέδιο το οποίο διέπεται από «κεντρικό σχεδιασµό».
Ο Α. Οτσαλάν προχωρά την ανάλυσή του µέσω µιας παροµοίωσης: «Εγώ παροµοιάζω αυτήν τη συµµαχία µε την τριπλή
συµµαχία Γερµανίας – Ιαπωνίας – Ιταλίας, του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου» και συνεχίζει λέγοντας πως «αν η Ιαπωνία δεν είχε στηρίξει τη Γερµανία, η γενοκτονία των Εβραίων δεν θα είχε γίνει.
Με το ίδιο σκεπτικό, αν η Γερµανία δεν είχε στηρίξει την Τουρκία, δεν θα είχε διαπραχθεί η γενοκτονία των Αρµενίων. Οι Αρµένιοι και οι Εβραίοι είχαν αναπτύξει εθνική συνείδηση, µε αποτέλεσµα η γενοκτονία τους να µπορούσε να
συντελεστεί µόνο µέσω της φυσικής τους εξόντωσης.
Η Τουρκία συµµάχησε µε το Ιράν και συµφώνησαν να διαπράξουν γενοκτονία εναντίον των Κούρδων».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές συγκεκριµένων θέσεων:
Εάν κάποιος ήθελε να κωδικοποιήσει µε λίγα λόγια τα γεωπολιτικά «υποσυνείδητα µηνύµατα» της
συγκεκριµένης θέσης, δεν µπορεί παρά να παρατηρήσει τρία ζητήµατα:
Πρώτον, ο Κούρδος ηγέτης αναγνωρίζει µε σαφήνεια τη δηµιουργία µιας νέας de facto περιφερειακής συµµαχίας µεταξύ της Άγκυρας, της ∆αµασκού και του Ιράν, της οποίας ο κοινός τόπος δεν είναι άλλος από το κουρδικό
ζήτηµα.
Το δε σηµείο καµπής για την ανάπτυξη του συγκεκριµένου άξονα και την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή υπήρξαν οι δύο Πόλεµοι του Κόλπου µε καταλύτη τη µοιραία για την Άγκυρα απόφασή της (Μάρτιος 2003) να µην επιτρέψει τη δηµιουργία του βόρειου µετώπου στο Ιράκ.
Από τη στιγµή εκείνη, η πορεία των εξελίξεων στην περιοχή ήταν προδιαγεγραµµένη.
∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αναγνωρίζει πως τόσο για την Τουρκία όσο και για τη Συρία και το Ιράν το Κουρδικό αποτελεί ζήτηµα, στην κυριολεξία, «ζωής ή θανάτου».
Αποτέλεσµα του γεγονότος αυτού είναι η δηµιουργία ενός άξονα εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ να φαντάζει λογικό γεγονός.
Τρίτον, ο αφαιρετικός τρόπος µε τον οποίο προσεγγίζει την τριµερή συµµαχία εναντίον των Κούρδων και η παροµοίωσή της µε τον Άξονα δεν θα πρέπει να µας εκπλήσσει για δύο λόγους:
(Α) O ίδιος ως Κούρδος έχει ιδία (αν και όπως είναι φυσικό πολλές φορές δεν θα µπορεί να είναι και αντικειµενική) αντίληψη για τα µαρτύρια του λαού του.
(B) O Κούρδος ηγέτης προσπαθεί να κάνει πιο «εύπεπτο» το επιχείρηµά του στη δυτική κοινή γνώµη, η οποία είναι πολύ «ευαίσθητη» σε ζητήµατα της συγκεκριµένης φύσης.
(3) Πλανητικό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)
-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτικούς όρους): Ο Α. Οτσαλάν, µε µία δήλωση η οποία θα µπορούσε να προκαλέσει έκπληξη στον παρατηρητή, υπογραµµίζει:
«Η Κουρδική επανάσταση είναι στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.
∆εν είναι σαν το Παλαιστινιακό και σαν το Αφγανικό ζήτηµα.
Η Κουρδική επανάσταση θα επηρεάσει τόσο πολύ την ιστορία, όσο τουλάχιστον την επηρέασε η Γαλλική και η Οκτωβριανή επανάσταση».
-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτισµικούς όρους): Πέραν των προαναφεροµένων, ο Κούρδος ηγέτης επισηµαίνει: «Η δική µου πρόταση για τη λύση του Κουρδικού στηρίζεται στην παραχώρηση δηµοκρατικής αυτονοµίας… εξασφαλίζει την ειρηνική συµβίωση µέσα στα υφιστάµενα σύνορα και από την άλλη την επιβίωση και τη διαφύλαξη της πολιτισµικής µας ιδιαιτερότητας µέσα σε καθεστώς της παγκόσµιας ηγεµονίας.
Η λύση αυτή συµπεριλαµβάνει και τις αρχές δηµοκρατικής συνοµοσπονδίας. Είχα µιλήσει για αυτονοµία σε πέντε βασικούς τοµείς: πολιτική, κοινωνικο-πολιτισµική, οικονοµία, διπλωµατία και ασφάλεια. Αυτό είναι το πλαίσιο».
Ο Α. Οτσαλάν υπογραµµίζει ακόµα: «Οι απόψεις µου σχετικά µε το κράτος και τη διοίκηση είναι παράλληλες µε αυτές του Γκράµσι.
Ενώ ο Μαρξ έκανε δεκτή την έννοια του κράτους-έθνους, εγώ δεν τη δέχοµαι. Η βασική αιτία της κρίσης που βιώνει σήµερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το µοντέλο του κράτους-έθνους που έχει επικρατήσει µεταξύ των µελών» και συνεχίζει λέγοντας πως «η επίλυση του Κουρδικού προβλήµατος µε βάση την αρχή της δηµοκρατικής αυτονοµίας θα φωτίσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, ενώ θα αποτελέσει παράδειγµα και για χώρες όπως είναι η Ισπανία και η Ιταλία».
Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Εκτιµάται πως οι συγκεκριµένες επισηµάνσεις του έγκλειστου ηγέτη αποτελούν και τα πλέον ενδιαφέροντα σηµεία τα οποία και αποδεικνύουν τον βαθιά πολιτικό συλλογισµό του. Οι συνεπαγωγές των λόγων του Α. Οτσαλάν είναι δύο:
Πρώτον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτικούς όρους θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης µε το να αναφέρεται στο Παλαιστινιακό ως «περιφερειακό» θέµα και στο Αφγανικό ως ζήτηµα της «Μέσης Ανατολής» δεν τα έχει χαµένα.
Απλώς έχει αντιληφθεί κάτι που πολλοί λίγοι, ακόµα και παρατηρητές των διεθνών θεµάτων, έχουν
συνειδητοποιήσει.
Είναι πλέον γεγονός πως η κυριαρχούσα αγγλοσαξονική γεωπολιτική παράδοση έχει αναπτύξει την έννοια ενός νέου γεωπολιτικού χώρου υπό την ονοµασία Ευρύτερη Μέση Ανατολή & Βόρεια Αφρική [Broader Middle East & North Africa (BMENA)], τα όρια του οποίου εκτείνονται από τις ακτές του Μαρόκου στον Ατλαντικό έως τον Ινδό ποταµό και το Κασµίρ.
Ας σηµειωθεί πως η έννοια της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής ενίοτε εµφανίζεται ως ξεχωριστός χώρος από τη Βόρεια Αφρική. Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, το Παλαιστινιακό πράγµατι αποτελεί περιφερειακό ζήτηµα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, ενώ το Αφγανικό βρίσκεται και αυτό στα «σύνορα» µε την Ινδία.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ο συγκεκριµένος χώρος εκλαµβάνεται ως ένα κοινό σύνολο τόσο από γεωπολιτικής όσο και από γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής άποψης, µε ό,τι αυτό σηµαίνει για τους στρατιωτικο-πολιτικο-οικονοµικούς σχεδιασµούς της… ∆ύσης.
Ενδεικτικό βέβαια είναι το γεγονός πως το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει ανάλογες πρωτοβουλίες για τις συγκεκριµένες περιοχές ως σύνολο αφού έχει υιοθετήσει και την παραπάνω ορολογία.
∆εύτερον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτισµικούς όρους, θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Α. Οτσαλάν δείχνει να αντιλαµβάνεται και να έχει ενστερνιστεί τις κύριες αξιωµατικές τοποθετήσεις της δυτικότροπης, αµερικανοποιηµένης και φυσικά κυρίαρχης ιδεολογίας της «παγκοσµιοποίησης».
Είναι σαφές πως ο Κούρδος ηγέτης έχει αντιληφθεί την «τάση» προς «απόσυρση» της έννοιας του έθνους-
κράτους, λόγω… παλαιότητας, και την ανάπτυξη νέων ιδεών περί περιφερειών οι οποίες θα είναι χαλαρά συνδεδεµένες µεταξύ τους, αλλά ταυτοχρόνως θα υπόκεινται σε µία «παγκόσµια κυβέρνηση».
∆εν διστάζει µάλιστα να δηλώσει πως το µοντέλο της επίλυσης του Κουρδικού θα είναι λειτουργικό και για κράτη-µέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, το κατά πόσο η συγκεκριµένη άποψη περί παγκοσµιοποίησης και του ρόλου ή όχι
του έθνους-κράτους είναι µεν συζητήσιµη αλλά εκτός των ορίων της συγκεκριµένης ανάλυσης.
Σε κάθε περίπτωση πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης ουσιαστικά προσπαθεί να «δελεάσει» την ηγεµονεύουσα παγκόσµια τάξη προς όφελος του σκοπού του.
Η γεωπολιτική του Κουρδικού
Έξι είναι τα κύρια σηµεία τα οποία θα µπορούσαν να συγκροτήσουν µια εµπεριστατωµένη γεωπολιτική τοποθέτηση και τα οποία αποδεικνύουν πως ο λόγος του Α. Οτσαλάν δεν είναι τυχαίος ή επιφανειακός, αλλά βαθύτατα γεωπολιτικός:
Σε τοπικό επίπεδο:
(1) Υπάρχει µία άµεση ανάγκη για την ανάπτυξη µιας κουρδικής πρώτα περιφερειακής και ύστερα συνολικής ενότητας του κουρδικού έθνους. Η KRG του Βορείου Ιράκ θα πρέπει να δράσει ως το εθνικό κέντρο το οποίο, ως άλλο Πεδεµόντιο, θα ενοποιήσει το κουρδικό έθνος σε ένα ενοποιηµένο κράτος.
(2) Η Τουρκία δεν περνάει τη φάση της σύγκρουσης µεταξύ δηµοκρατίας και ολοκληρωτισµού. Το ΑΚΡ δεν αποτελεί τίποτα άλλα παρά την άλλη όψη του ίδιου νοµίσµατος. Η δε επικράτησή του θα επιφέρει νέα δεινά στον
κουρδικό λαό, αφού ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θα αντικαταστήσει ένα άλλο.
Σε περιφερειακό επίπεδο:
(3) Η παρέµβαση της ∆ύσης/Αγγλοσαξόνων στο Ιράκ, µέσω των δύο Πολέµων στον Κόλπο, έχει πυροδοτήσει αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής µε τη συµµετοχή τοπικών και περιφερειακών δρώντων.
(4) Σήµερα, η Τουρκία, η Συρία και το Ιράν, όπως οι δυνάµεις του Άξονα έκαναν στο παρελθόν, έχουν προχωρήσει σε µία «ανίερη» συµµαχία εναντίον των Κούρδων µε σκοπό να τους εξαφανίσουν µέσω τακτικών γενοκτονίας.
Σε παγκόσµιο επίπεδο:
(5) Κατά τη µεταψυχροπολεµική περίοδο, η Ευρασία περνάει περίοδο χωρικών ανακατατάξεων κατά την οποία τα υπάρχοντα γεωπολιτικά και γεωπολιτισµικά χωρικά σχήµατα αποδοµούνται (de-regionalization) και αναδοµούνται (re-regionalization) σε κάτι καινούργιο µε σκοπό να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις σύγχρονες στρατηγικές ανάγκες ή/και πραγµατικότητες.
Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, οι Κούρδοι βρίσκονται πλέον στην καρδιά µιας από τις πλέον σηµαντικές περιοχές της Ευρασίας της BMENA.
(6) Η δυτικότροπη έννοια της παγκοσµιοποίησης και τα αξιώµατα αυτής αποτελούν ένα αποδεκτό πλαίσιο για την επίλυση του κουρδικού ζητήµατος.
Ο ηγέτης…
Πολλοί θα µπορούσαν να θέσουν το ερώτηµα εάν ο Α. Οτσαλάν δεν είναι παρά ένας τροµοκράτης του κοινού ποινικού δικαίου ή εάν είναι ένας αγωνιστής της ελευθερίας. Είναι σαφές πως το διεθνές δίκαιο έχει ακριβή καταγραφή και ορισµό τού τι θεωρείται τροµοκρατία και τι όχι· είναι όµως επίσης σαφές πως οι νόµοι και οι ορισµοί χρησιµοποιούνται τις περισσότερες φορές κατά το δοκούν.
Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα θα πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί πώς θα χαρακτήριζε κάποιος τον Τζορτζ Ουάσινγκτον ή τον Νέλσον Μαντέλα ή τον Τσε Γκεβάρα ή τον Σιµόν Μπολιβάρ ή τον Γρηγόρη Αυξεντίου ή τον Κολοκοτρώνη ή τον Μουσταφά Κεµάλ.
Είναι σίγουρο πως, επειδή τέτοιου είδους θέµατα είναι από τη φύση τους βαθιά πολιτικά, ο καθένας θα αναφερόταν σε όλους τους παραπάνω µε βάση την εθνικότητά του, την ιδεολογία του αλλά και τη χρονική περίοδο στην οποία θα ζούσε. Για παράδειγµα, ο Άγγλος του 18ου αιώνα δεν θα έχει την ίδια άποψη µε τον Άγγλο του 21ου αιώνα για τη δραστηριότητα του Τ. Ουάσινγκτον.
Σε κάθε περίπτωση, είτε κάποιος χαρακτηρίσει τον Α. Οτσαλάν τροµοκράτη είτε τον αναγνωρίσει ως πολεµιστή της ελευθερίας, θα πρέπει να του προσάψει δύο συγκεκριµένα χαρακτηριστικά:
Πρώτον, έχει αναπτύξει ένα πλήρες γεωπολιτικό πλαίσιο µέσα από το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει και να εξορθολογίσει το κουρδικό πρόβληµα, µε απώτερο σκοπό να φτάσει σε µία ικανοποιητική λύση.
∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αποτελεί τον κύριο λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αποκτήσει µια γεωπολιτική πυξίδα, έχει αναπτύξει σαφή και δυναµική εθνική ταυτότητα, καθώς έχει γεννήσει την ελπίδα της γρήγορης ανάπτυξης και φυσικά έχει µετατρέψει το Κουρδικό από εσωτερικό στρατιωτικής υφής πρόβληµα της Άγκυρας σε ένα µέγιστο
διεθνές γεωπολιτικό ζήτηµα, του οποίου η επίλυση δεν είναι δυνατόν να
καθυστερήσει περισσότερο.
Ο Α. Οτσαλάν, ως απόγονος του άλλου διάσηµου Κούρδου πολέµαρχου και ηγέτη Σαλαντίν (1138-1193), αποτελεί το λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αρχίσει να αποκτά ξανά την αίσθηση της εθνικής του διαφορετικότητας και να επιζητά πλέον µία ισότιµη θέση στην κοινωνία των εθνών.
Το γεωγραφικό και πολιτικό δράµα του συγκεκριµένου λαού είναι εύγλωττα αποτυπωµένο στους στίχους ενός ποιήµατος του Αχµάντ-ι-Χανί µε τον τίτλο «Μεµου-ου-Ζιν», το οποίο γράφτηκε τον 17ο αιώνα και
αποτελεί ένα πρώιµο δείγµα της εθνικής αφύπνισης των Κούρδων:
Κοίτα από τους Άραβες στους Γεωργιανούς,
Οι Κούρδοι έχουν γίνει σαν πύργοι,
Οι Τούρκοι και οι Πέρσες είναι περικυκλωµένοι από αυτούς,
Οι Κούρδοι βρίσκονται και στις τέσσερις γωνίες.
Και οι δύο πλευρές έχουν κάνει τους Κούρδους
Στόχους για τα βέλη της µοίρας.
Λένε πως είναι τα κλειδιά για τα σύνορα
Κάθε φυλή φτιάχνει ένα δυνατό προπύργιο
Κάθε φορά που η οθωµανική θάλασσα
Και η θάλασσα των Τατζίκων (Περσών)
Ξεχειλίζει και ταράζεται
Οι Κούρδοι µουσκεύουν στο αίµα
Χωρίζοντάς τους (τους Οθωµανούς και τους Πέρσες)
σαν ένας ισθµός.
*Ο ∆ρ. Γεώργιος Φίλης, ∆ιεθνολόγος-Οικονοµολόγος, δραστηριοποιείται
επαγγελµατικά στο χώρο του περιοδικού ειδικού τύπου και διδάσκει στο Business
School (International Business & European Affairs) του Αµερικανικού Κολλεγίου
Ελλάδας (Deree College) και είναι συνεργαζόµενο µέλος (Associate Member) στο
Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άµυνας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)